สายลมพัดใบหญ้า กระทั่งดอกไม้ปลิว
เรื่องราวบางอย่างที่เราไม่เคยเข้าใจ แต่แล้วคิดเสมอว่า... 
ฉันต้องเข้าใจความรู้สึกของคุณ
ฉัน​ต้อง​เข้าใจ​ความรู้สึก​ของทุกคน 
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของฉัน มันเปรียบดั่งดอกไม้ริมทาง และชีวิตของฉันเองก็เปรียบดั่งผืนหญ้าที่รองรับสิ่งต่างที่เกิดขึ้นในชีวิตของฉัน
ต่างก็มีดอกไม้มากมายต่างสายพันธุ์
มีแมลงต่างๆมากัดกินดอกไม้ ที่แมลงเปรียบเหมือนกับปัญหาและอุปสรรค และในบางครั้งฉันก็ไม่สามารถปกป้องดอกไม้เหล่านั้น​ของฉันได้เลย สิ่งที่ฉันทำได้ก็คงมีเพียงแต่การยอมรับต่อแมลงพวกนั้นให้เข้ามากัดกินดอกไม้ของฉันเพียงเท่านั้น
.
.
ณ วันนี้ ความรู้สึกของผืนหญ้ามีเพียงแต่ความไม่เข้าใจ ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะปกป้องดอกไม้ได้
มีเพียงแต่ความว่างเปล่า ทั้งในกลางวันที่มีแสงอาทิตย์​สาดส่องที่ดอกไม้ให้เจริญเติบโต หรือแม้กระทั่งในยามกลางคืนที่มีเพียงแสงจันทราและลมเย็นๆพัดอย่างแผ่วเบามากระทบดอกไม้เป็นเพื่อนในยามราตรี
หากแต่ว่าดอกไม้ยังคงมีแสงจันทราที่เปรียบเสมือนเป็นเพื่อน และดวงอาทิตย์เปรียบดั่งครอบครัวที่คอยให้ความอบอุ่นแด่ดอกไม้ในทุกๆวัน บางทีสิ่งเหล่านี้อาจจะเพียงพอแล้วต่อดอกไม้ เพียงเท่านี้ ในระยะเวลาของดอกไม้ที่เติบโตขึ้นกลางผืนหญ้าที่ประคองดอกไม้ รอเวลาเมื่อดอกไม้ร่วงโรยราตามกาลเวลา...

ท้ายสุดแล้วก็ต้องมีดอกไม้บางดอกที่ต้องเฉาและร่วงโรยลงสู่พื้นหญ้่า
แล้วฉันจะต้องทำอย่างไร
ในเมื่อฉันไม่สามารถรักษาสิ่งที่ฉันรักไว้ได้เลย
จะต้องพยายามเข้าใจอย่างไรต่อสิ่งไม่ดีที่เกิดขึ้น
หลายอย่างมันแสนบั่นทอนจิตใจ​ของฉันเหลือเกิน เหมือนมีเเมลงเข้ามากัดกินหัวใจเสียจนเซาะพรุนไปเสียหมด
หรือสิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้ คือเพียงยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น และมองสิ่งรอบตัวที่ยังอยู่เคียงข้างฉันเรื่อยมาไม่ว่าจะเป็นดวงอาทิตย์​หรือดวงจันทร์​ก็ตาม...
ฉันคงได้เแต่รอเวลาให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้น 
และมีดอกไม้ที่แข็งแรงเกิดขึ้นอีกครั้ง เพราะท้ายสุดแล้วมันก็ยังคงมีดอกไม้ดอกใหม่ขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าผืนหญ้านั้นจะกลายเป็นเพียงแค่ที่ดินแห้งแล้งไร้ซึ่งหญ้าสีเขียวขจีอีกต่อไป... 
SHARE
Written in this book
Life Of Realmynxjung
Writer
Mynx
writer
I'm just love to eat and travel.

Comments