ครั้งแรกระหว่างเรา และครั้งสุดท้ายที่ผมชินชา
‘พาดมันไว้ตรงนั้นแหละ’ ผมบอกเขา

ทุ่มกว่าๆรถบนถนนเชียงราก ยังคงวิ่งพลุกพล่าน หนึ่งในนั้นอาจเป็นรูมเมทผมที่กำลังกลับมา เวลาของเราจะจบลงตรงนั้น

เรามีเวลาด้วยกันไม่มากมัก เขาถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวพาดเก้าอี้ ซิบกางเกงถูกรูดลงไป แต่ยังไม่ถอด เขามองผมทำราวกับว่ามันคือหน้าที่ของผมอย่างนั้นแหละ


‘อย่าลีลา รูมเมทผมกลับมาคือบ้งนะ’
 ผมหลุดภาษาเฉพาะกลุ่มออกไป 1 คำ หวังว่าเขาคงไม่คิดว่าผมสาวเพราะคำนั้นคำเดียวหรอกนะ

เขายิ้ม
ก่อนจะถอดกางเกงสีครีมตัวเก่ง พาดเก้าอี้ทับเสื้ออีกที ผมเห็นเขาใส่กางเกงสีนี้ในแอพนกสีฟ้าด้วย

ปราการเดียวที่กั้นเราออกจากกัน คงเหลือก็แค่ชั้นในสีขาวของเราสอง

ผมนั่งนิ่งบนเตียงรอเขาเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา ผมคาดหวังกับครั้งแรกระหว่างผมกับเขามาก และเขาก็ไม่ทำผมผิดหวัง

ไม่สิ นิดหน่อยตรงที่เขาใช้เวลานานกว่าที่ผมคิด

.
.
.

‘รีบออกไปได้แล้ว โบ๊ทมาเจอเข้า ผมจบเลยนะพี่ ล้อยันลูกบวชแน่’ ผมเอ่ยชื่อรูมเมทออกมา เขาขำ

‘งั้นอยู่ต่อดีกว่า’ เขากระเซ้า

‘ต้องพอ ไม่ขำนะ’ แต่ผมแอบขำในใจ

ก่อนประตูผิดลง เขาจูบผม เราอาจไม่เจอกันอีกแล้ว เพราะผมไม่เคยนัดใครซ้ำ เขาก็เช่นกัน


‘เจอกันบ่อยๆ ไม่ดีนะ ต่อความรู้สึกน่ะ’
 เขาเคยบอก และผมเห็นด้วย
SHARE
Writer
panwyyt
World Citizen
เป็นนักศึกษาปี 4 พยายามคุมน้ำหนัก และเขียนธีสิสไปพร้อมกัน แน่นอนว่าล้มเหลว 😅

Comments