Just hold my hand (part 1)
เราเลิกกันเถอะ

คิม โรอา ในวัย 22 ปี พูดกับแฟนสาวของเธอ หลังจากพิธีจบการศึกษาเสร็จสิ้นลง

ไม่มีการเอื้อนเอ่ยถามถึงสาเหตุใด คัง ยูฮา เพียงพยักหน้ารับ แล้วหันหลังเดินจากไปเท่านั้น

เพราะเป็นเช่นนั้น โรอาจึงสามารถปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อายใคร เมื่อความรักของเธอได้เดินหายไปจนลับสายตา

และมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีคนร้องไห้ในวันจบการศึกษาเช่นนี้ จึงไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครเข้ามาเซ้าซี้ถึงสาเหตุกาีร้องไห้ของเธอ

.
.
.

แม้ยูฮานั้น อยากจะถามออกไปว่าทำไมถึงบอกเลิกกันในวันดี ๆ เช่นวันนี้
ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างก็ดูไปได้ดี จะมีก็แค่ถกเถียงกันเล็กน้อยตามประสาคนรักทั่วไปก็เท่านั้น มันดูไร้เหตุผลจนเธอเองก็พูดไม่ออก เธอเห็นดวงตาที่เธอหลงไหลนั้นเต็มไปความสับสนและเศร้าหมอง แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่ชอบเซ้าซี้ใครมากนัก มันต้องมีเหตุผลมากพอ สำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ เธอเชื่อเช่นนั้น เธอเชื่อในความรักของเธอ... 

.
.
.
หลังจากวันนั้น โรอาก็ไม่ได้เจอกับยูฮาอีกเลย ถ้าพูดให้ถูก ก็คือเธอไม่เคยปล่อยให้ยูฮาได้เห็นเธอเลยต่างหาก

ใช่ เธอแอบตามยูฮาไปไหนมาไหนเสมอ เธอก็แค่อยากเห็นความรักของเธอ อยู่ในทุก ๆ วัน แค่เพียงด้านหลังก็ยังดี

เธอรู้ว่ายูฮาเปลี่ยนสีผมไปกี่ครั้ง 
เธอรู้ว่ายูฮาชอบตัดผมสั้นบ่อยแค่ไหน
เธอรู้ว่ายูฮาชอบไปที่ไหนในวันหยุด 
เธอรู้ว่าร้านอาหารที่ยูฮาชอบอยู่ตรงไหน
เธอรู้ว่ายูฮาชอบไปตกปลาที่คาเฟ่ตกปลาเล็ก ๆ นั่น
เธอรู้ว่ายูฮาจะออกมาเดินห้างทุก ๆ เย็นวันเสาร์ เพียงแค่มาซื้อรามยอนรสเดิม ๆ นั่นล่ะ 
และ...
เธอรู้ว่า คัง ยูฮา หมดรักเธอแล้ว เพราะพักหลังมานี้ทุกที่ที่เธอตามไป เธอจะเห็นใครอีกคน อยู่ข้างยูฮาเสมอ ใครคนนั้นที่ทำให้ความรักของเธอยิ้ม ยิ้มอย่างที่เธอชอบ ยิ้มที่ทำให้เธอมีความสุขไปกับมัน แม้ตอนนี้ เหตุผลของรอยยิ้มนั่นจะไม่ได้เป็นตัวเธออีกแล้ว

เธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคัง ยูฮา จริง ๆ น่ะหรอ?

.
.
.
ยูฮาน่ะ รู้มาตลอด ว่าโรอาแอบตามเธอไปไหนมาไหน ถ้าไม่ติดว่าหล่อนเป็นผู้หญิงที่เธอรัก ก็คงจะแจ้งความไปแล้ว เธอแค่อยากรู้ว่าโรอาจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน ช่วงแรก ๆ ก็ระแวงว่าเป็นพวกโรคจิตรึึเปล่า ก็เลยให้ลูกพี่ลูกน้องอย่าง คัง เรนา ไปไหนมาไหนเป็นเพื่อน 

แต่เธอไม่เคยรู้เช่นกันว่านั่น ทำให้ความรักของเธอเริ่มถอยห่างออกไป 

.
.
.
ดีแล้วล่ะ ปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้ ยังไงเธอก็ตั้งใจปล่อยให้ยูฮาไปเจอรักครั้งใหม่ที่ดีกว่าอยู่แล้ว 

