[OS] PARED-ผนัง l Wee × Fond

“มิวไปทำการบ้านก่อนเลย เค้าจะไปล้างมือก่อน”


“โอเค”

“ฟ้อนด์มาเร็วๆด้วยนะ
เค้าอาจจะมีข้อที่ไม่รู้ อาจจะได้ถามฟ้อนด์”



ฟ้อนด์ตัดสินใจพยักหน้าตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับ
และเข้าไปยังห้องน้ำมุมซ้ายสุดของตัวอาคาร

 

ในช่วงเวลาพักกลางวันอันแสนเร่งรีบแบบนี้
การมีห้องเรียนประจำอยู่ติดกับห้องน้ำ
ก็เป็นสิ่งที่ดีในหลายๆด้าน

ก็เพราะต้องรีบไปทำการบ้าน
ที่ต้องส่งคาบต่อไปอะนะ

 

เมื่อวาน เราทั้งคู่ไม่ได้มาโรงเรียน
แล้วก็ลืมถามงานเพื่อนด้วย

ผลลัพธ์มันก็เลยเป็นแบบนี้แหละ
งานเขียนยาวซะด้วย คงต้องทำใจ…


สู้ๆนะ ฮึบไว้นะฟ้อนด์!!เราทำได้!

 


ในห้องน้ำชั้นสี่วันนี้ แตกต่างไปจากวันอื่นๆมาก
ปกติจะมีรุ่นพี่มายืนเรียงกันอยู่เต็ม
พื้นที่ว่างหน้ากระจกเป็นประจำ


คุยเรื่องสัพเพเหระในแต่ละวัน
ตรวจสอบเครื่องสำอางบนผิวหน้า
และยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโพสต์ท่าต่างๆ
ยิ่งตอนพักกลางวันยิ่งมีคนเยอะเป็นพิเศษ
แต่วันนี้กลับไม่ปรากฏแม้แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆประพรมในห้องน้ำเลย

 

แปลกจังแฮะ
ช่างเถอะ
รีบไปล้างมือดีกว่า!

 

แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องระบายอากาศ
มาเพียงเล็กน้อย
พอให้มองเห็นตำแหน่งของวัตถุต่างๆ
ในห้องน้ำได้บ้าง


ที่ไม่ได้เปิดสวิตซ์ไฟก็ไม่ใช่อะไรหรอก
ฟ้อนด์รีบ!

 

เสียงน้ำไหลดังออกมาเป็นระยะ
จากก๊อกน้ำที่อยู่ใกล้ทางออกที่สุด

ฟ้อนด์รีบบรรจงข้อมือเรียวเล็กลงไปในอ่าง
มือของเธอขยับไปตามท่วงทำนองของสายน้ำ
สายตามองมือของตัวเองสลับกับ
ภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่

ห้องน้ำหลายห้องที่อยู่ด้านหลัง
บางทีก็น่ากลัวเหมือนกันนะ
โดยเฉพาะเวลาที่ไม่มีคนเนี่ย วังเวงสุดๆไปเลย




จู่ๆมือของฟ้อนด์ก็หยุดการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ
สายตาที่มองกระจกก็นิ่งงัน
ไร้ซึ่งการรับรู้ใดจากประสาทสัมผัสทั้งห้า
ทั้งความคิดในตอนนี้
กำลังจดจ่ออยู่กับบางสิ่งบนห้วงลึกของหัวใจ



พี่วี…พี่คิดยังไงของพี่อะ
มาทำให้รู้สึกชอบ มีความรู้สึกดีๆด้วย
แล้วก็หายไป เหมือนไม่เคยรู้จักกันบนโลกนี้
ถึงมันจะยังคงไม่ชัดเจนเท่าไหร่ก็เถอะ…

…………………………….


พี่วี ที่หนูทำเป็นไม่ใยดีพี่อะ
หนูอยากบอกว่า จริงๆแล้ว
หนูชอบพี่นะ ชอบมากด้วย
แต่หนูกลัวความสัมพันธ์ระหว่างเราจะเปลี่ยนไป

เลยได้แต่เก็บไว้ในใจอย่างเนี้ยแหละ
             

มันก็มีความสุขดีนะ…




!?
 




