สู้กับใจตัวเองคือสิ่งที่ยากและทรมาน

สู้กับใจตัวเองเป็นสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับเราเราจมอยู่กับความทุกข์ ความเครียดมานาน มีหลายครั้งที่เสียงในหัวดังขึ้นว่า 

"งั้นก็ตายไปเลยสิ จะได้จบ ๆ ไป" แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ไม่นานเสียงในหัวเราก็ถามเราว่า 


"ควรตายแบบไหนดี?" 


เรารู้สึกกลัวและทรมานกับความคิดของตัวเองมาก กลัวว่าเราจะหายไปจริง ๆ 


เราเคยฝันถึงวันที่ไม่มีเราอยู่บนโลก แต่ใจของเรามันไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่เสียใจอะไรทั้งนั้น ในตอนนั้น


เรารู้สึกว่าเราทนกับความคิดแย่ ๆ ของตัวเองไม่ไหวแล้ว เราต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อตัวเอง เราไม่เคยมีความคิดอยากทำร้ายตัวเอง เราเพียงแค่อยากหายไปเท่านั้น หากการตายเป็นเพียงแค่หนทางหนึ่ง

ความคิดของเราแตกออกเป็น 2 ฝ่าย ราวกับมี 2 คน

เราพยายามคิดบวก หามุมมองดี ๆ มาปลอบตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ว่ากำลังใจก็หายไปอย่างรวดเร็ว เราเริ่มที่จะนึกถึงวันเก่า ๆ ช่วงเวลาดี ๆ ในวัยเด็ก เช่น ตอนที่พ่อขับรถมาหาเราจากที่ไกล ๆ เพื่อมาป้อนยา เราพยายามบอกตัวเองว่าพ่ออยากให้เรามีชีวิตอยู่ พ่อรักเรามาก ดังนั้นเราจึงต้องรักตัวเองด้วย


ความรักที่ยิ่งใหญ่คือการรักตัวเอง


เรารู้ แต่เรายังคงต้องสู้กับจิตใจตัวเองเสมอ เราทรมาน เรารู้สึกว่าทำไมเราถึงต้องมามัวสู้กับตัวเองด้วยก็ไม่รู้ 


เราเหนื่อย เราท้อ 

จะหายไปเลยก็ไม่ได้นะ เพราะรู้ว่าใคร ๆ ก็อยากให้เรามีชีวิตอยู่ 

เราเองก็อยากอยู่เพื่อทำประโยชน์ให้กับคนอีกหลายร้อยหลายพันคน

แต่ระยะทางที่จะนำไปถึงจุดนั้นมันยากลำบากมาก ๆ ไม่รู้ว่าจะเอาชนะใจตัวเองได้ยังไง 

ไม่รู้เลยว่าระหว่างทาง ตัวเราจะหายไปวันไหน

SHARE
Writer
MyLastHappinessB
Writer
ความรู้สึกทุกอย่างมันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ความเศร้าความเสียใจได้กัดกินความสุขในชีวิตให้ค่อย ๆ จางหายไป

Comments