แต่ไม่รู้ทำไม หลายวันมานี้ที่เธอไม่ได้ตามยูฮาไปไหนต่อไหน ไม่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสนั่น เธอกลับต้องหลับไปพร้อมน้ำตาทุกคืน

.
.
.
ยูฮา กำลังหัวเสีย จนเรนารับมือไม่ไหว 
เรนาก็แค่ไม่เข้าใจ ว่าทำไมทั้งโรอาและยูฮาถึงมีความสัมพันธ์แบบนี้ 

ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ปากหนักเกินไปหรือเปล่า ถ้ารู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายยังรู้สึกเหมือนกัน ทำไมถึงไม่เข้าไปคุยกับหล่อนให้รู้เรื่อง จะได้ไม่ต้องมานั่งหงุดหงิดอยู่แบบนี้ 

ทำไมพี่ไม่ไปหาหล่อนที่บ้านล่ะ พี่ก็แอบตามไปส่งหล่อนที่บ้านออกบ่อยนี่ จะเล่นตัวเพื่อ? เดี๋ยวก็โดนคาบไปแดกหรอก
ถึงแม้จะได้รับสายตาแสดงความไม่พอใจจากยูฮาเพียงใด เรนาก็ชาชินเสียแล้ว เพราะถ้าเป็นเรื่องของผู้หญิงที่ชื่อ คิม โรอา แล้วล่ะก็ ยูฮาไม่เคยยอมใคร หล่อนไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องหัวใจของเธอนักหรอก

.
.
.
ก๊อก ๆ 

ก๊อก ๆ

"ค่า มาแล้วค่า"

ก๊อก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"ก็บอกว่ามาแล้วไง จะเคาะอะไรขนาดนั้น...ล่ะคะ..."

"ก็เป็นห่วง เห็นหายไปหลายวัน"

โรอากำลังสับสนอย่างหนัก เมื่อคนที่เธอไม่ได้ไปตามเขานับสัปดาห์มายืนอยู่หน้าบ้านเธอ ไม่สิ อยู่ตรงหน้าเธอเลยต่างหาก

แล้วทำไมกัน แค่สัปดาห์เศษ ผมของยูฮา ถึงได้ยาวถึงเกือบกลางหลังแบบนั้น นี่มันเรื่องบ้าอะไร

"นี่จะยืนหน้าเหวออีกนานมั้ย จะกินแมลงวันเป็นอาหารเช้าหรอ"

ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจจะหาเรื่องเจ้าของบ้านหรอกนะ แต่เล่นมามองกันแบบนี้ มันก็ไปต่อไม่ถูกน่ะสิ

"อ่า... มาได้ไง"
ตั้งสติสิ คิม โรอา ตั้งสติ!

"เดินมามั้ง เอ๊ะ หรือเหาะมานะ ช่างเหอะ ยังไงก็ตามแต่ ฉันว่าเธอควรให้ฉันเข้าไปในบ้านเธอก่อน แล้วค่อยถามอะไร ๆ จะดีกว่ามั้ย"

"..." เธอไม่รู้จะตอบอะไรคนตรงหน้าเลย อยู่ ๆ ก็โผล่มา ยืนทำหน้าตายใส่กันแบบนี้ ให้ตายสิ เชื่อหล่อนเลย และสงสัยว่าเธอคงจะนิ่งนานเกินไป หล่อนเลยแทรกตัวเข้ามาในบ้านพร้อมดันไหล่เธอเข้ามาแบบนี้ เฮ้ นี่มันบ้านเธอนะ ถึงจะปิดประตูลงกลอนให้เสร็จสรรพก็เถอะ แต่มันใช่หรอ?