แสงไฟสว่างขึ้นทั่วห้องน้ำในฉับพลันนั้น
ฟ้อนด์รีบหันสายตาไปยังแผงสวิตซ์ไฟ
เธอเห็นหลังมือที่แสนคุ้นเคยกำลังบังสวิตซ์อยู่
ก่อนจะลดระดับต่ำลง




คุณวีรยา จาง ม.5/2 เลขที่20 
เดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ถ้าหากสังเกตดูในก่อนหน้านั้น
จะพบว่าเธอมีแววตาอันฉงนใจมาก

แต่ตอนนี้
เธอเก็บมันเข้าไปในลิ้นชักหัวใจหมดแล้วล่ะ




ถ้าเหลือคนที่ยังตะลึงงึงงันอยู่
ก็คงจะเป็นรุ่นน้องตัวเล็กที่ยืนอ้ำอึ้งอยู่หน้ากระจก
ที่พอได้สติก็รีบปิดก๊อกน้ำอย่างรวดเร็ว

 
แต่ว่า….ฟ้อนด์ทำหน้าตาแบบนี้ 
ก็น่ารักดีนะ







“พี่มาทำอะไรอาคารสามอะ”


น้ำเสียงนวลนุ่มที่เอ่ยออกมา
คงปฏิเสธไม่ได้ว่าวีรยาชอบมันเอาเสียมากๆ

ก็ถึงกับยกยิ้มมุมปากแบบไม่รู้ตัวเลยหนิ…

 

….

 

“ทำไม พี่ไม่ตอบหนูล่ะ?”

 

เด็กหญิงตัวน้อยในสายตาของวี
ดูแสดงอาการกังวลออกมาอย่างชัดเจน


จริงๆแล้ว วีอยากจะหยุดเวลาตรงนี้เอาไว้
และเฝ้ามองฟ้อนด์ไปตลอด
โดยที่ไม่ต้องมีการเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆ
ระหว่างเราทั้งสองคน




ก็น้องมันน่ารักนี่…

จะไม่ให้ชอบได้ยังไง

 

แต่ตอนนี้ คงต้องตอบน้องเค้าไปก่อน
จะแถไปว่าอะไรดีนะ?

 

“พี่มาส่งงานครูนภารัตน์
แล้วรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำอะ”

 

พี่คิดถึงฟ้อนด์

อยู่ๆก็อยากมาเจอหน้าฟ้อนด์แบบไม่มีสาเหตุ
ถึงทางมันจะไกล แดดร้อนแค่ไหนพี่ก็ไม่บ่น


พี่วีรักน้องฟ้อนด์มากนะ ฟ้อนด์รู้มั้ย?

 



“พี่จะกลับแล้วนะ”




“พี่วียังไม่ทันได้เข้าห้องน้ำเลย”




“อะ….เอ่อ…พี่ลืมน่ะ”


ผมนี่เกือบซวยแล้วครับ




น้องฟ้อนด์ที่น่ารักจ้องเขม็งแล้ว
คงต้องเล่นไปตามบทแล้วล่ะ

ไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำเลยสักนิด

 



/แกร๊ก...





อ่าาาาาาา….



ล็อกประตูห้องน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
จะทำอะไรดีอะ ลงโพชิงกิดีมั้ย



คงต้องรอฟ้อนด์ออกไปก่อน
แล้วค่อยตามออกไปจะดีมั้ยวะ

 


………………..

 



นี่มันผ่านไปห้านาทีแล้วนะ
ทำไมพี่วียังไม่ออกมาอีก

 


“พี่วี มันจะถึงคาบต่อไปแล้วนะ~”



คนที่อายุอ่อนกว่ายืนจ้องหน้าประตูห้องน้ำ
อย่างใจจดใจรตา(จ่อ)
ในใจนึกถึงคำพูดสารพัดที่จะเอ่ยหลังจาก
คนข้างในเดินออกมา




“เข้ามาคุยอะไรในนี้กับพี่หน่อยสิ”




 "!?"



