IZ*ONE [SF] : MY DREAM




เราทุกคนบนโลกล้วนแล้วแต่มีความฝันกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่ตัวฉันเอง..



     'สวัสดี โจ ยูริ ตอนนี้ความฝันของเธอเป็นจริงแล้วนะ กว่าจะมาถึงวันนี้ก็สาหัสอยู่พอสมควร เธอเหนื่อยมากเลยใช่ไหมล่ะกว่าจะมาถึงจุดนี้ เธอผ่านอะไรมามาก ทั้งเกือบเคยล้มเลิกความตั้งใจ แต่เธอก็ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆมาได้ และตอนนี้เธอได้เดบิวต์แล้วนะ สมดั่งใจของเธอแล้วใช่ไหมล่ะ ใช่ ฉันเสียใจที่รู้ว่าวันนี้มันแทบจะไม่มีความหมายอะไรกับฉันแล้ว ฉันเห็นแก่ตัวที่นึกถึงแต่ตัวเอง ฉันขอโทษที่ไม่เคยมองเห็นความรักและความหวังดีของเธอ ฉันรู้ว่าเธอคงไม่รับรู้ในสิ่งที่ฉันบอกตอนนี้หรอก แค่ฉันอยากบอกเธอว่าฉันรู้แล้ว ฉันรู้ว่าคนที่เห็นแก่ตัวคือฉันเอง เยนายา.. ฉันขอโทษ'









     ฉันนั่งมองใบสมัครของบริษัทค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก อาจเพราะรู้สึกดีใจมากที่โอกาสของการเป็นนักร้องที่ฉันฝันนั้นใกล้เข้ามาอีกก้าวนึงแล้ว

"บอกแล้วว่าเสียงเธอเพราะจะตาย"

"อื้ม ฉันก็พอจะรู้ตัวอยู่"

"ไม่ถ่อมตัวหน่อยหรอ"

"ไม่อ่ะ"

     เสียงหัวเราะของฉันและเธอดังขึ้นหลังจากที่ฉันพูดจบ เธอและฉันเรารู้จักกันมานาน นานจนรู้ว่าที่กำลังพูดกันอยู่นั้นอะไรพูดเล่นๆหรือจริงจัง

"แล้วต้องไปอออีกทีวันไหน"

"เดือนหน้าเลย เธอช่วยฉันเลือกเพลงหน่อยสิ"

"ได้สิ"

"ขอบคุณนะ"

"อื้ม ไม่เป็นไร"




     เธอช่วยฉันเลือกเพลงจนฉันได้เพลงที่เหมาะกับเสียงของฉันที่สุด ก็ใช่ที่ว่าร้องเพลงเพราะอยู่แล้วจะกังวลทำไม แต่การที่เลือกเพลงให้เข้ากับเสียงของตัวเองมากที่สุดนั้นเป็นเรื่องยาก เพราะถ้าเพลงนั้นไม่เหมาะกับเนื้อเสียงของเรา เพลงนั้นก็จะไม่มีเสน่ห์ เพราะเนื้อเสียงกับเพลงไม่สมูทกัน
เธอรู้ดีกว่าใครว่าฉันเหมาะกับเพลงแนวไหน


     เธอเหมือนเป็นครูสอนร้องเพลงให้ฉัน เป็นแม้กระทั่งคนตัดต่อเพลงและช่วยหาเวทีประกวดร้องเพลงให้ เธอเป็นมากกว่าเพื่อนคนอื่น เปรียบเสมือนครอบครัวของฉันด้วยซ้ำ ฉันรู้สึกขอบคุณที่เธอช่วยฉันอย่างไม่หวังผลตอบแทน







"วันนี้เธอห้ามกินอะไรที่ไม่ดีต่อเส้นเสียงของเธอเลยนะ น้ำเย็น ของทอด ของมันๆ ห้ามทุกอย่างเลย พรุ่งนี้จะแข่งแล้วเข้าใจไหม"

"อื้อออ เข้าใจแล้ว"

"ดีมาก พรุ่งนี้ฉันเสร็จธุระแล้วจะรีบตามไปนะ"

"เธอจะไปไหน"

"ไปทำธุระไง"

"ธุระอะไรของเด็กมอหกที่กำลังจะจบกันนอกจากสมัครเรียนต่อ"

"ก็เรื่องเรียนต่อนั้นแหละ"

"อะไรกัน ไหนคุยกันแล้วไงว่าจะรอเรียนพร้อมฉัน"
"เธอจะให้ฉันเสียเวลาทิ้งไปเปล่าๆแบบนั้นจริงๆหรอยูริ ถึงเธอจะออดิชั่นติดแต่เธอก็ยังไม่ใช่นักร้องนะ เธอต้องเทรนต่อก่อนไปอีกเป็นปี หรือไม่ก็อาจจะนานกว่านั้น เธอจะให้ฉันรอเรียนพร้อมเธอโดยที่ฉันอยู่เฉยๆจริงๆหรอยูริ.."

