ถึงนักเขียนใหม่

เธอยืนอยู่ที่สองแพร่ง​
ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยหยุดอยู่ที่ทางแยก
จะหยุดพักตรงนั้นหรือจะก้าวต่อ
ซ้ายหรือขวา​
ไปข้างหน้าหรือถอยหลัง

เธอค่อยๆ​ สำรวจทางแยกทั้งสอง
ไม่มีป้ายบอกทาง
ถนนทั้งสองเส้นลากยาวจนปลายทางของมันพ้นจักษุวิสัย
เธอจึงบอกไม่ได้ว่ามันจะไปจบที่ไหน
ทั้งสองเส้น​เจือด้วยความสว่างและความมืดพอกัน
ข้างทางมีดอกไม้แซมพ้นยอดหญ้าขึ้นมาเหมือนกัน
เธอหลับตาและสำรวจในหัวใจของเธอเอง
ไม่มีข้อสรุปจากความทรงจำและความรู้สึก
พระเจ้าและมารสลับกันกระซิบแผ่วเบาที่สองหู
และบางเวลาเช่นยามนี้​ เธอไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร
ไม่มีป้ายบอกทาง
แมวเชสไชร์ยิ้มร่าให้อลิซ
“ถ้าไม่รู้ว่าจะไปไหนดี​ จะเลือกทางไหนก็ไม่สำคัญ”

ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยหยุดอยู่ที่ทางแยกนี้
ในขณะที่ตาของเราจ้องมองกระดาษที่ขาวสะอาด​และปั่นปากกาอยู่ในมือข้างถนัด
หน้าจอที่ว่างเปล่า​ กับสิบนิ้วที่เพียงวางแปะไว้บนแป้น
ถ้อยคำนับพันที่แวบเข้ามาในสมองให้เลือก
เฮมิงเวย์ยังยอมรับว่าประโยคแรกนั้นยากที่สุด
ไม่มีหรอกป้ายบอกทาง
เธอเพียงต้องเริ่มกลั่นถ้อยคำออกมาจากหัวใจ

และไม่สำคัญหรอก
ว่าสิ่งที่เธอกำลังเขียนอยู่
มันจะเป็นวรรณกรรมรางวัลโนเบล
หรือเพียงถ้อยคำตะกุกตะกักที่มาเข้าแถวเรียงตัวกันอย่างเขินๆ
ฉันจะรออ่านอยู่เงียบๆ​ ตรงนี้
SHARE
Writer
nawtpal
I am the walrus
See how they smile like pigs in a sty See how they snide I'm crying

Comments