วีเปิดประตูห้องน้ำออกมาไวปานสายฟ้าแลบ
แล้วลากตัวน้องเข้ามาภายในอย่างง่ายดาย
ก่อนที่เธอจะลงกลอนอย่างแผ่วเบา


ก็พี่วีของฟ้อนด์ไม่อยากให้ใครรู้อะ


เหมือนน้องมันยังงงๆอยู่เลย






แววตาทั้งสองที่สอดประสานกันเพียงชั่วครู่
ฟ้อนด์รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างจากนัยน์ตาพี่วี
แล้วเธอก็รู้สึกตัว




"เดี๋ยว! พี่ลากหนูเข้ามาทำไมเนี่ย"




เหมือนที่สิ่งที่ถามไปจะไม่ได้รับคำตอบ
ความเงียบเข้าปกคลุมในทุกอณูของห้องน้ำ
เว้นแต่ฟ้อนด์จะสังเกตว่าเสียงหัวใจของวีรยา
ในตอนนี้มันร้อนแรงจนเหยียบมิดเข็มไมล์รถแล้ว



แต่น้องคงไม่รู้หรอก...
ใช่มั้ยครับ?




ภายใต้สายตาที่กำลังเชื่อมโยงซึ่งกันและกัน
มือที่ฟ้อนด์คุ้นเคย
ก็ขยับลูบไล้ไปทั่วข้างลำคอขาวของเธอ
ก่อนจะล่วงล้ำเข้าไปถึงหลังใบหู
โดยที่ไม่ได้รับอนุญาต



ลางสังหรณ์ของฟ้อนด์มั่นใจได้ถึงเจตนาบางอย่าง
แต่แทนที่จะคิดเปิดประตูหนีออกไป
กลับเป็นอุณหภูมิภายในร่างกายที่สูงขึ้นมาแทน


ถ้าเอาเทอร์มอมิเตอร์มาวัด
ตอนนี้ ปรอทคงแตกไปแล้วล่ะ...



"ฟ้อนด์...
อย่าน่ารักเรี่ยราดแบบนี้ได้มั้ย
ใจพี่ไม่ไหวแล้วนะ"



ความห่างเพียงแค่ระยะไม่กี่เซนติเมตร
จนเราสามารถรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน
คนน้องที่ตัวอยู่ติดผนังค่อยๆพริ้มตาลง
เป็นนัยว่ายอมรับพันธนาการของคนที่ตัวสูงกว่า




"พี่ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย...
ใจเต้นแรงจนหอบซะแล้วเหรอ? หื้ม"




"พี่วีคะ-----------อื้ออ"



รอยสัมผัสอุ่นๆค่อยๆประทับลงมายังริมฝีปากล่าง
แล้วไล่กดขึ้นมาข้างบนอย่างช้าๆ
ผสมกับไอร้อนที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ
ส่งผลให้คนน้องรั้งตัวคนพี่เข้ามาใกล้มากขึ้นอีก
เรื่องราวก่อนหน้านั้นราวกับได้มลายไปหมดสิ้น



ตอนนี้ นอกจากลมหายใจที่อยู่ใกล้ๆกัน
จนแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่กันแล้ว
หัวใจเรายังอยู่ใกล้กันด้วย
ใช่มั้ยครับ น้องฟ้อนด์ : )



ว่ากันว่า การกระทำนั้นไวกว่าความคิด
วีรยาใช้มือขวาเชยคางของน้องขึ้นให้ได้องศาพอดี
ก่อนจะใช้ลิ้นเบิกทางเข้าไปเล่นสนุกข้างใน
แต่แทนที่คนเข้าไปจะพบกับความสนุกโลดแล่นผาดโผน กลับดูเหมือนว่าเจ้าของสวนสนุกจะเคลิบเคลิ้มไปก่อนคนอื่นเค้าแล้วน่ะสิ



พี่วีแอบลืมตาลอบมองคนน้องสักขณะหนึ่ง
แก้มทั้งสองข้างที่แดงระเรื่อจนลามมาถึงใบหู
เปลือกตาทั้งสองที่ปิดแน่นสนิท
ราวกับว่ากำลังล่องลอยละลิ่วอยู่ในฝันยามนิทรา
คิ้วทั้งสองกำลังขมวดตัวเป็นปมแน่น
ดังเช่นเจ้าของเพิ่งเผชิญเรื่องหนักมาเมื่อครู่


วีรยารับรู้ผ่านทางประสาทสัมผัสปลายลิ้นได้ว่า
ฟ้อนด์เริ่มจะไม่ไหวแล้ว
ลิ้นที่สอดประสานกันค่อยๆลู่แรงลง
ถ้าต่ออีกนิดนึงคงจะหมดอากาศหายใจ
แต่ดูเหมือนน้องมันจะสู้แฮะ
เล่นผิดคนแล้วมั้งงง




"พี่ไม่อยากให้น้องตายไปก่อนนะ
กลัวไม่ได้ทำแบบนี้อีก...."



