Secret++ :: JenSoo


“ไม่เปิดไฟเหรอ” เสียงถามเหมือนประหลาดใจของเจ้าตัวเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องที่ปรับอากาศไว้เย็นเฉียบ แสงสลัวจากดวงจันทร์ด้านนอกทะลุผ่านผ้าม่านเนื้อหนา แค่รำไรเท่านั้นที่พอให้เธอยังเห็นเค้ารางบางอย่างภายในห้องแห่งนี้



“ไม่” คำตอบสั้นในความมืดไม่ช่วยให้เจนนี่คิมรู้อะไรเกี่ยวกับคนตรงหน้าเพิ่มมากขึ้น



แล้วจำเป็นต้องรู้อะไร…



“มีคนบอกแล้วใช่ไหมว่าต้องทำอะไรบ้าง” ถามพลางปลดเสื้อคลุมเนื้อบางที่สวมเข้ามาในห้องเพื่อกันความเขินอายระหว่างคนแปลกหน้า แต่ถ้าภายในห้องมืดมิดขนาดนี้ก็คงไม่มีความจำเป็นอะไร



“อือ” คำตอบยังคงสั้นเหมือนเดิม



“อะไรได้” เจนนี่คิมก้าวขาขึ้นบนที่นอนหนา ทิ้งน้ำหนักจนทั้งเตียงไหวยวบ



“อะไรไม่ได้” เอื้อมมือผ่านไปในความมืด รับรู้ได้ว่าเรียวแขนถูกสัมผัสจากปลายนิ้วก่อนจะถูกกระชับด้วยฝ่ามืออุ่น เธอถูกดึงน้อยๆ จากแรงของคนที่นั่งรออยู่บนเตียง ร่างสมส่วนไร้อาภรณ์ถูกดึงรั้งเข้าหาอีกร่าง ไม่ได้รุนแรงแต่ก็ไม่ชืดชาจนเหมือนไร้ความรู้สึก



“หอมนี่ รู้ได้ยังไงว่าฉันชอบน้ำหอมกลิ่นนี้” แรงที่ฉุดรั้งทำให้เธอเซปะทะกับร่างในเนื้อผ้าบางเบา กลิ่นน้ำหอมที่เธอชื่นชอบฟุ้งกระจายจนต้องใช้ปลายจมูกซุกไซ้ต้นตอความหอมบนเรือนร่างของอีกฝ่าย ขณะที่เจนนี่คิมปลดเปลื้องจนหมดทั้งตัวแล้วแต่ใครอีกคนยังคงพร้อมอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตเนื้อลื่น



อาจจะไม่พร้อมเท่าไร เพราะส่วนล่างของใครคนนั้นมีเพียงแพนตี้ตัวจิ๋ว ปลายปมที่ผูกไว้ที่สะโพกทั้งสองข้าง เส้นเชือกที่เพียงแค่ดึงปมเล็กๆ ก็คงรีบคลายออกจากกัน เจนนี่ลูบเชือกเส้นนั้นแผ่วเบาแต่สัมผัสที่พบกับผิวสะโพกเนียนละเอียด หนั่นเนื้อจนอดใจคลึงเคล้นไม่ไหว กล้ามเนื้อกระชับแน่น…สู้มือ



อา…คนนี้แข็งแรงกว่าคนไหน



อืออ…เสียงครางเบาจากลำคอของคนที่เจนนี่กำลังเพลิดเพลินกับการเคล้าคลึงเนินเนื้อโค้งมน สะโพกได้รูปยกขึ้นตอบโต้เหมือนเพลิดไปกับสัมผัส



“ชอบไหม” เจนนี่กระซิบ ร่างกายที่ยกขยับตอบรับเธอเป็นจังหวะบอกทุกอย่างว่าเจ้าของร่างรู้สึกอย่างไร



ในความมืดเจนนี่รู้สึกได้แค่ร่างกายเธอถูกเกี่ยวกระหวัดแน่นขึ้น คนใต้ร่างที่ตอนนี้พยายามดันตัวเข้าหาเธอมากขึ้น ผิวเนื้อเบียดกันร้อนผ่าว เสื้อเชิ้ตเนื้อบางคืออุปสรรคไร้สาระที่กั้นระหว่างเธอกับคนๆ นี้ กลิ่นหอมที่ชอบยังคงเย้ายวนไม่หาย เธอชอบน้ำหอมกลิ่นนี้ ชอบมากจนอยากจะกว้านซื้อทั้งโลกแล้วเก็บไว้ใช้เพียงคนเดียว แต่คนๆ นี้บังอาจเอามาใช้



