ฉันสารภาพรักกับเธอไปนานแล้ว
เธออาจจะไม่รู้ 
ไม่แปลกหรอกเพราะคำสารภาพมันไม่ได้ออกจากปากของฉัน 
แม้แต่คำเดียว แม้แต่คำว่ารักที่พูดง่ายเหลือเกิน ฉันก็ไม่ยอมปล่อยให้หลุดออกมา

แต่คำสารภาพของฉันมันชัดเจนกว่าถ้อยคำเหล่านั้นนะ
ผ่านแววตาของฉัน 
      ในตอนเช้าวันพฤหัส ท่ามกลางคณะที่มีคนเดินขวักไขว่มากมายจนถึงในห้องเรียนที่มีผู้คนนั่งกันเต็มไปหมด อัดแน่นด้วยคนในเสื้อเชิ้ตสีขาวผมสีดำกว่ายี่สิบสามสิบคนในห้องเล็กๆ 

ฉันยังมองหาเธอ ในเสื้อเชิ้ตสีขาวผมสีดำ พิเศษกว่าใครด้วยดวงตาสดใสคู่นั้น 
ขอเพียงปรายตาไปเจอ สักสิบวินาที ห้าวินาทีก็ยังดี 
ขอแค่เห็นหน้าเธอสักหน่อย 
ให้อุ่นใจว่าในห้องนี้ยังมีเธอ 
ฉันมองหาเธอที่นั่งด้านหลัง 
แม้ว่าเธอจะไม่ได้มองฉันที่นั่งด้านหน้าเลยก็ตาม

ผ่านเสียงหัวเราะ 
   ตอนที่ฉันพยายามหาเรื่องคุยกับเธอ แม้ว่าฉันจะคุยไม่เก่งนัก
ขอแค่เรื่องที่ฉันเล่าทำให้เธอยิ้มออกมา มันคุ้มค่าแก่การพยายาม
ฉันคุยไม่เก่ง แสดงออกไม่เก่ง มีแต่เรื่องพยายามนี่แหละที่ฉันเก่งกว่าใคร
ยิ่งการพยายามนี้มีของรางวัลเป็นรอยยิ้มที่เหมาะกับตาเป็นประกายของเธอแบบนี้
ยิ่งทำให้ฉันอยากพูดกับเธอเรื่อยๆ จนอาจดูเป็นคนพูดมากในสายตาเธอไปก็ได้
เธอคงไม่รู้หรอก
แต่มันอยู่ตรงหน้าเธอเสมอนะ 
ฉันไม่เคยบอก แต่ก็ไม่เคยเก็บมันไว้
ความรู้สึกที่ฉันมี   ที่ต้องการส่งไปให้เธอ ฉันสารภาพให้เธอไปหมดแล้ว
ตั้งแต่วันแรกที่ฉันรู้ว่าเธอยิ้มสวย 
หรือวันแรกที่ฉันอยากเจอหน้าเธออีก
จนไปถึงวันที่เพิ่งรู้ตัวว่าจู่ๆก็มองไปหาเธออีกแล้ว

ทุกอย่างมันอยู่ตรงหน้าเธอเลยนะ
แต่เธอคงไม่รู้ 
ไม่ผิดหรอกเธอ อย่างน้อยฉันก็ได้สารภาพกับเธอไปแล้ว
ผ่านการกระทำเหล่านั้น
เพียงแต่ 

เธอไม่รู้ว่ามันพิเศษแค่นั้นเอง




SHARE
Writer
Singkling
Wanderer
เหมือนไดอารี่ที่เก็บไว้ให้คุณอ่าน แทนที่จะเป็นตัวฉันเอง

Comments