I wish I could be a girl forever
Happy Birthday to You...เสียงร้องดังขึ้นท่ามกลางเทียนที่สะท้อนแสงสีส้มขึ้นบนเลนส์กล้อง
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ
ทำให้ฉันนึกถึงภาพของวันวานขึ้นมา...

ย้อนกลับไปน่าจะเกือบสักสิบกว่าปีก่อน
ฉันยังเป็นเด็กอนุบาลที่ร่าเริง 
เวลามีความสุขมากๆ ก็ยิ้ม
พ่อแม่ให้ทำอะไรก็ทำ
หลายครั้งที่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำ แต่พอทำก็โดนชม ทำได้ดีก็มีของอร่อยๆให้ทาน
มีเพื่อนมาอยู่ด้วย
สนุกจะตาย
ตอนเด็กคิดออกแค่นี้เอง
เรื่องนี้ทำแล้วสนุก อยากทำอีก
เวลาเศร้าๆก็ร้องไห้ออกมา
ไม่เคยมีใครว่า ไม่เคยมีใครบ่น
มีแต่คนคอยปลอบคอยโอ๋

จริงๆตอนนี้จะพูดว่าโตแล้วก็ยังพูดได้ไม่เต็มปาก
แค่รู้สึกว่าเราต้องพยายามโตมากขึ้น
เราจะยิ้ม จะหัวเราะให้กับเรื่องไร้สาระบนโลกนี้ไม่ได้แล้ว
การทำเรื่องบางเรื่องด้วยความสนุก ดูเหมือนจะเป็นข้อจำกัดของการเติบโต
เหมือนที่ป๊าเคยสอน
"เหตุผลต้องมาก่อนอารมณ์เสมอ"
จะร้องไห้ทั้งที 
ก็ไม่อยากให้ใครมาคอยโอ๋ มาคอยปลอบ
ไม่อยากให้ใครมาเหนื่อยเพราะตัวเราเอง
ทำไมการโตขึ้น
เราต้องหาเหตุผลให้กับทุกเรื่องกันนะ
ทำไมเราถึงต้องหาเหตุผลให้กับการยิ้มให้คนแปลกหน้า
ทำไมเราถึงต้องหาเหตุผลให้กับการหัวเราะไปกับมุขตลกที่แป้กๆ
แค่เรามีความสุข มันก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้วนี่
ทำไมกันนะทำไม...
ทำไมเราถึงต้องหาเหตุผลให้หยดน้ำตาที่ไหลลงมา
ทำไมเราต้องกลั้นเสียงสะอื้นทั้งๆที่อยากจะแหกปากตะโกนร้องออกมา
ก็เราเศร้านี่...เราแค่อยากระบายมันออกมา
โลกกว้างขึ้น
แต่เรากลับรู้สึกว่า
พื้นที่ของเราแคบลง...
 

อยากเป็นเด็กไปตลอด...
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวตอนที่พี่ชายคนโตเป่าเค้กวันเกิดอายุครบ 28 ขวบ
ภาพของพี่ชายยืนคู่กับพี่สะใภ้
ตายายที่ผิวหนังดูเหี่ยวย่นมากกว่าเดิม ทั้งยังมีร่องรอยของการมีชีวิตอยู่ทั่วร่างกาย
คุณลุงคุณป้าที่มีรอยตีนกามากขึ้น
ทุกคนเปลี่ยนไปเยอะเลย
โดยเฉพาะพี่ชายคนโตที่เป็นผู้ใหญ่มากๆ
มีเหตุผล 
เคร่งขรึม
ถ้าเราโตขึ้น เราจะยิ้มยากขึ้นไหมนะ...
พอเห็นพี่ชายเล่นปะทัดก็นึกถึงตอนที่ยังเด็กๆ
ที่รวมแก๊งกัน 4 คน มีเรา น้องสาวเรา พี่ชายคนเล็ก และพี่ชายคนกลาง
ทำเรื่องซนๆ สมมุติการแสดง เต้นๆรำๆ ไปทั่ว
พอจะกลับไปเล่นแบบเดิมก็มีแค่เราคนเดียว
ที่ยังอยากเล่น
แม้กระทั่งน้องสาวของเรา
ยังดูโตเป็นผู้ใหญ่กว่าเราเลย


อันที่จริง
เราไม่ได้กลัวการกลายเป็นผู้ใหญ่ขนาดนั้นหรอก
เราแค่กลัวว่าสักวันเราจะลืมตัวตนในวัยเด็กของเรา
เราคนที่ยิ้มให้กับแสงอาทิตย์ในยามเช้า
เราคนที่หัวเราะอย่างเต็มเสียง
เราคนที่ตาหยีทุกครั้งเวลามีความสุข
เราคนที่ไม่เข้าใจคำว่าแตกสลาย และเจ็บปวดเหมือนหัวใจหยุดเต้น
เราคนที่ไม่อยากให้วันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของการมีชีวิต
เราไม่อยากให้การเติบโตกลบเสียงจังหวะหัวใจของเรา...


ที่เราพูดว่าอยากเป็นเด็กตลอดไป
เราพูดจริงๆนะ
เราอยากให้ตัวตนลึกๆของเรายังเป็นเด็ก
ใส่ใจกับความรู้สึกของตัวเองให้เยอะๆ
มีความสุขกับโลกใบนี้ให้มากๆ
สนุกกับการทำทุกเรื่องให้สุดเหวี่ยง
หาเวลาอยู่กับครอบครัวให้มากที่สุด
แค่นี้แหละ...ทั้งหมดที่คิดไว้ตอนเป็นเด็ก



รักมากๆเลยนะ เจ้าพี่ชายตระกูล จ 
และก็รักมากๆเลยนะ เจ้าเด็กน้อยในตัวฉัน
ขอบคุณที่ไม่หาเหตุผลให้กับการมีความสุขในแต่ละวัน
ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปนะ 



SHARE
Written in this book
Story of the Star
คิดขึ้นมาได้ก็เขียน...
Writer
Hoshine
deciduous🍃
Dear me, oneday I will make you proud.

Comments