ไม่มี “คู่นอน” คนไหนของเจนนี่ใช้น้ำหอมกลิ่นนี้มาก่อน…



อืม…อ..อา



ร้อนรุ่มเสียจนต้องผ่อนเสียงออกมาจากลำคอ เมื่อคนใต้ร่างกำจัดเสื้อตัวนั้นออกไปแล้ว เหลือแค่เพียงร่างกายที่ร้อนราวกับไฟ ทรวงอกของเธอเบียดเข้ากับความนุ่มหยุ่นทั้งสองข้าง เขาแอ่นร่างเบียดเข้าหาขณะที่รั้งเอวเธอไว้ไม่ให้ขยับไปไหน สะท้านเฮือกเมื่อปลายยอดสัมผัสกันในบางครั้งและแทบทนไม่ไหวเมื่อเขาตั้งใจให้มันสัมผัสกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน



คิมจีซูไม่เห็นบอกเลยว่าส่งไฟมาให้เธอ…



“จีซู” เสียงครางแผ่วจากลำคอ



“หืม” ปลายเสียงเหมือนฉงนเมื่อคำเรียกชื่อคนหลุดออกจากปากของคนที่อยู่บนร่าง



“ช่างฉัน ห้ามถามอะไรทั้งนั้น” เสียงตอบอย่างเอาแต่ใจขณะกลีบปากนุ่มกดประทับเข้ากับริมฝีปากหยักสวยอย่างรวดเร็ว จูบแรกของเจนนี่คิมกับคนแปลกหน้าคนนี้ บดเบียดริมฝีปากเข้ากับปากนุ่ม นุ่มนิ่มแต่กลับหยุ่นเด้งอย่างประหลาด ริมฝีปากนั้นเผยอเล็กน้อยเหมือนรอคอยทุกขณะที่ริมฝีปากเธอกดซับ ไม่จาบจ้วง ไม่มีเรียวลิ้นคุกคามเหมือนคนอื่นที่ผ่านมา เหมือนรอคอยแค่ว่าเจนนี่คิมจะเปิดโอกาสให้แค่ไหน



“จูบฉัน” เสียงสั่งผสานลมหายใจแรงดังอยู่ข้างหู กดจมูกเข้ากับแก้มนิ่ม ทำไมคนๆ นี้มีแต่กลิ่นหอมทุกส่วน ทุกสัมผัส เจนนี่สูดหายใจลึกซึมซับกลิ่นหอมที่หลงไหล เป็นไปได้ไหมที่กลิ่นนี้จะหอมกว่าทุกครั้งที่เคยมา



“อืมม” ส่งเสียงอย่างพอใจเมื่อในที่สุดริมฝีปากของเธอก็ถูกครอบครองตามคำสั่งจากคนตรงหน้า คนตรงหน้าที่เธอมองแทบไม่เห็น สัมผัสแค่ปลายจมูกโด่งแหลมที่แนบอยู่กับใบหน้าของเธอเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าคนนี้อาจจะหน้าตาดีไม่น้อย ริมฝีปากอิ่มเต็มของเธอถูกกดเน้นเป็นจังหวะ แผ่วเบา แต่บางครั้งก็รุนแรงจนต้องเธอต้องผละห่าง ลิ้นเล็กเริ่มซอกซอนภายในริมฝีปากขณะที่กลีบปากนุ่มก็ถูกบดขยี้ด้วยริมฝีปากของอีกฝ่าย หนักแน่น เนิบช้าจนเธอรับรู้รสของริมฝีปากและปลายลิ้นที่ไขว้สัมผัสอยู่กับปลายลิ้นเธอ



“จูบเก่ง จูบบ่อยเหรอ” ถูกใจจนต้องเอ่ยปากชม แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอคนที่ตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่ด้านบนของร่างกายเธอแล้ว รับรู้ว่าปลายผมยาวสยายลงมาละไล่กับใบหน้าเธอ คนๆ นี้ผมยาว เจนนี่คิมยกมือเสยผมให้กับคนในความมืด ความนุ่มลื่นของเส้นผมสัมผัสกับปลายนิ้ว และดูแลตัวเองดี



