Let me absorb this moment, pls..
“ก็บอกแล้วไงว่าให้บล็อคไปซะ”
เสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง

“ยังทำใจไม่ได้”
ฉันตอบกลับโดยไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ

“แล้วก็มาคิดมากอยู่แบบนี้อะนะ ห๊ะ?! ลบๆไปซะ จะได้ไม่เห็น ไม่เจ็บ ไม่งั้นเดี๋ยวก็คิดมากจนอาการหนักอีก”
เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น แต่ก็ไม่มากพอที่จะกลบความห่วงใยในน้ำเสียงนั้นได้มิด

ฉันเงียบ.. เพื่อเป็นการบอกเขาว่า ฉันยังไม่พร้อมที่จะบล็อค “คนนั้น”

อ้อมแขนที่อ่อนโยนสวมกอดฉันจากด้านหลัง พลางดึงตัวฉันโน้มเข้าหา จนแผ่นหลังของฉันแนบชิดกับร่างกายเขา


มันช่างอบอุ่นยิ่งนัก

“บล็อคเค้าไปซะ เราจะได้ไม่เจ็บไง” เขาซบหน้าลงบนไหล่ฉัน และพูดขณะที่มือข้างหนึ่งลูบหัวฉันเป็นการปลอบโยน

“หัดฟังที่พูดบ้าง อย่าดื้อให้มันมากนัก ไม่งั้นก็จะเจ็.........”

ฉันไม่อยากฟังอีกต่อไป ฉันรู้ว่าฉันต้องทำใจ ต้องก้าวต่อไป ฉันรู้ดีกว่าใคร เพียงแค่มันยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง

ฉันประกบปากตัวเองเข้ากับริมฝีปากของเขา เพื่อไม่ให้เขามีโอกาสจบประโยคนั้น และเพื่อตัวฉันเองจะได้ไม่ต้องฟังสิ่งที่ฉันรู้ดีอยู่แก่ใจอีกต่อไป


ฉันแค่ต้องการอยู่กับเธอเงียบๆในเวลานี้ ในอ้อมกอดนี้ เพียงแค่นี้ก็มากพอแล้ว



ส่วนความทุกข์ที่เหลือ ไม่ต้องห่วงนะ 
ฉันจะจัดการต่อเอง 


SHARE
Writer
Loverdose
Wandering girl
My name is Love.

Comments