"นี่ มองอะไรหนักหนา ก็ปิดประตูให้แล้วไง แล้วสายโด่งป่านนี้ยังไม่อาบน้ำอีกหรอ เพิ่งตื่นล่ะสิ ยังขึ้เซาเหมือนเดิมเลยนะ"
ดูจากเสื้อผ้าหน้าผมของหล่อน ไม่ต้องบอก ใครเขาก็รู้ทั้งนั้นล่ะ ว่าหล่อนน่ะเพิ่งลุกจากเตียงมาหมาด ๆ 

"ก็นี่มันวันหยุด จะให้ตื่นเช้าไปทำไม" ทำไมกันนะ แค่ประโยคธรรมดาของหล่อน เธอถึงได้ทีอาการใจเต้นเเรงแบบนี้ ประโยคที่เหมือนแอบแฝงไปด้วยความใส่ใจนั่น เธอคิดไปเองหรือเปล่า

"ก็ใช่ แต่ปกติวันหยุดแบบนี้ ฉันชอบไปปั่นจักรยานที่แม่น้ำฮันไม่ใช่หรอ"
ยูฮาเอ่ยถามขณะจัดแจงข้าวของที่เธอซื้อมา 

"แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน" อะไรของหล่อนน่ะ 

"แล้วใครกันล่ะ ที่ตามไปแล้วก็ได้แต่มองตามฉัน เพราะขี่จักรยานไม่เป็นน่ะ"

"นี่เธอ! เธอเห็นหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่? ได้ยังไง?" ทำไมตอนเช้าแบบนี้ เธอต้องมานั่งหัวหมุนแบบนี้ด้วย

"โอ้โห คิมโรอาคะ สีผมคุณน่ะ กลมกลืนกับคนทั่วไปมากเลยนะคะ สีแดงเด่นขนาดนี้ ไม่เป็นที่สะดุดตาใครเลยค่ะ" 

"แล้วทำไม ทำไมเธอถึง..."

"รอไง"

"รออะไร?" ไม่เข้าใจ ตอนนี้เธอไม่เข้าใจอะไรเลย ตั้งแต่ที่ยูฮามาหากันถึงบ้าน หรือแม้กระทั่งบทสนทนาที่ดูมึนงงพวกนี้

"ก็รอเธอพร้อม" คังยูฮายกมือขึ้นมาถูจมูกอย่างที่ชอบทำ 

"ไม่เข้าใจ ฉันไม่เข้าใจ พูดอะไรให้มันเข้าใจง่ายหน่อยสิ"

"เธอก็ดูฉลาดนะ ฉลาดกว่าฉันด้วยซ้ำไป ทำไมครั้งนี้เธอถึงได้ดูโง่นักล่ะ" ไม่พูดเปล่า ยูฮาเดินเข้ามาประชิดโรอา จนเจ้าตัวต้องถอยหลังหนีแทบไม่ทัน

"อยู่ ๆ ก็มาว่ากันแบบนี้หรอ ได้หรอ นี่มันบ้านฉันนะ"

"ไปอาบน้ำก่อนเถอะ แล้วรีบลงมากินข้าวจะได้คุยกันให้เรื่อง เดี๋ยวฉันจัดโต๊ะเอง"

"แต่..."

"เอาเถอะน่า เร็วเข้า อย่ามัวชักช้า เดี๋ยวอาหารก็เย็นหมด"

ถึงเธอจะยังไม่เข้าใจก็เถอะ แต่เธอก็ไปอาบน้ำแต่งตัวตามที่ยูฮาบอก ระหว่างอาบน้ำเธอเองก็พยายามตั้งสติไปด้วย แล้วก็ได้แต่คิดทบทวนว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ความจริง หรือความฝัน

ถ้าหากเป็นแค่เพียงความฝัน
เธอคงไม่อยากตื่นอีกเลย...



ไม่ไหวคะ ทำไมมันยาวกว่าที่คิดไว้ ตอนเเรกกะว่าจะเป็น os เล็ก ๆ ไหงเป็นงี้ 
ไม่ได้เขียนอะไรแบบนี้มานานแล้วเหมือนกันนะคะ สามสี่เดือนนี่นานรึเปล่าคะ ฮ่าๆ 
พาร์ทสองก็คงลงคืนนี้ล่ะค่ะ หวังว่าจะมีคนเข้ามาอ่านนะคะ ;)







SHARE
Written in this book
ฟิค
Writer
ck_JS
Loser, Prisoner XXIII
ความเจ็บปวดของเราเกิดจากตัวเราเอง... ทำได้แค่ปล่อยให้มันกัดกินจนเราดำดิ่งสู่หุบเหวความเจ็บปวดนั่นล่ะ

Comments

Pha-Pair
12 months ago
คิดถึงฟิคคุณนะคะ ดีใจที่คุณกลับมาอีกครั้ง ^^
Reply
ck_JS
12 months ago
คิดถึงคุณเช่นกันค่ะ