“อ่ะ…” ร้องเบาเมื่อปลายจมูกโด่งฝังเข้ากับลำคอระหง เป็นเธอเองที่คราวนี้ถูกซึมซับความหอมของร่างกาย ไม่เพียงแค่ปลายจมูก ริมฝีปากร้อนยังจูบซับตามผิวเนื้อไล่ไปยังไหล่สวย ระเรื่อยจนถึงเนินอกคู่งาม ฟอนเฟ้นกับเนินเนื้อสมบูรณ์ของวัยสาว จมูกโด่งกดแรงพอๆ กับริมฝีปากที่ขบเม้มเนื้อสาวจนขึ้นรอยแดงเรื่อ มืออีกข้างยกขึ้นสัมผัสกับปลายยอดที่พุ่งชูชันอยู่ในความมืด ปลายนิ้วสัมผัสหยอกเอินกับความชูชันนั้นก่อนจะใช้ริมฝีปากร้อนครอบครองโดยสมบูรณ์

“อือออ…” เสียงร้องสั่นเมื่อถูกปลายลิ้นเร่งรัวกับความชูชันที่ถูกครอบครองไว้ในปากอุ่น และก็ต้องเกร็งตัวเมื่อปลายยอดถูกดูดดึงเป็นจังหวะ ทรมานแต่ก็หวามไหวจนต้องจิกมือเข้ากับกลุ่มผมของคนที่ก้มหน้าง่วนอยู่กับตัวเธอ



“อีกข้างด้วย” ประท้วงเมื่อคนที่แทบจะทำเธอใจขาดทำท่าจะเลื่อนตัวลงต่ำโดยไม่สนใจจะทำทุกอย่างให้เท่าเทียมกัน



“หึหึ” เสียงหัวเราะเบาๆ ก่อนปลายยอดอีกข้างของเธอจะถูกครอบครองเช่นเดียวกับที่ได้ถูกกระทำไปเมื่อสักครู่ เจนนี่คิมหลับตาพริ้มกับสัมผัสอุ่นร้อนที่วนเวียนอยู่ทั่วร่างกาย ไม่ใช่ริมฝีปากเท่านั้นที่ครอบครองเธออยู่แต่มือร้อนที่เคล้นคลึงเธอไปทุกส่วนสัด สัมผัสเน้นเหมือนฝังรอย เนิบช้าเหมือนซึมซับทุกอณูเนื้อ ช่างแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา ไม่เคยมีครั้งไหนที่ใครจะละเมียดละไมกับร่างกายเธอขนาดนี้ ไม่มีใครจูบซับรอยยามเธอเผลอสะดุ้งเพราะแรงขบเม้มของอีกฝ่าย ไม่มีใครใช้เวลากับแต่ละตารางนิ้วของร่างกายเธอนานเท่าครั้งนี้ แผดเผาจนค่อยร้อนขึ้นเหมือนไฟสุมและค่อยโหมจนลุกโพลง



“อะ..” ผวาเฮือกเมื่อสองขาถูกแยกออกจากกัน แม้จะรู้ว่าขั้นตอนเรื่องนี้ก็ซ้ำๆ แบบเดิมไม่ว่าจะกี่ครั้งหรือกับใครคนไหน เซ็กส์ก็เป็นอย่างนี้เริ่มต้นหรือจุดจบก็ไม่ต่างกันไม่ว่าจะกับใคร



“คุณอยู่ไหน” แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งจังหวะนิ่งเงียบเหมือนหายไปจากตรงนั้นแล้วเหลือเพียงเจนนี่คิมในห้องนี้เพียงคนเดียว



“อ๊ะ…” เสียงร้องอย่างตกใจเมื่อจู่ๆ กึ่งกลางของร่างกายก็ถูกจู่โจม เหมือนใบหน้าของเขาแทบจะแนบสนิทกับเธอ ลิ้นร้อนแทรกผ่านกลางลำตัว กรีดแรงจนร่างกายแอ่นผวาแล้วต้องเหยียดเกร็งเมื่อจุดพิเศษถูกเร่งเร้ารุนแรงเป็นการเฉพาะ



