ตัวเลข

แต่ก่อนรู้สึกว่า ตัวเองทำอะไรผูกกับตัวเลข การใช้ชีวิตในปัจจุบันเทคโนโลยีต่าง ๆ ที่ก้าวหน้าและวัดผลสิ่งต่าง ๆ ออกมาได้มักออกมาเป็นตัวเลข เปอร์เซ็นต์ กราฟ

การพัฒนามักถูกล่าวออกมาเป็นสถิติ เปรียบเทียบอดีตกระทั่งทำนายอนาคตด้วย

ในแง่การใช้ชีวิตนั้นการมีตัวเลขเข้ามาร่วมด้วย มักจะสร้างความสนุก เร้าใจ เพราะเราสามารถเห็ตพัฒนาการขึ้นลงอย่างชัดเจน อีกทั้งทำให้เราเร่งสร้างเป้าหมายจนทำให้ชีวิตคล้ายเกมแข่งขันอะไรสักอย่าง

เราแข่งตัวเลขเกรดในสมุดพก (ยังมีไหม) แข่งยอดเงินในบัญชี แข่งจำนวนก้าวในการวิ่ง แข่ง KPI จำนวนไลก์ในเพจ ฯลฯ

จนบางทีลืมนึกไปว่า เจ้าตัวเลขที่เราได้มาถือครองอยู่นั้น ไม่ได้จีรังอะไร และหลายครั้งกว่าจะได้มา ก็ไปทำร้ายตัวเลขและจิตใจของคนอื่น ซึ่งไม่มากก็น้อย

หลังจากออกจากงานมาครบปี หนีจากระบบที่ใช้มาตรวัดในการประเมินผล พบว่าตัวเองเคลื่อนที่ช้าลง --คงเพราะอ้วนขึ้น--

ไม่มีตัวเลขในใจให้อยากทำอยากลอง (ยกเว้นตัวเลขในใบแจ้งหนี้ที่ต้องตาลีตาลานหาจ่ายให้ทันเวลา)

ล่าสุดไปลงเรียนวิชาชีพใน กศน. ก็ยิ่งพบว่า การเรียนรู้แบบเอาตัวรอดนั้น ไม่ได้วัดกันที่ตัวเลขเลย เราวัดกับตัวเองว่า เราพอใจกับสิ่งที่ได้ และมีอะไรที่อยากฝึกอีกหรือเปล่า เราไม่จำเป็นต้องเก่งในทุกเรื่อง รู้ในทุกอย่าง ปล่อยวางบางสิ่งที่ไม่จำเป็น และเลือกมองให้เห็นในสิ่งที่สำคัญมากขึ้น

ตอนนี้เริ่มเข้าใจ มากขึ้นอีกนิด ว่าชีวิตไม่จำเป็นต้องนำหน้าหรือตามหลัง แค่เดินในจังหวะที่เหมาะสม ล้มบ้าง วิ่งบ้างตามแต่สถานการณ์

ถามใจตัวเองว่าเราชอบสิ่งที่ทำและอยากเรียนรู้เพิ่มหรือไม่ ในชีวิตมีอีกหลายอย่างที่ตัวเลขชี้วัดไม่ได้

รวมถึงถึงจำนวนมากมายของสิ่งที่ถือครองอาจไม่ทีค่าเท่ารอยยิ้มของคนใกล้ตัว

เพราะการเรียนรู้ไม่ใช่การแข่งขัน
การอยู่รอดก็ไม่จำเป็นต้องไปทำลายใคร
และตัวเลขชี้วัดความสุขไม่ได้เสมอไปหรอก...
.
.
.
.
---

ว่าแล้วก็เซฟสิ่งที่เขียนลงบล็อก แล้วเปิด Storylog มาดูยอด Follower แล้วนั่งยิ้มกับตัวเลขที่เพิ่มขึ้นอย่างภูมิใจ --ฮา
SHARE
Writer
imonkey7
นักเขียนไม่เสร็จ
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments