ฉากหนึ่งในชีวิต ฉากที่ 1/2
00.12 วันที่ 2 สิงหาคม 
เสียงข้อความเข้า ' .....เข้ารพ.นะ '
' เป็นอะไรมากหรือเปล่า '
' เป็นยังไงบ้าง ' 
' เป็นอะไรทำไมถึงเข้ารพ. '
.
.
.
ไม่มีเสียงข้อความตอบกลับมา
 
เช้ามืด
' อยู่เตียง... ชั้น..... ตึก.... นะ '
' โอเค '
 . . . . 



.
.
.
.
วินาทีแรกที่เห็นหน้า. . . บนเตียงผู้ป่วย รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรก็ไม่รู้วิ่งวนไปทั่วร่างกาย
ไม่มีเสียงอะไรออกมาเป็นคำพูด มีแต่เสียงเท้าที่เดินไปใกล้เตียงมากขึ้น มากขึ้น ที่ดังที่สุดคือเสียงหัวใจของฉันที่เต้นแรงและรัวอย่างไม่ยอมรับความจริง

เพราะอะไรน่ะหรอ
เพราะเสียงร้องไห้ในใจฉันดังก้องไปทั่วเมื่อไม่มีเสียงใดจากคนบนเตียงที่ฉันกุมมืออยู่
และเขา ไม่ได้หลับอยู่. . . . 
เขากำลังสบตากับฉัน 
แวบนึงในใจตอนที่สบตากัน
คนบนเตียงมองเหมือนเขาไม่เคยรู้จักฉัน. . . .
ฉันนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกอย่างหมดแรง
และไม่ได้พูดอะไรตลอดทั้งวัน. . . 
นอกจากโทรศัพท์บอกแม่ว่า ' หนูถึงรพ.แล้วนะ '

ในแต่ละวันเวลาของเตียงผู้ป่วยเตียงที่12 กับฉันผ่านไปอย่างเชื่องช้า 
ฉันไม่รู้เลยว่า วินาทีแรกที่เห็นนั้นจะทรมานน้อยกว่าทุกวินาทีถัดมา

เวลาผ่านไป 2 สัปดาห์ครึ่ง
.
.

ตลอดเวลาไม่เคยมีเสียงตอบรับจากคนบนเตียง

สายตาที่สบกัน 

ความจำที่มีต่อฉัน 


เลือนลางลงทุกที

มือหนึ่งข้างที่กุมมือฉัน

ทำไม่ได้เหมือนทุกวัน

จากที่ขยับได้บ้าง 
กลับนอนนิ่ง ไม่สบตาฉันอีกต่อไป

มีแต่ลมหายใจที่แรงขึ้น แรงขึ้น
 เหมือนพร้อมจะหยุดลง
กับดวงตาที่ปิดลง
เข้าสู่นิทรานานขึ้นทุกๆ วัน

คุณหมอบอกให้เตรียมใจทุกเวลา
คุณหมอถามว่า ถ้าหัวใจหยุดเต้น ถ้าการหายใจไม่ดีขึ้น จะ. . . . . มั้ย แล้วถ้าทำแล้วไม่ดีขึ้นพร้อมที่จะ . . . . .มั้ย 

ผลตรวจออกมาไม่ดีเลย
มารพ. ช้าเกินไป 
เกิดการติดเชื้อ และไม่รู้ว่าเชื้อตัวไหน
สมองส่วนหน้าไม่ทำงาน และบวมขึ้น
จุดบางจุดบนสมองเป็นสีดำ
ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิม
เราไม่สามารถคุยกันได้อีกตลอดชีวิต
ไม่สามารถทานอาหารอย่างปกติได้
ไม่สามารถปัสสาวะทางปกติได้


ฉันไม่ได้พูดอะไรตอบคุณหมอ
แต่พยักหน้าและยิ้มให้คุณหมอเหมือนทุกที






แต่แล้ว
รอยยิ้มฉันหม่นลง เมื่อคุณหมอได้บอกกับเราว่า
ให้คนไข้กลับไปพักที่บ้านได้



ทั้งๆที่อาการทุกอย่างยังแย่เหมือนเดิม

ไม่สิ. . . . 
 แย่ลงกว่าเดิม
.
.
.


ฉันสบตาคุณหมอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม

และเกิดคำถามในใจ

' ฉันจะสามารถมีความสุขได้อีกมั้ย '








SHARE
Writer
Match
ThaP
ความสุขก็เป็นเหมือนอารมณ์หนึ่งไม่คงอยู่ตลอดไป

Comments