ร้านกาแฟที่นาฬิกาตาย

ในร้าน 

ผมพาตัวเองมานั่งในร้านกาแฟนี้อีกครั้ง ร้านไม่มีเมนูที่ถ่ายภาพสวยๆ พร้อมราคาไว้เป็นเล่ม เราอยากดื่มอะไรก็จดใส่กระดาษไปวางไว้ที่เคาน์เตอร์ รายการและราคาจะมีให้เห็นอยู่รอบๆ ร้านและบนกล่องใส่กระดาษเช็ดปากบนโต๊ะ

วันนี้อากาศข้างนอกครึ้มฟ้าครึ้มฝน อุณหภูมิภายในมันดูจะต่ำกว่าทุกวันที่เป็น ผมเขียนกากบาทกาแฟร้อนและเค้กส้มที่เคยมีคนหนึ่งชอบทานเป็นพิเศษแล้วยื่นให้เจ้าของร้านร่างเล็ก เรายิ้มให้กันอย่างคุ้นเคย  ผมมองนาฬิกาโบราณบนผนัง มันบอกเวลาสิบนาฬิกาสิบนาที สิบนาฬิกาสิบนาทีที่คนทั่วไปชื่นชอบว่ามันเป็นท่วงท่าของเข็มสั้นและเข็มยาวที่งดงามที่สุด แล้วผมเป็นเข็มอะไรและเธอเป็นเข็มอะไร ในนาทีนั้น 
  

ในอารมณ์

อะไรที่ทำให้ร้านนี้มีวงขวบปีของอายุมากกว่าร้านอื่นในละแวกเดียวกัน ทั้งที่เมนูเครื่องดื่มและขนมนั้นน้อยกว่าร้านอื่นมากมาย Less is more คำนี้ผุดขึ้นมาในหัว อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้ ที่ผมมโนเอาเองว่า ร้านอร่อยแบบผัดไทยประตูผี หรือขาหมู นางเลิ้ง ทำเมนูเดียวคนก็อุดหนุน ร้านนี้สร้างสีสันด้วยเครื่องดื่มปั่นและเค้กผลไม้ตามฤดูกาล มาไม่ทันหมดแล้วก็หมดกัน รอปีหน้าฟ้าใหม่ หล่อเลี้ยงลูกค้าไปด้วยขนมหรือเครื่องดื่ม เดิมๆ ที่ลูกค้าคุ้นปาก กาแฟอเมริกาโน่ร้อนมาวางบนโต๊ะ พร้อมกับเค้ก ผมคิดถึงเธอที่ชื่นชอบเค๊กนี้และคิดถึงอีกหลายสิ่งหลายอย่าง
    
นอกร้าน นิโคตินและไฟแช็ก
ซดกาแฟอีกครึ่งถ้วยจนหมด อากาศภายนอกยิ่งเย็นเมื่อผมเอามือทาบกระจกหน้าต่าง ฝนกำลังหนาเม็ด ลุกขึ้นเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ พี่เจ้าของร้านถามว่าจะรีบไปไหน ฝนกำลังตก นั่งเล่นก่อน รออีกสักพัก ผมรู้ว่าพี่เขาต้องการให้ผมรออะไร

ผมยิ้มแห้งแล้งแล้วเอาบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อให้ดู เธอพยักหน้าแล้วว่า ไม่เห็นทานเค้กเลย มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า ผมยกนิ้งโป้งให้แทนความหมายว่าได้มองก็อร่อยแล้ว   

เมื่อผลักประตูร้านออกไป ละอองฝนกระเซ็นมาปะทะใบหน้า ทำให้ผมหันกลับไปมองนาฬิกาเรือนนั้นอีกครั้ง มันยังคงเป็นเวลาสิบนาฬิกาสิบนาที ผมจุดบุหรี่เปลวไฟวาบและดับลง ระบายควัันยาวพร้อมลมหายใจ วางซองบุหรี่ที่เหลือเกือบเต็มซองและไฟแช็กไว้ที่โต๊ะข้างประตู เดินเล่นน้ำฝนไป ระบายควันไปจนฝนมาดับแสงสุดท้ายที่ปลายบุหรี่ 

นิโคตินอาจทำให้ผมคิดถึงเวลานั้น สิบนาฬิกาสิบนาที เวลาที่ความรักของผมเริ่มต้นและสิ้นสุดลง  
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นขนาดสั้น
เรื่องสั้นขนาดสั้น.ในหนึ่งหน้ากระดาษ เอ 4 และเรื่องสั้นยิ่งกว่าขนาดสั้น 400-600 คำ ที่จบในหนึ่งฉาก
Writer
rangrotfly
writer
ถ้าชีวิตคือการเดินทางที่ล้วนพบเจอทางแยกมากมาย เรียนรู้ไม่มีจบสิ้น มุ่งหมายเพื่อส่งมอบความสำเร็จ และสิ่งดีงามอันเป็นอาภรณ์แก่ตนและสรรพสิ่งรอบกายแล้วไซร้ ทางลัดที่ท่องไปในที่ไม่เคยไป ที่ไม่เคยรู้ ที่ไม่เคยเห็น ผ่านข้อความและภาพสื่อความหมายหลายหลาก หนังสือจึงเป็นกัลยาณมิตร ที่ล้ำค่าหาใดเปรียบได้ แม้ในระหว่างบรรทัดที่ว่างเปล่าตัวอักษรให้รำลึกถึง และถ้าการรู้หนังสือเป็นการเปิดประตูสักบานเพื่อไปสู่ความปรารถนาสูงสุดของมนุษย์ได้ การอ่านก็เป็นสะพานให้มนุษย์ก้าวข้ามหุบเขาของความมืดบอด นอกจากการสื่อสารไปมาที่โป้ปด ความรู้ ความเข้าใจ ไตร่ตรอง รวมถึงการเชื่อมโยงสัมพันธ์ จึงเป็นความสุขและสว่างพิสุทธิ์ตรงหน้า ที่ส่องผ่าน รอด ลาดหลุม มุมอับ อันซับซ้อนของความเขลา ให้กระจ่างด้วยเหตุผลและความสุขในสุดท้าย

Comments