“อึก…” ลมหายใจหนักที่พยายามกักเก็บไว้ก่อนที่ร่างกายจะเปล่งเสียงน่าอายแบบนั้นออกมา ก็ใช่ มันคล้ายกันแบบนี้ทุกครั้ง แต่เจนนี่คิมไม่เคยกรีดร้องเพราะรู้สึกหวามไหวเกินทานทน เช่นเดียวกับที่ไม่เคยมีใครใช้เวลากับร่างกายส่วนนั้นของเธอด้วยสัมผัสซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้



“อืออ…” ลิ้นร้อนยังรัวเร่งอยู่อย่างนั้น มือบางเปลี่ยนจากเกาะกุมศีรษะทุยสวยเป็นเกาะเกี่ยวกับผ้าปูที่นอนจนยับย่น ร่างกายแอ่นเกร็งบิดหนีเมื่อความเสียวซ่านปะทุขึ้นเกินรับไหว



“อ๊า…” สะอื้อจนเกินกลั้น ทั้งร่างสั่นระริกเมื่อร่างกายปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดแน่นภายในออกมา หยดหยาดจากร่างกายยังถูกใครคนนั้นจูบซับไม่หนีไปไหน นุ่มนวล แผ่วเบากับกลีบดอกไม้ที่ยังพร่างพรมด้วยหยดฝน แค่ลมหายใจร้อนที่สัมผัสต้องก็เหมือนจะทำให้หยดฝนหยาดรินอีกครั้งเสียแล้ว



“คุณ…” เสียงเรียกหวานฉ่ำ อยากเรียกชื่อคนที่ยังปรนเปรออยู่ตรงที่แห่งนั้น ไม่มีร่องรอยรังเกียจแม้เพิ่งพบกันครั้งแรก ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นใคร เช่นเดียวกับที่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร ถ้าความมืดมิดช่วยปกคลุมความแปลกหน้า สัมผัสที่กอดเกยลึกซึ้งก็แสดงตัวชัดว่าคือสัมผัสของคนที่รักกัน



“จีซู”



“…”



“ฉันเรียกคุณชื่อนี้ได้ไหม”



“อ๊ะ” ลิ้นร้อนกระหวัดแนบเข้ากับกึ่งกลางลำตัวแล้วค้างไว้อย่างนั้น รุ่มร้อนทรมานราวกับใครเอาไฟทาบทับร่างกายเอาไว้และเจนนี่คิมก็แทบทนไม่ไหว



“ไม่ได้สินะ” คำตอบชัดเจนจนเธอถดตัวหนี การลงโทษที่แสนทรมานและแสนหวานในคราวเดียวกัน ปลายเท้าเหยียดเกร็งเมื่อถูกเร่งเร้าหนักจากปลายลิ้นคนไม่พูด



“ฮือ ยอมแล้ว ไม่เรียกแล้ว” ร่างกายกระตุกซ้ำอีกครั้งเมื่อเขาพาเธอขึ้นสู่จุดสูงสุดของความรู้สึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า



ร่างสมส่วนกลับขึ้นมากอดตระกองเธอไว้ทั้งร่าง อ้อมแขนที่กอดอุ่นจนอยากจะซบซุกไว้อย่างนี้ อ้อมแขนที่มีราคาสามารถกอดได้อุ่นขนาดนี้เลยหรือ ก็ทุกครั้งแค่วงแขนว่างๆ สัมผัสฉาบฉวยทิ้งขว้างเธอเองก็ขี้เกียจจะสนใจ เพราะเป้าหมายก็แค่ปลดปล่อยความรู้สึกบางอย่างจากร่างกายไม่ใช่หรือ



เจนนี่ลูบไล้แผ่นหลังเนียนของคนที่อยู่ด้านบนจนถึงสะโพกผายที่เริ่มบดเบียดกับร่างกายของเธอเป็นจังหวะ เธอรู้…ว่าเขาต้องการอะไร เลื่อนมือมาสัมผัสกับไหล่แข็งแรงจนมาถึงเนินเนื้อนุ่มด้านหน้า กางมือบีบเบาก็มากพอให้อีกฝ่ายส่งเสียงพึมพำได้ไม่ยาก สองแขนที่ค้ำยันคร่อมเธออยู่กับที่นอนคงแทบจะหมดแรงเพราะเจ้าตัวก้มซบจนปลายจมูกโด่งเกลี่ยรำไรกับหน้าผากของเธอ



