ใครจะรู้… ว่าครั้งสุดท้ายน่ะ เมื่อไหร่…?
ความจริง
นาฬิกาทุกเรือนกำลังเดินถอยหลัง

1
น่าแปลกที่ผมบังเอิญคิดถึงความตาย
ทั้งชีวิตของตัวเองและชีวิตของคนที่ผมรู้จัก
เข้าใจ…
ว่ามันเป็นเรื่องอัปมงคล
คนดี-ดีที่ไหนจะมานั่งคิดว่าคนโน้น-คนนี้-รวมถึง-ตัวเองล้วนกำลังจะหาไม่
ใช่…
บางทีผมอาจจะโรคจิต…

2
ผมไม่ได้คิดถึงคนที่จากไป
แต่คิดถึงคนที่ยังอยู่
หากเป็นคนที่สนิทกันมาก
เกิดขาดกันไป
ความรู้สึกของความขาดหายนั้น
คงจะน่าเศร้าใจมิใช่น้อย
ดีไม่ดี
อาจทำให้พาลเสียสูญไปเลยทีเดียว
ถ้าตั้งหลักใจเอาไว้ไม่ทัน

3
“…”
ผมถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินบางประโยคผ่านหูโทรศัพท์
ข่าวการจากไปของใครสักคนที่ผมเคารพทำเอาผมไปต่อไม่ถูก
มันเร็วเกินไป
เร็ว…
จนผมรู้สึกว่าตัวเองน่าจะกำลังฝันไป
ให้ตายสิ
ผมฝันไปใช่มั้ย!!
“ว่ายังไงนะครับ…?”
ผมถามย้ำอีกรอบ
แต่คำตอบที่ได้ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม
…ไม่ใช่ความฝัน เพราะมันคือความจริง…

4
ทุกขัง
อนิจจัง
อนัตตา

เกิดขึ้น
ตั้งอยู่
และดับไป

ทุกสิ่งวิ่งวนอยู่อย่างนี้
เป็นความจริง
คือสัจธรรม

ไม่อาจเลี่ยง
ทำได้เพียงเข้าใจ

5
ผมเขียนเรื่องเล่าในค่ำคืนนี้ด้วยความรู้สึกโหวง-โหวงแปลก-แปลก
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังมีความสุขกับหนังที่เพิ่งดูจบมา-เกมส์ที่กำลังเล่น-รวมถึงอาหารเย็นที่แสนอร่อย
แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในเสี้ยววินาทีเดียว
วินาทีที่ได้ยินข่าวร้ายนั้น…

6
ความตาย
บางคนหนักดั่งขุนเขา
หากบางคนเบาดุจปุยนุ่น
ขึ้นอยู่กับว่า
บางคนที่ว่านั้นแบกอะไรเอาไว้อยู่
แบกมากก็ไปยาก
แบกน้อยก็ไปง่าย
ไม่แบกเลยคือดีที่สุด
แต่คงทำได้ยาก

7
อย่างที่เล่ามา
ความตายไม่ได้น่ากลัว
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นต่างหาก
คนข้างหลังจะเศร้าโศกเสียใจ
หรือว่าร่ำร้องยินดีกับการจากไปของเรา…?
ล้วนขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราเคยทำไว้เมื่อตอนมีชีวิต
ทำไว้ดี
ตายก็เหมือนไม่ตาย
ทำไว้แย่
มีชีวิตอยู่เขาก็ส่ายหัว ตายไปเขาก็สาปส่ง
นั่นแหละ
…ชีวิตหลังความตาย…

8
นาฬิกากำลังเดินไปข้างหน้า
ในขณะที่เวลาของเรากำลังเดินถอยหลัง
ชีวิตสั้นลงในทุกครั้งที่เข็มนาฬิกากระดิก
การใช้ชีวิตโดยไม่ประมาทดั่งที่พระพุทธองค์ทรงตรัสไว้จึงเป็นการดีที่สุด
สิ่งใดดี ให้รีบทำ
สิ่งใดไม่ดี ให้รีบลด
ช่วยเหลือ เท่าที่ช่วยได้
ปฏิเสธบ้าง เมื่อจำเป็น
รักให้ถูกต้อง ไม่ใช่หลงจนหัวปักหัวปำ
ให้ เมื่อควรให้
รับ เมื่อต้องรับ

ชีวิตมันสั้นนะ
อยากให้คนข้างหลังคิดถึงเราแบบไหน
จงใช้มันไปกับอย่างนั้น
ใช้มัน… ให้เต็มที่
เพราะเมื่อวันสุดท้าย… ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เวียนมาถึง
เราจะได้ไม่ต้องรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ใช้มันให้คุ้มเท่าที่ควรจะเป็น


เพราะใครจะรู้…
ว่าครั้งสุดท้ายของเราเองคือเมื่อไหร่…? 


. . .

เป็นเรื่องโชคดีมากที่เราได้พบกันครับ
ขอบคุณ… ที่เอ็นดูทั้งผมและครอบครัวมาตลอด
จากนี้ไป… คอยมองพวกเราจากบนสรวงสวรรค์นะครับ

รัก…
และคงจะคิดถึงตลอดไป…

#Photo_Teller
#เศษหนึ่งส่วนสี่
SHARE
Written in this book
#เศษหนึ่งส่วนสี่
ถ้าปลายทางชีวิตคือร้อย นี่ก็ผ่านมาเศษหนึ่งส่วนสี่แล้ว : ) #Photo_Teller #Torfun #เศษหนึ่งส่วนสี่
Writer
Photo_Teller
Writer, Traveller, Storyteller
ชีวิต คือ การเดินทาง และ ระหว่างทาง ก็มัก มีเรื่องราวน่าสนใจซ่อนอยู่...

Comments