"แต่ฉันอาจจะไม่ผ่านก็ได้ ถ้าฉันไม่ผ่านเราก็ค่อยไปยื่นเรียนพร้อมกันไง"

"แล้วถ้าพรุ่งนี้เธอผ่านล่ะ เธอจะเลือกฉันงั้นหรอ"

"...."

"เธอก็มีคำตอบของเธออยู่แล้ว เอาเถอะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ก็สู้ๆล่ะ เดี๋ยวฉันจะตามไป ฉันสัญญา"










     อีกห้านาทีก็ถึงคิวของฉันที่ต้องขึ้นเวที แต่ตอนนี้ฉันยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ ความน้อยใจแล่นขึ้นมาจนทำให้น้ำตาจวนจะไหล ฉันได้แต่เฝ้าบอกตัวเองว่าเดี๋ยวเธอก็มา แต่ก็นั่นแหละ..ตอนนี้ถึงคิวแสดงของฉันแล้ว 



     ฉันรู้สึกใจหายที่แม้จนฉันแสดงจบเธอก็ยังไม่มา แต่ฉันก็ไม่มีเวลาคิดอะไรมากไปกว่านั้นเพราะตอนนี้ทางด้านทีมงานเรียกให้ฉันเข้าพบท่านประธานของค่ายที่มาดูการแข่งขันด้วยตัวเอง
ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องฉันเห็นเพื่อนของเธอเดินเข้ามาหาฉันแทนที่จะเป็นเธอ เพื่อนของเธอถือดอกไม้เข้ามาแสดงความยินดีกับฉันที่ฉันผ่านการคัดเลือกให้เข้าไปเป็นเด็กเทรนที่ค่าย

"ยินดีด้วยนะ"

"ขอบใจนะยูจิน"

"ฉันมีอะไรจะบอกเธอ.."

"...."

"ตอนนี้เยนาอยู่ที่โรงพยาบาล.."

"...."

"อยู่ที่ห้องไอซียู..โดนรถชนน่ะ หมอบอกว่าอาจจะไม่รอด"

"...."

"แต่ก่อนที่มันจะได้ไปที่โรงพยาบาลมันฝากดอกไม้ให้ฉันเอามาให้เธอ ที่จริงมันตั้งใจจะเอามาให้เธอเอง แต่เกิดอุบัติเหตุซะก่อน"

"..."

"เธอจะไปหามันกับฉันที่โรงพยาบาลตอนนี้ไหม"
"ฉันไปตอนนี้ไม่ได้หรอกยูจิน..ฉันต้องไปพบท่านประธาน"

"นั่นสินะ...ฉันคิดไว้แล้วล่ะ แต่ถ้ายังไงก็ไปหามันหน่อยนะ ก่อนที่มันจะสายเกินไป"








     ฉันยืนอยู่หน้าหลุมศพของเธอด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก เสียใจหรอ..คงจะประมาณนั้น อาจจะเพราะรู้สึกผิดที่ฉันเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องโดนรถชน


     ในตอนนั้นฉันเอาแต่คิดว่าเธอเลือกที่จะลืมคำสัญญาของเราไปได้ยังไง ฉันคิดว่าเธอเห็นแก่ตัวมากๆที่ลืมคำสัญญา แต่ถ้ามองกลับกันเป็นฉันเองที่เห็นแก่ตัว


     ฉันกลายเป็นเด็กฝึกหัดของค่ายเพลงอย่างที่ตั้งใจ ส่วนเธอก็ได้ไปสอบอย่างที่เธอตั้งใจ..แต่เธอกลับไม่อยู่แล้ว เธอไม่แม้แต่ได้รู้ว่าตัวเองสอบผ่านหรือเปล่า เพราะฉันเอง...