“อ่ะ…” คราวนี้เขาเป็นคนส่งเสียง เมื่อเจนนี่ล็อคกระชับปลายยอดให้อยู่ระหว่างนิ้วทั้งสอง ปลายนิ้วและฝ่ามือยังคงกอบกุมความอวบอูมทั้งสองข้างเอาไว้ เกร็งนิ้วเข้าหากันนิดเดียวปลายยอดนั่นก็ส่งความรู้สึกให้กับเจ้าของเสียแล้ว และเธอก็ทำให้มันส่งซ้ำไม่มีหยุดก่อนจะเลื่อนนิ้วปัดปลายยอดแรงๆ จนเขาต้องสะท้าน



“อึก…” ยังคงไม่มีเสียงหลุดจากปากมีเพียงเสียงลมหายใจหอบแรง เจนนี่ย่นจมูกในความมืดนึกอยากจะเปิดไฟให้หายสงสัย แต่ถ้าเธอเห็นเขา เขาก็ต้องเห็นเธอ ภาพพจน์รองประธานบริหารคิมกรุ๊ปก็คงจบสิ้นกันในวันนี้ ความลับถ้ารักษาเองไว้ไม่ได้มันก็จะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป เจนนี่คิมเชื่ออย่างนี้และปฏิบัติมาโดยตลอด อาจจะพิเศษอีกนิดตรงที่คนเก็บความลับสำคัญนี้ไว้อีกคน คือ คิมจีซู



เลขานุการ และเพื่อนสนิท ของเธอ…



“อ๊ะ…” ความคิดถูกทำลายอย่างรวดเร็วเมื่อขาสองข้างถูกแยกออกจากกันอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับเป็นร่างกายร้อนผ่าวที่ทาบทับลงมา จุดเดียวกับที่กำลังสัมผัสกับร่างกายเธอขณะนี้มันเชื่อมต่อกัน อุ่นร้อนและฉ่ำชื้นแต่รู้สึกดีอย่างประหลาด ยิ่งเขาขยับเคลื่อนร่างกายยิ่งรู้สึกเหมือนต้องการตอบรับให้มากกว่านี้ สองขาแยกห่างจากกันมากขึ้นโดยอัตโนมัติ ความนุ่มนิ่มที่เสียดสีกันทำให้เธอแทบลืมความตั้งใจที่เคยมี แรงขยับเบียดเสียดสีช้าๆ แต่เน้นหนัก ขยับเน้นจนรับรู้ถึงสิ่งที่สัมผัสกับเธออยู่ทุกผิวเนื้อ ใกล้ชิดจนแทบรวมเป็นหนึ่ง เจนนี่คิมใจเต้นตึก นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนผิดกฎข้อห้าม ข้อตกลงที่มีมาตลอด



เธอไม่สัมผัสลึกซึ้งกับใคร…



“พอ!” ร้องห้ามพร้อมขยับตัวหนี แม้จะเสียดายรสสัมผัสแปลกใหม่แค่ไหน ก็รู้ว่าคือหนึ่งวิธีของการร่วมรัก…ไม่สิ แค่ปลดเปลื้องความต้องการ แค่ในวันที่อ่อนแรงต้องการอ้อมกอด มันถึงเป็นใครก็ได้และไม่เคยมีความผูกพัน คนแปลกหน้าควรจะสนิทแนบกันแค่ไหนล่ะ ไม่สนผิวเนื้อละเอียด แขนได้รูป ทรวงอกนุ่มขนาดพอดี ลอนหน้าท้องที่เป็นไรคลื่นบางๆ ยามเมื่อนิ้วสัมผัส สะโพกแข็งแรง ปลายลิ้น…



“ไม่ทำแบบนี้ ไม่เอา” เจนนี่บอกสิ่งที่ต้องการ ซึ่งอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ต้องการที่สุด



“หืม?” เสียงต่ำในลำคอดังขึ้นอย่างสงสัย ลมหายใจแรงเหมือนเจ้าตัวพยายามสะกดความรู้สึกบางอย่าง



