Hopeless.



23.11.18

01:38
คือเวลาที่ผมเริ่มเขียนสตอรี่นี้

สาเหตุที่ผมเข้าตัดสินใจมาระบายลงในนี้ก็เพราะ..

‘ โรคบ้านี่มันกำลังเล่นงานผม ’ 

ใครอีกคนในตัวผมกำลังฉุดดึงผมให้ลงไปสู่ความมืดมิด

ใครอีกคนที่พยายามจะมาแทนที่ผม

และผมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้..

ผมปล่อยให้ตัวเองจมลงไปกับความเศร้าที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน

ผมกำลังร้องไห้
ทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังร้องเพราะอะไร?


ผมรู้แค่ว่า ‘ ผมอยากร้อง ’

และผม..


‘ เหนื่อย ’
เหนื่อยจนไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว...


ผมเกลียดความรู้สึกแบบนี้
ความรู้สึกที่ว่างเปล่าจนไม่รู้ว่ากำลังใจเป็นหรือตาย

แต่ผมกลับเลิกรู้สึกไม่ได้


ผมเกลียดความคิดแบบนี้
ความคิดที่อยากจะหายไปจากโลกใบนี้ ตลอดกาล..

แต่ผมกลับหยุดคิดถึงมันไม่ได้

ผมรู้ว่าผมต้องสู้นะ
แต่บางทีผมก็สงสัยว่าทำไมถึงต้องสู้?
และผมกำลังสู้อยู่กับอะไร?

สู้กับคนรอบตัว?
สู้กับความห่าเหวที่โลกเหวี่ยงเข้ามาให้?
สู้กับชีวิตแสนบัดซบที่พระเจ้ามอบให้?

หรือสู้กับตัวเอง?



‘ ไม่สู้แล้วได้มั๊ยวะ ’



นั่นคือสิ่งที่ผมคิด
และผมก็รู้ว่าผมยังต้องสู้ต่อไป


สู้ ทั้งๆที่ไม่รู้ห่าเหวอะไรเลยนั่นแหล่ะ


ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะอ่านหนังสือทั้งๆที่อาทิตย์หน้าจะสอบไฟนอล

: ไม่อ่านเดี๋ยวก็เอฟหรอก
: เอฟก็เอฟไปดิ ช่างหัวแม่ง

นี่คือสิ่งที่ผมได้จากการถกเถียงกับตัวเองในตอนนี้


หลายคนบอกว่าชีวิตคนเราต้องมีความฝัน มีความหวังใช่มั๊ย?

แต่ผมในตอนนี้.. ‘ ไม่มี ’ ทั้งสองอย่างที่พูดมา

ผมเจอกับความผิดหวังซ้ำๆซากๆจนเอือมระอา

ทุกคนต่างทำให้ผมมีความหวัง
แล้วก็ทำลายความหวังนั้นด้วยมือของพวกเขาเอง..


ผมเป็นเหมือนที่ระบาย
ที่ใครอยากจะมาระบายเมื่อไหร่ก็ได้

คนทางซ้ายมาระบายกับผม
คนทางขวาก็มาระบายกับผม

พอสบายใจก็ไป
แล้วทิ้งความบัดซบนั่นเอาไว้กับผม

คำถามคือ
แล้วผมล่ะ ไประบายกับใครได้บ้าง?
ไปพูดกับใครได้บ้าง?

คำตอบคือ
‘ ไม่มี ’

เหอะ! ห่วยแตก

สิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้คือการเขียนระบายลงในนี้ ที่นี่
ที่ที่ไม่มีใครรู้จักผม..

และผมหวังว่ามันจะช่วยให้ผมดีขึ้นสักนิดก็ยังดี


จะบอกว่าไม่มีความฝันก็คงไม่ได้

แต่น่าเศร้าที่ความฝันของผมกลับไม่ได้สวยงามเหมือนคนอื่น


ความฝันสูงสุดของผมในตอนนี้

‘ คือการที่ผมไม่ต้องตื่นมาใช้ชีวิตอีกต่อไป...’


ผมไม่อยากตื่นมารับรู้เรื่องราวห่าเหวที่โลก พระเจ้า หรือคนอื่นเหวี่ยงมาใส่ผม

ผมเหนื่อย ผมเบื่อเต็มทีแล้ว



02:32
คือเวลาที่ผมเขียนมาถึงตรงนี้

และผมรู้ว่าควรจะนอนได้แล้ว
แต่ผมกลับนอนไม่หลับ

ผมหยุดร้องไห้แล้ว..

แต่ความคิดในหัวกำลังตีกันจนสับสนว่าผมควรจำทำยังไง



และสุดท้าย..
ผมก็ทำได้แค่นอนมองเพดานโง่ๆ


และภาวนาขอให้มันถล่มลงมาสักที



ผมตบหน้าตัวเองไปหนึ่งที เพื่อดึงสติตัวเองกลับมา


โอเค
ผมกลับไปคิดถึงวิธีที่จะทำให้ผมหายไปจากโลกนี้อีกแล้ว


ผมรู้นะว่ายังมีคนคอยอยู่ข้างผม
คอยช่วยดึงผมขึ้นจากก้นหลุมที่ไม่รู้ว่าคนอื่นผลักผมลงไป หรือผมกระโดดลงไปเอง..

แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกโดดเดี่ยว เคว้งคว้าง


ผมคงอยู่ลึกเกินไปจนไม่รู้สึกถึงพวกเขาอีกแล้ว


แต่คุณรอผมหน่อยได้มั๊ย?

รอให้ผมมีแรงพอที่จะปีนขึ้นไปหาคุณได้หรือเปล่า?

หรือรอแค่ให้ผมมีแรงปีนขึ้นไปอีกนิด
ให้ผมสัมผัสถึงคุณได้
แล้วช่วยดึงผมขึ้นไปจากที่นี่ได้หรือเปล่า


อย่าพึ่งหายไปไหนเลยนะ

อย่าทำให้ผมมีความหวัง แล้วทำลายมัน

เพราะถ้าหากวันนึงผมปีนขึ้นไปได้
แล้วพบว่าไม่มีใครรอผมอยู่แล้ว

ผมคงรู้สึกว่าความพยายามของผมมันสูญเปล่า


ผมคงพร้อมที่จะกระโดดลงไปในหลุมนั้นใหม่

และมันอาจจะเป็นหลุมที่ลึกกว่าเดิม 

ลึก.. 
จนผมไม่สามารถปีนขึ้นมาได้อีกแล้ว

ตลอดกาล...






SHARE

Comments

_tuesday
19 days ago
สู้ๆนะคะ เรารู้ว่ามันยาก แต่อย่าให้อะไรมาตัดสินการเป็นอยู่ของคุณ ทุกคนสามารถมีความสุขได้ และเราก็เชื่อว่าคุณจะมีความสุขได้ ใช้ชีวิตให้ดีนะคะ เราจะคอยเป็นกำลังใจให้ คุณไม่โดดเดี่ยวนะ :)
Reply
29th
17 days ago
เหมือนอ่านเรื่องของตัวเองเลยค่ะ เราก็มีคำถามในหัวตลอดว่าเราสู้อยู่กับอะไรและสู้ไปทำไม ไม่สู้แล้วได้มั้ย เหนื่อยแล้ว เข้าใจจุดนี้มากๆ เข้าใจว่ามันยากแค่ไหนที่ต้องสู้ต่อไปเรื่อยๆถึงแม้ว่าเราอยากจะหยุดแทบตาย เราเข้าใจคุณนะคะ :)
Reply
993
15 days ago
ระบายมาเถอะทุกคนพร้อมรับฟังนาย 😀
Reply