ยิ่งโตขึ้น เราก็ยิ่งอ่อนแอลง

สวัสดีแก แกคนที่โตขึ้นกว่าเมื่อวาน

เราไม่ได้คุยกันนานเท่าไหร่แล้วนะ

แกเป็นไงบ้าง สบายดีใช่ไหม..

รู้สึกเจ็บป่วยตรงไหนบ้างหรือเปล่า

ทำงาน ได้พักผ่อนบ้างหรือยัง

แก.. แกยังคงโอเคอยู่ใช่ไหม

หรือทนฝืนอยู่เหมือนเดิม..


สวัสดีแก แกคนเมื่อวาน

ไม่ได้คุยกันนานแล้วเหมือนกัน แต่ก็ยังนึกถึงอยู่ทุกวินาที

เรา ไม่ได้สบายดีไปกว่าวันเมื่อวานหรอก

เราไม่ได้ป่วย แต่ก็มีเจ็บๆบ้างที่ใจ

เราลืมไปแล้ว.. ว่าการพักผ่อนคืออะไร

เพราะเราถนัดกับการทนฝืนทุกอย่างเอาไว้เหมือนเดิม

วันนี้ เราก็แค่กลายเป็นแกต่อจากแกคนเมื่อวาน

ก็แค่กลายเป็นคนที่อ่อนแอลงต่อจากเมื่อวาน

ที่ต้องอดทน ที่ต้องพยายาม ที่ต้องบอกว่าไม่เป็นไร ทั้งๆที่ข้างในมันแหลกไม่เหลือชิ้นดี

แก.. เราก็แค่กลายเป็นคนที่โตขึ้น พร้อมกับความเข้มแข็งๆที่ค่อยๆหายไป

เรากลายเป็นคนอยู่ด้วยกับภาพฝันที่เราจินตนาการมันขึ้นมา

เรากลายเป็นคนที่กลัวทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้

ทุกย่างก้าวของเรา เรากลับต้องสร้างกำแพงมากมายหลายต่อหลายชั้น มากั้นรอบตัวเราเองไว้

เรากลับกลายเป็นคนที่จมปรักกับความผิดหวังและสิ้นหวัง

แก.. เราโคตรจะอ่อนแอ

เราเหนื่อย.. เหนื่อยมากๆ เหนื่อยที่วันวันนึงเราบ่นเหนื่อย แต่เราต้องยิ้ม ยิ้มให้กับตัวเองแล้วบอกว่า สู้ๆนะ ไม่เป็นไร แกเก่ง แกผ่านมันไปได้สบาย

แต่เอาเข้าจริงๆ เราไม่เคยผ่านมันไปได้เลย

ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม..

เราถูกกำหนดให้กลายเป็นเพียงผู้แพ้ แต่เราต้องสร้างให้คนอื่นรับรู้ว่าเราคือผู้ชนะ ที่ใครๆเห็นต่างต้องพากันอิจฉา

เราถูกกำหนดให้มีชีวิตเพื่อคนอื่น ที่ถูกสร้างให้ทำเหมือนว่าไม่แคร์ใคร

เราถูกกำหนดให้ภายนอกดูเป็นคนแข็งแกร่ง และเก่ง ทั้งๆที่ในความเป็นจริง เราก็แค่คนโง่เขล่าเบาปัญญาคนนึงเท่านั้น

แก.. อีกนานไหม ชีวิตเราถึงจะสิ้นสุดลง

เราไม่กล้าที่จะทำลายตัวเองให้จางหายไป

แต่เราอยาก อยากให้ชีวิตของเราสิ้นสุดลงสักที..

เราไม่อยากรับรู้ว่าตอนนี้เรารู้สึกอย่างไร

เราไม่อยากร้องไห้ หรือเจ็บปวดใดๆแล้ว

เราแค่อยากเป็นคนที่เข้มแข็งขึ้น

แต่เราก็ทำไม่ได้


เพราะเรายิ่งโตขึ้น

เราก็ยิ่งอ่อนแอลงเรื่อยๆ

SHARE

Comments