ภาพในกระจก
"หน้าตาแบบนี้ไงล่ะถึงไม่มีใครเขาชอบ"

"หน้าตาแบบนี้จะทำอะไรได้"

'แล้วไงวะ? ทำไมต้องแคร์'
ก็บอกตัวเองแบบนี้ตลอด
แต่เอาจริงแล้ว
ก็อยากจะตะโกนกลับไปเหมือนกัน
"พวกมึงคิดว่ากูร้องไห้ไม่เป็นหรอวะ!!"
แต่แค่พูดไม่ได้
ก็เพราะเกิดมาหน้าตาแบบนี้ไง มีสิทธิพูดอะไรได้บ้างล่ะ

พอลองมองตัวเองในกระจกแล้ว

น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเป็นไปได้ อยากจะเอาค้อนมาทุบกระจกให้แตกเป็นเสี่ยงๆ
จะได้ไม่เหลือภาพที่แสนอัปลักษณ์นั่น

โคตรเกลียดภาพในกระจกเลยว่ะ
ภาพที่ทำให้ร้องไห้ได้ตลอด
ภาพที่คอยตอกย้ำเรา
ภาพที่ทำให้เราไม่มีใครรัก
ภาพ...ที่ทำลายความสุขทุกอย่างในชีวิต

รู้สึกว่าตัวเองไร้คุณค่าจัง
เรารู้สึกชื่นชมความสวยความหล่อของคนอื่นมาก
แต่ก็รู้สึกอิจฉาคนที่หน้าตาดี "แต่ไม่ใช่คนดี"
เพียงแค่คุณมีหน้าตาที่สวยหล่อ ถูกตาต้องใจทุกคน และไม่ต้องเป็นคนดีอะไรมากมาย คุณก็ได้ทุกอย่างแล้ว
ก็ในเมื่อคนเราตัดสินคนอื่นกันที่หน้าตา ต่อให้เราทำดีแทบตาย ก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี


เหมือนโชคชะตาไม่เคยปรานีใคร แม้เราจะปรานีต่อคนอื่นมากมายก็ตาม


ก่อนที่จะทุบกระจกให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ก็เงยหน้าขึ้นไปมองกระจกอีกครั้งหนึ่ง


พอนึกๆดู จากที่เกลียดภาพในกระจก มันกลับกลายเป็นความรู้สึกชื่นชม
คนในกระจกแม่งโคตรแกร่งเลยว่ะ ที่ผ่านคำดูถูก คำสบประมาท และสายตาเหยียดหยามพวกนั้นมาได้ จนมาถึงวันนี้

"สู้ๆนะคนในกระจก" เราก็ได้แต่ยิ้มไปพร้อมกับน้ำตาที่อาบแก้ม

เราเปลี่ยนความคิดใครไม่ได้หรอก ตราบใดสังคมตัดสินคนที่หน้าตา

แต่ว่าบางที ภาพที่คนอื่นมองว่าแสนอัปลักษณ์
อาจจะเป็นภาพที่สวยที่สุดในชีวิตของเราแล้วก็ได้นะ



:)

Annamel
-บุคคลสมมติผู้เป็นนิรนาม






SHARE
Writer
Annamel
anonymous
บุคคลสมมติผู้เป็นนิรนาม

Comments

barneyy
1 year ago
ถ้าเปลี่ยนอะไรมันยาก ลองเปลี่ยนที่ความคิดตัวเองก่อน :)
Reply
Annamel
1 year ago
นั่นสิคะ😊