วีคลายสัมผัสเบื้องบนออกมาอย่างแผ่วเบา
ไอรสละมุนยังซึมซาบอยู่ทั่วอณูบนผิวปาก
คงเหลือแต่อวัยวะเบื้องล่างที่ยังคงทำงานอยู่



ถ้าลองก้มมองตรงแถวๆคอเสื้อนักเรียนสีขาวสะอาด
ก็จะเห็นผิวสีขาวนวลนิ่งที่อมชมพูขึ้นมาบ้างแล้ว
วีค่อยๆลดระดับมือข้างซ้ายลงมาจากหลังใบหู
แล้วลากเลื้อยลงมาที่ใต้คอเสื้อนักเรียนแทน
ก่อนที่เหตุการณ์ชวนฝันจะเกิดขึ้น
วีก็ฉุกคิดถึงอะไรบางอย่าง
ก่อนจะหยุดการกระทำนั้นลง



แกอย่าคิดมากไปกว่านี้นะวี
น้องคงไม่ปลอดภัยจากสัญชาตญาณดิบของแกแน่ๆ
บ้าเอ้ยยย><



"พี่คงกลัวไม่ได้ทำมากกว่านั้น มากกว่ามั้ง"


เหมือนการหยุดไปดื้อๆอย่างนั้นของพี่วี
จะทำให้ฟ้อนด์ปรารถนารสการสัมผัสนั้นขึ้นมาอีก
ในหัวใจของฟ้อนด์กำลังอ่อนระทวยและเขินอาย
แต่แววตากำลังส่งความต้องการบางอย่าง
ให้อีกคนหนึ่งได้ล่วงรู้



"ไม่เอานะฟ้อนด์"


ส่งสายตาอ้อนวอนอีกอะ
โอ้ยยย!ไม่ไหว



"เชื่อฟังพี่หน่อยสิ"



ให้เดาก็รู้ว่าน้องคงไม่พอใจ
ตาที่ที่หรี่ลงมากึ่งหนึ่งกับปากที่บุ้ยขึ้นเล็กน้อย
ทำให้แก้มของฟ้อนด์เป็นก้อนกลมๆ
ทั้งที่ยังเป็นสีแดงระเรื่ออยู่อย่างนั้น


พี่แม่งยิ่งคิดมากกว่าน้องอีกหลายร้อยเท่า
พี่ยังไม่ทำเลย...
พี่กลัวน้องเสียใจในคราวหลัง
เหมือนที่พี่เคยเจอมาแล้ว...



"พี่วีเป็นอะไรอ----"



เสียงของฟ้อนด์ถูกกลืนลงไปในลำคออีกครั้ง
ครั้งนี้ มันไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้า
ทำให้ความรู้สึกเขินเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ
ยิ่งพี่วีจับแค่ปลายคางเชิดขึ้น
ใช้มืออีกข้างลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของคนตัวเล็ก
ฟ้อนด์ยิ่งจะเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้นตรงนี้แหละ



"แบมบูล้างมือเร็วๆหน่อยนะ ครูจะมาแล้ว"

"สีติดแน่นมาก ล้างไม่ออกเลยอะ"

"ไปเอาน้ำยาล้างสีกับครูข้างล่างมั้ย"

"มีเหรอ งั้นไปกัน"

"เหมือนได้เสียงอะไรชนกับผนังห้องน้ำนะ เมื่อกี้"

"คนข้างในนั้นคงเซแหละ"




จนวีประมาณได้ว่าเสียงผู้หญิงทั้งสอง
ออกห่างจากรัศมีการได้ยินของตนเองไปมากแล้ว
จึงค่อยๆคลายสัมผัสออกอีกครั้งหนึ่ง
ก็ยังเห็นคนน้องหลับตาพริ้มอยู่เลยอะ


"พี่วีหยุดทำไม"


"ได้ยินเสียงเมื่อกี้มั้ย ฟ้อนด์"