     เธอโดนรถชนตอนที่จะออกจากมหาวิทยาลัยโซล เธอโดนรถชนเพราะแวะซื้อดอกไม้มาแสดงความยินดีให้ฉัน และเธอกลับต้องตายเพียงเพราะคนขับรถหลับในแล้วขับรถพุ่งชนเธอระหว่างที่เธอกำลังจะสตาร์ทรถเพื่อออกมาจากร้านดอกไม้

'เธอตายเพราะฉัน'

     ถ้าเพียงแต่เธอไม่แวะซื้อดอกไม้มาให้ฉันเธอก็คงไม่ต้องตาย เธอคงได้เรียนต่ออย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ส่วนฉันก็คงไม่ต้องมายืนร้องไห้ต่อหน้าหลุมศพเธอในตอนนี้


     วันนั้นหลังจากที่ฉันคุยกับท่านประธานเสร็จฉันก็รีบไปโรงพยาบาลทันที แต่ก็ช้าไปแล้วเพราะเธอทนพิษบาดแผลไม่ไหว ฉันทำได้เพียงแค่เดินไปหาร่างที่ไร้ลมหายใจของเธอแล้วเท่านั้น โดยมียูจินยืนประคองฉันอยู่









     ฉันนั่งมองไดอารี่ที่เพิ่งเขียนเสร็จไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันเป็นความจริงที่ว่่าฉันรักเธอมากเหนือสิ่งอิ่นใดในโลกใบนี้แต่ฉันดันทำร้ายเธอด้วยคำว่าความฝัน ความฝันที่แลกกับการจากไปของเธอตลอดกาล


     ฉันไม่อาจจะเรียกมันว่าความฝันที่เป็นจริงได้เต็มปากนัก เพราะลึกๆแล้วฉันเสียใจที่ในวันนี้ความฝันของฉันมันไม่มีเธออยู่ดูความสำเร็จด้วยกันแล้ว







"ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะ ฉันดีใจมากๆที่วันนี้ทุกคนมากันเยอะขนาดนี้ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยค่ะว่าจะมีวันนี้ได้ ขอบคุณพ่อแม่ ขอบคุณเพื่อนที่ให้กำลังใจ ขอบคุณพีดีนิมที่ช่วยทำเพลงดีๆให้ ขอบคุณท่านประธานชเวด้วยนะคะที่ให้โอกาส แล้วก็สุดท้ายขอบคุณนะที่ทำทุกอย่างเพื่อฉันมาโดยตลอด ขอโทษที่วันนั้นฉันไปไม่ทัน..ขอโทษที่ต้นเหตุของเรื่องเป็นตัวฉัน ขอโทษนะเยนา ฉันรักเธอนะ"










"วันนี้อยากไปไหนก่อนกลับหอไหม ว่างตอนบ่ายทั้งวันเลย"

"พี่ช่วยพาฉันไปโบสถ์หน่อยได้ไหมคะ"

"หิื้ม โบสถ์หรอ เธอจะไปทำอะไรที่นั่น"

"หนูจะไปสารภาพบาปค่ะ..แล้วก็ช่วยพาหนูแวะไปสุสานด้วยนะคะ"

"เอางั้นก็ได้ แต่ตอนนี้ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า อัดเพลงมาทั้งเช้าแล้วยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่ เดี๋ยวเธอป่วยเข้าโรงบาลมาท่านประธานได้บ่นพี่หูชาแน่"

"พี่เลือกร้านเลยนะคะ"

"ได้สิ"
 




     ถึงวันนี้เธอจะไม่ได้อยู่ดูความสำเร็จของฉัน แต่เธอช่วยเป็นกำลังใจให้ฉันในวันที่ฉันอ่อนแอได้ไหม อย่างน้อยๆให้ฉันได้คุยกับเธอ ถึงแม้จะเป็นแค่หลุมศพเธอก็ได้...
'เยนายา ขอบคุณสำหรับความทุ่มเท่ที่ทำเพื่อฉันนะ ขอบคุณมากจริงๆ'
  






     ถามว่าเรื่องนี้เป็นฟิคชั่ววูบไหม ตอบเลยว่าใช่ค่ะ..5555555 เนื้อหาก็จะคล้ายๆกับ sport girl แต่อันนี้ก็จะดราม่าหน่อยสลับกัน 555555555 เจอกันเรื่องหน้านะคะ
                    
                     ขอบคุณค่ะ❤️






SHARE

Comments