คุณอาจจะเป็นเพียงแค่ภาพฝัน...
เราไม่ได้เจอกันมาสิบวันแล้วนะ 5555
หลังจากที่ฉันไม่ได้ไปวอแวกับคุณ ...
... คุณก็หายออกไปจากชีวิตฉันจริงๆ
ชีวิตเรามันต่างกัน วนยังไงก็ไม่มีทางบังเอิญเจอ 
นอกจากจะเกิดจากความตั้งใจ ...
... และแน่นอน ไม่ใช่จากฝ่ายคุณ

คุณยังมีความสุขอยู่ใช่ไหม? ยังยิ้มได้ใช่ไหม?
งานทางนั้นเยอะไหม? เหงาไหม? 
... มีคนอยู่ข้างๆคุณใช่ไหม?
เป็นคำถามที่อยู่ในหัวฉันตลอด ...
... แค่ช่วงนี้พยายามจะไม่ใส่ใจมัน
เพราะไม่ได้รับคำตอบกลับมาเลย

... เราไม่กล้าพอที่จะถามซะด้วยสิ

ช่วงนี้ทำได้เพียงเปิดรูปเก่าๆ
เปิดแชทเก่าๆ ... พอให้หายคิดถึงคุณไปบ้าง

ช่วงชีวิตที่มีคุณผ่านเข้ามา เหมือนเป็นความฝัน
ถ้าไม่มีหลักฐานเป็นรูปภาพหรือข้อความ
ฉันก็คงคิดว่ามันไม่ใช่ความจริง ...

... เพราะคุณให้ระยะฉันเท่าเดิม จากก่อนรู้จักกัน
หลังจากงานนั้น ... มันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม
ช่วงเวลาห้าวันตรงนั้น ...
... มันเป็นความฝันสินะ 

คุณอาจจะเป็นเพียงความฝัน...
ที่พอตื่นขึ้นมาก็พลัน...เลือนหาย
คว้าเอาไว้ไม่ได้สักอย่าง ทั้งที่รู้สึกว่าอยู่ข้างกาย
เหลือทิ้งไว้เพียงความเดียวดาย ... เมื่อห่างกัน
...........................
เพราะเป็นฉันฝ่ายเดียว ... ที่รู้สึก
และคุณอาจไม่เคยนึก ว่าคนที่รู้สึกจะเป็นฉัน
ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ...
... นอกจากการปล่อยให้คุณเดินไปจากกัน
แล้วเก็บทุกความรู้สึกมากมายร้อยพัน ...              
                    ... ให้รู้แค่เพียงฉัน ... แ ค่ ค น เ ดี ย ว 

ฉันเคยคิดนะ...ว่าทำมากกว่านี้ไม่ได้เลยหรอ 
แต่คำตอบมันก็ชัดเจนเสมอ

... คุณชัดเจนมาตั้งแต่ต้นแล้ว 
จากนี้คงเหลือแค่ฉัน ... และความทรงจำใช่ไหม?

ทัั้งที่รู้อยู่แล้วว่าตอนจบจะเป็นแบบนี้
ก็ยังอดใจหายไม่ได้อยู่ดี

พี่ขอบคุณน้อง ... สำหรับความทรงจำดีดีตลอดมานะคะ

# Story <<NPR>>
SHARE
Written in this book
Story for NPR
พี่ชอบเรานะ คนที่ไม่มีอะไรเหมือนพี่เลยสักอย่าง
Writer
DreamN
Reader
เป็นเพียงหนึ่งคน ที่หลงรักบทกลอนหวานๆ

Comments