"ได้ยิน แต่ต้องไปสนใจด้วยเหรอ"
ช่างไม่เข้าใจอะไรซะเลย



"ก็ต้องจูบให้น้องหยุดพูดไง"
ถ้าใช้มือปิดปาก ฟ้อนด์ก็จะถามอีกว่าปิดทำไมอะ


"-/////-"

เลิกเขินได้แล้วฟ้อนด์
มันเลยจุดที่จะเขินมาแล้วนะ
ยังเคลิ้มอยู่เลยนะเรา


"เราออกไปกัน~"
พี่วีเปิดกลอนประตูเบาๆ


"หน้ายังไม่หายแดงเลยพี่"


ฟ้อนด์มองกระจกบานใหญ่อีกครั้งนึง
พลางคิดไปไกลว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง
แล้วมันก็ทำให้หน้าแดงเพิ่มขึ้นอีก-.-
เฮ้อออ


"ไม่มีใครเห็นหรอกน่า---"
พี่วีจุ๊บแก้มน้องเบาๆ


"คนบ้า!"

ฟ้อนด์อุทานออกมาเบาๆ
ก่อนที่พี่วีจะเดินกลับห้องเรียนไปทั้งอย่างนั้น
แถมยังไม่ปิดไฟอีกต่างหาก
ทิ้งให้คนน้องจัดการกับความรู้สึกตัวเองคนเดียว
พี่วีนี่โคตรเจ้าเล่ห์เลย!


ถ้ามิวถามว่าทำไมถึงเข้าห้องน้ำนาน
ทำไมถึงหน้าแดง ทั้งที่บอกว่าจะไปล้างมือ
ฟ้อนด์จะหาเหตุผลอะไรมาอ้างกับมิวนิคดีนะ
คิดแล้วปวดหัวจัง


----------------------

"อ้าว แบ๊มมีอะไรเหรอ"

"ฟ้อนด์ เมื่อกี้ฟ้อนด์อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า
เค้าเห็นรองเท้าเหมือนของฟ้อนด์เลย"

"กะ...ก็..."

"ไปเข้าห้องน้ำนานจังฟ้อนด์ มิวจนทำเสร็จแล้ว"
มิวนิคจะบอกเค้าทำไม๊~!


"ฟ้อนด์ไปทำอะไรในห้องน้ำอะ
ทำไมดูปากบวมๆผิดปกติ"
แบมถามขึ้นมาเลยเห็นมั้ย มิวนิค!

"ถ้ามองจากกระจก
เหมือนเห็นมีรองเท้าอยู่อีกคู่นึงนะ"
อุ้มพูดเสริมขึ้นมาอีกแล้ว ไม่นะ~
เขิน

"ตาฝาดไปมั้งอุ้ม ดูซีรีส์ดึกล่ะสิ เรารู้นะ"
แถได้สีข้างถลอกมากที่สุดในชีวิตของณัฐทิชา
ใครๆก็รู้ว่าอุ้มไม่ชอบดูซีรีส์เลยสักเรื่อง


"งั้นเหรอๆ แต่หน้าฟ้อนด์ยังแดงอยู่เลยนะ"

"จะ...จริงเหรอ..."

ฮืออออ ไปไม่ถูกแล้วอะ จังหวะนี้
พี่วีนะพี่วี
ไม่ได้ส่งการบ้านเลยยยยTT


คอยดูนะ พี่วี
เดี๋ยวฟ้อนด์จะเอาคืน!
แบบสาสม!



:------------









SHARE
Written in this book
[OS]Be fond of Wee
จากJoylada : Be fond of Wee l #หลงวีแล้วมั้ยล่ะ !? ทั้ง[PAST],[PRESENT]&[FOREVER]
Writer
CH4SiC
Ship driver , Dreamer
Joylada : Be fond of Wee l #หลงวีแล้วมั้ยล่ะ !? Joylada : พี่ๆที่หูซ้ายสวยจังเลยอะ l #หซ

Comments

sleepycat_
2 years ago
น่ารักมากเลยค่ะ >< ชอบภาษาของคุณมากเลยย
Reply
CH4SiC
2 years ago
ยินดีที่คุณชอบนะครับ
ถึงแม้มันจะไม่สมบูรณ์ไปบ้าง
จริงๆเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่ง
ของนิยายในจอยล่ะครับ~
Toktok39
2 years ago
อ่านแล้วเขินจังงง
Reply