Home better than C15H10ClN3O3

ไม่รู้เป็นเพราะกิจกรรม การใช้ชีวิตในวัยมหาวิทยาลัยปีแรกรึเปล่า ที่เปลี่ยนจากคนที่นอนตั้งแต่หกโมงเย็นช้าสุดสองทุ่มครึ่ง กลายมาเป็นคนที่สี่ทุ่มแล้วก็ยังไม่นอนรึเปล่า... 
แล้วมันเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันหลับยากกว่าที่เคย หรือ สะดุ้งตื่นแล้วไม่หลับอีกเลยรึเปล่า...


Clonazepam


ฉันเริ่มมันเมื่อเดือนมกรา ที่ 0.5mg
ฉันปรับมันในเดือนพฤษภา มาเป็น 1mg
ฉันปรับมันในเดือนกันยา กับหมอคนใหม่ ที่ 1.5mg
ฉันปรับมันอีกครั้งในเดือนกันยา ที่ 2mg

แต่ฉันก็ยังคงนอนหลับยาก สะดุ้งตื่นแล้วไม่หลับอีก จนบางครั้งไม่ได้หลับเลย


ฉันเคยลองเพิ่มขนาดยาด้วยตัวเอง
จากที่หมดกำหนดให้กิน 2mg 1เม็ด ก็เพิ่มเป็น2เม็ด 3เม็ด 4เม็ด และ5เม็ด โดยมีโอกาสทดลองแค่อาทิตย์ละครั้ง ในคืนก่อนวันที่จะไม่มีเรียน... ฉันหลับง่ายขึ้น แต่ฉันก็ยังคงสะดุ้งตื่นแล้วนอนไม่หลับอีกเหมือนเคย

ฉันรู้ว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของโรคที่ฉันเป็น และตอนนี้ฉันแค่กำลังรู้สึกไม่ดีมากๆกับสิ่งเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นจากคนในครอบครัว(ที่ฉันไปอาศัยชายคาเขาอยู่เพื่อเรียนหนังสือ)ที่เกิดขึ้นทุกวัน จนเรียกได้ว่าเป็นประจำ... 

ฉันเข้าใจว่าเขาไม่ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจฉัน เขาเป็นห่วงฉัน 

เขาอยากจะเข้าใจฉัน...ถึงแม้ว่าเขา จะไม่พยายามที่เข้าใจฉันและสิ่งที่ฉันเป็นก็ตาม
แต่ไม่เป็นไร ฉันก็แค่รู้สึกว่า

ฉันอึดอัด ฉันเหนื่อย ฉันคิดถึงบ้าน


แล้วทำไมฉันไม่บอกหมอหนะเหรอ
เพราะเขาไม่เคยปล่อยให้ฉันได้ตอบคำถามหรือคุยกับหมอโดยไม่มีเขายังไงหละ



ฉันรู้สึกเหมือนข้างในกำลังถูกทุบด้วยอะไรหนักๆอย่างแรง ในอกเหมือนถูกบีบอัดด้วยแรงมหาศาล ฉันก้มตัวลงกอดตัวเอง เฝ้าบอกว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็ผ่านไป”

จนถึงตอนที่ใบมีดจรด กดลง และกรีดตรงที่ข้อมือและนิ้ว...
คงเป็นเพราะเจ็บเหลือเกินในใจ เจ็บภายนอกที่ตั้งใจเลยไม่รู้สึกถึงความเจ็บเท่าไรเลย...
จนเมื่อวาน... ฉันได้กลับบ้าน


การระบายความรู้สึกของฉันให้ป๊าฟัง ทำให้ฉันร้องไห้ แต่ฉันกลับสบายใจเหลือเกิน
การได้กอด ได้เล่นกับน้องเพียงชั่วครู่ก่อนส่งเจ้าดื้อเข้านอน ทำให้ความคิดถึงในใจฉันหายไปกว่าครึ่ง
การได้บ่น ได้พูด ได้ตอบคำถามนู่นนี่ของพี่เพียงแค่ไม่กี่ประโยค ผ่อนแรงที่บีบแน่นในอกของฉันลง



วันนี้ฉันกลับมากินมันแค่ 1เม็ด...

ครั้งแรกที่Clonazepam 2mg. 1เม็ด ทำให้ฉันนอนหลับสนิทได้... คือครั้งแรกที่ฉันได้กลับบ้าน
หลังจากช่วง2-3เดือนที่ผ่านมา ที่ฉันมีอาการตอนนอนหนะนะ :)

“ถ้าจะซิ่วก็ซิ่วมาเรียนใกล้ๆบ้านเรา ให้ป๊าดูแลหนูได้ ไม่ต้องไปแล้วม.______หนะ กลับมาอยู่บ้านเรา อยู่กับป๊า อยู่กับน้อง กับพี่นี่... ยังไงทางนั้นเขาก็เข้าใจ อากงรักหนูมากนะ รู้ไหม”
ฉันคงต้องตัดสินใจ ว่าจะทนสู้อยู่ที่จุดนั้นต่อไป หรือย้ายไปม.แม่ตามความตั้งใจเดิม ว่าด้วยความผูกพันทางสถาบันที่เกิดขึ้นในใจ หรือคิดใหม่... กลับมาที่อยู่ที่บ้านของฉันดี... ไม่สิ บ้านของเรา

เลือกให้ดีนะ จงอย่าผิดหวังเมื่อย้อนกลับมาอ่าน
SHARE

Comments

_980401
1 year ago
เมื่อเลือกแล้วขอเต็มที่และมีความสุขกับทางที่เราเลือกด้วยตัวเองนะคะ อาจจะมีบางอย่างที่ไม่พอดีบ้าง หรือบางอย่างที่อาจจะทำให้เราโทษตัวเอง บางเวลาอาจจะเหนื่อย ก็ไม่เป็นไรนะคะ หยุดพักคิดทบทวนสักหน่อยแล้วลุกขึ้นลุยต่อไปให้สุดความสามารถของเรากับทางที่เลือกนี้ ตอนนี้เราก็พยายามผ่านมันไปให้ได้กับทางใหม่ที่เราเลือกเหมือนกัน (เราเลือกกลับบ้านค่ะ) เชื่อว่าสักวันนึงวันนั้จะมาถึง วันที่ไม่รู้สึกผิดหวังและภูมิใจในตัวเอง มาพยายามไปด้วยกันนะคะ :]
Reply