“เราแค่มาเจอกันชั่วคราว ฉันไม่เคย “สนิท” กับใครขนาดนั้น”



“และคุณแค่มาทำงาน ไม่มีสิทธิ์ “มีความสุข” ร่วมกับฉัน”



ชัด ตรง และรุนแรงจนคนฟังแทบหมดความรู้สึก ความเร่าร้อนรุนแรงสักครู่คลายหาย คำว่ามาทำงานตอกย้ำชัดเจนถึงความสัมพันธ์แปลกประหลาดในค่ำคืนนี้ ถ้าจะมีใครพลั้งเผลอหัวใจก็คงไม่ใช่ผู้หญิงตรงหน้าที่พูดคำสักครู่ออกมา



เจนนี่คิม แข็งแกร่งและชัดเจน…เสมอ



ในความมืดทุกสิ่งหยุดนิ่งมีเพียงลมหายใจหอบแรงสักครู่ที่ค่อยผ่อนคลายลง ความเย็นของเครื่องปรับอากาศเหมือนจะบาดเนื้อตัวของร่างเปลือยทั้งสองที่ผละห่างจากกัน เจนนี่มองร่างที่หันหน้าหาเธอ แสงจันทร์ส่องผ่านด้านหลังอาบให้เห็นลำคอระหง ลาดไหล่ที่ปกคลุมด้วยผมสยายยุ่งเหยิง ท่าทางเคอะเขินเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรต่อหลังจากได้ยินคำพูดของเธอ



จีซูไม่ได้ส่งมืออาชีพมาหาเธอหรือ



เจนนี่ขยับเข้าหาร่างที่นั่งห่าง เอื้อมมือลูบแขนที่ซึมเหงื่อนิดๆ แม้จะมีเครื่องปรับอากาศแต่ความร้อนที่เกิดขึ้นสักครู่ก็คือเรื่องจริง ไล่นิ้วจากต้นแขนแข็งสัมผัสผิวเนื้อละเอียดเรื่อยจนมาถึงท่อนแขนเรียวก่อนจะสะดุดกับรอยเส้นปูดโปนที่หลังมือ ขึ้นรูปชัดเกินกว่าจะเชื่อว่ามือผู้หญิง ไล้นิ้วไปตามรอยเส้นทีละเส้นช้าๆ เสียงครางเบาเริ่มดังจากลำคอของคนในความมืด เจนนี่ยิ้มก่อนจะรวบจับมือและลูบไปจนสุดปลายนิ้วของฝ่ามือใหญ่ นิ้วเรียวยาวถูกลูบเล่นทีละนิ้ว บีบเบาโดยเฉพาะนิ้วที่เธอชอบใจเป็นพิเศษ เขาน่าจะรู้ว่าเธอต้องการอะไรต่อไป





“รู้ใช่ไหม…” เจนนี่ถามเสียงกระเส่า บีบนิ้วยาวแรงขึ้นเหมือนเตือนให้รู้ถึงสิ่งที่ต้องทำ พลางขยับตัวเข้าหายกขาทั้งสองคร่อมขาของอีกคนเอาไว้ ร่างกายของเธอเปิดเผยแค่รอให้เขาสัมผัส ความร้อนเริ่มแผดเผากึ่งกลางลำตัวของเธออีกครั้ง



“อืม…” เสียงเบาในลำคออย่างพอใจเมื่อปลายนิ้วอุ่นเริ่มแตะต้อง เขาไล้นิ้วเบาที่ผิวเนื้ออ่อนไหวซ้าย…ขวา เชื่องช้าจนเหมือนแตะไปตรงไหนไฟร้อนก็แทบจะลุกโหม กดนิ้วกับเนื้อนิ่มแต่บางทีก็เผลอลงน้ำหนักแรงเหมือนลืมตัว เขากอบกุมเธอไว้จนหมด เจนนี่ซุกหน้าเข้ากับไหล่คนตรงหน้าเมื่อน้ำหนักมือเริ่มแรงขึ้น บีบเคล้นจนเหมือนตัวเธอจะละลายลงไปตรงนี้ เขาผลักขาเธอให้แยกออกกว้างขึ้น รู้สึกถึงร่างกายที่ชูชันเพื่อรอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งในส่วนที่อ่อนไหวที่สุด



