We Were So Tragic
ฉันเคยเป็นมือที่สาม

คุณเป็นแฟนของใครคนหนึ่งที่ฉันรู้จัก และเคารพรักเป็นอย่างยิ่ง เรื่องมันเริ่มด้วยบทสนทนาปัญญาอ่อนที่ดูไร้พิษภัย ฉันทักไปขอความช่วยเหลือเรื่องการงานจากคุณ ด้วยความที่คุณเป็นคนคุยสนุกเราจึงสนทนากันต่อเสียยืดยาว จากเรื่องงานก็ลุกลามไปยังเรื่องส่วนตัวที่ร้อนแรงจนใบหน้าฉันเห่อร้อนทุกคราที่กลับมาอ่านข้อความเก่าๆของเรา

จูบแรกของเราเป็นไปตามธรรมชาติราวกับริมฝีปากของพวกเราต่างเคยสัมผัสกันมาหลายครั้งหลายคราทั้งๆที่นี่คือครั้งแรก มือคุณโรมรันตามร่างกายฉันในขณะที่ฉันทำได้เพียงครางเครือ เรารู้ดีว่าผิด แต่อารมณ์พัดพาให้เราเดินทางสายนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ตัวฉันสั่นเล็กน้อยยามคุณตระกองกอดฉัน รู้ดีว่าอ้อมกอดนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะเป็นของฉันโดยถาวร แต่ฉันก็ปลอบประโลมตนเองว่าไม่มีอะไรบนโลกนี้ที่ถาวรหรอก เราทำได้เพียงดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนสั้นและเต้นรำไปตามจังหวะชีวิตอันยุ่งเหยิงเท่านั้น

"ผมให้ เมื่อเราจากกันแล้วคุณจะได้นึกถึงผม"
น้ำเสียงคุณราบเรียบ หากนัยตาคุณไหวระริก
ฉันรับสิ่งนั้นมาด้วยอาการสงบสำรวม ราวกับรับของขวัญจากเพื่อนรักคนหนึ่ง หากแต่รู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของอารมณ์ที่เริ่มพันผูกแน่นขึ้นราวก้อนไหม

"ฉันรักคุณ"
ฉันกล่าวออกมาตอนเรานอนข้างกันบนเตียงเล็กๆของคุณ ฉันรู้ดีว่าคุณคงไม่ตอบรับคำรักของฉัน เนื่องจากคำคำนั้นถูกรักษาไว้ให้ 'คนนั้น' เพียงคนเดียว
อย่างไรก็ตาม คุณกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นแล้วจึงจุมพิตหน้าผากฉันเบาๆก่อนเราจะผลอยหลับกันไปทั้งคู่ ฉันรู้สึกอบอุ่นในอ้อมกอดคุณ แต่ขณะเดียวกันก็อยากวิ่งหนีออกห่างให้ไกลที่สุดเช่นกัน

บางครั้ง ไม่สิ หลายครั้งหลายคราฉันรู้สึกอิจฉาคนนั้นของคุณเสียเหลือเกิน อิจฉาที่สามารถแสดงความรักกันได้อย่างเปิดเผยโดยไม่ต้องหลบๆซ่อนๆอย่างฉัน ฉันอยากตะโกนดังๆว่าอ้อมแขนนั้นเป็นของฉันเช่นกัน แต่ฉันกลับทำไม่ได้ ฉันไม่สามารถทำลายความรักของคนที่ฉันนับถือไปมากกว่านี้ได้

ฉันจึงเดินออกมาก
หากจะมีใครเจ็บ ก็ขอให้คนนั้นเป็นฉันเพียงคนเดียว
ให้ความรักนี้ตายไปพร้อมกับฉัน
SHARE
Writer
Alexsel
(Wanna be) writer
A woman who writes

Comments