“อือออ…” ปลายเล็บจิกเข้ากับไหล่บางเมื่อถูกนิ้วมือแข็งกดขยี้เข้ากับจุดนั้น นวดวนเนิบช้า สองแขนของเธอกอดคอเขาแน่นขณะที่สะโพกยกสูงแทบหลุดลอยตามมือที่พร่างพรมอยู่กับร่างกายเธอ ปลายนิ้วแข็งแรงเหมือนบรรเลงเพลงอยู่บนเปียโน กดลงไปครั้งไหนเจนนี่ก็แทบจะส่งเสียงออกมาตามคีย์นั้น



เสียดายที่มันไม่ใช่เพลงรัก…



“…อื้อ คุณ…” เสียงลมหายใจหนักพร้อมกับเสียงเรียกออดอ่อยเมื่อเขาเติมเต็มความต้องการของเธอด้วยปลายนิ้ว เจนนี่ทิ้งตัวลงกับที่นอนผมสยายยาวยุ่งเหยิงอยู่บนหมอนตามแรงที่เจ้าตัวกระสับกระส่าย ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับปลายนิ้วแข็งแรงนั้น ให้เป็นหน้าที่ของเขา คนที่เล่นดนตรีอยู่ภายในตัวเธอ คนที่แอบเชื่อว่าเขาจะไม่ผิดคีย์ไหนให้เธอต้องเจ็บปวด ยิ่งบรรเลงปลายนิ้วก็ยิ่งระรัว เจนนี่แอ่นเหยียดเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงด้วยจังหวะดนตรีที่คลุ้มคลั่ง ขยับตอบรับกันจนเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด มากมายเอ่อท้นจนสุดกลั้น ร่างบางวาดเหยียดตอบรับเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนปลดปล่อยทุกตัวโน๊ตเป็นหยดหยาดชะโลมปลายนิ้วของนักดนตรีมือทองที่ยังวนเวียนพร่างพรมเก็บทุกตัวโน๊ตแม้หมดจังหวะสุดท้ายจนเธอต้องเอื้อมมาจับมือเขาให้หยุดบรรเลง



“พอแล้ว…” สั่งห้ามด้วยเสียงหอบเหนื่อย



“จะตายแล้ว” สิ้นเสียงริมฝีปากก็ถูกกดจูบหนักๆ ปลายลิ้นแทรกไวเข้าภายในปากเธอ อีกครั้งที่เขาจูบเธออย่างดูดดื่ม รุนแรงและโหยหาจนเหมือนไม่อยากจากไป ก่อนจะปล่อยให้เธอหลับไปในความมืดที่เยียบเย็น





……………………………………………..



00.53



เจนนี่ตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดที่คุ้นเคยที่นอนด้านข้างว่างเปล่าอย่างที่ควรจะเป็น ใครบางคนออกไปแล้ว เธอควานมือไปบนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนจะหยิบโทรศัพท์และพิมพ์ข้อความถึงใครบางคน





เจน :  จี อยู่ไหน

จี    :  ชั้น 18







……………………………………………

























SHARE

Comments

ursk9
2 months ago
หน้าร้อนนน ร้อนยิ่งกว่าอากาศตอนนี้อีกกก -////-
Reply
JP605
2 months ago
อื้อหือออ มาอ่านตอนนี้ละจะนอนหลับไหม อยากให้มีเรื่องเต็มจังค่ะ น่าสนุกอ่ะ
Reply
HeartHurtsSoGood
2 months ago
เจนนี่ต้องคิดอะไรกับจีซูแน่ๆ ถึงได้เผลอเรียกชื่อไปแบบนั้น... แล้วคนแปลกหน้าคนนี้จะเป็นจีซูรึเปล่า เพราะต้องรู้จักเจนนะถึงได้รู้ว่าชอบน้ำหอมกลิ่นไหน ฮื่อ ขอ Part 2 อีกได้ไหมคะ 555
Reply
Ilovepinksky
2 months ago
กรี๊ดดดดด มีต่อมั้ยคะ จะเป็นลมมมมม ฮ้อนนมาก
Reply
Amway35
1 month ago
ขอเลือดมาเติมหน่อยจ้าาาาาาาา 
โหหหห ผญ ลึกลับ อยากให้เจนรู้ความจริงจุง 😀😀😀
Reply