เรื่องดีๆ..เรื่องสุดท้ายของปีนี้
31 ธันวาคม 2561 
วันสุดท้ายของปีเดินทางมาถึงแล้วสินะ

ผ่านไปเร็วเหมือนกันเนอะปีๆนึง
ปีนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเป็นพิเศษมากเท่าไหร่

เพราะทุกๆปีที่ผ่านมา ชีวิตก็มีทั้งทุกข์ ทั้งสุข
ทั้งเศร้า มีรอยยิ้ม มีน้ำตา มีช่วงเวลาที่ให้หัวใจได้พองโต และแตกสลาย ผสมปนเปกัันไปหมด

แต่ปีนี้ก็ยังมีเรื่องราวบางเรื่องที่แตกต่างออกไป
ตอนนี้เป็นเวลา 14.41 น. ตัวของฉันยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ในสนามบิน

เพื่อกำลังจะบินกลับไปที่มหาลัย เพราะยังมีหน้าที่ที่ยังต้องรับผิดชอบให้จบ ปีนี้เป็นปีแรกที่ฉันไม่ได้อยู่เคาท์ดาวน์กับครอบครัวในรอบ 20 ปี

อาจจะเป็นเพราะวัยที่โตขึ้นรึป่าวก็ไม่รู้..ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าการจากลาจากคนที่เรารักในระยะเวลาสั้นๆ นั้นรู้สึกหดหู่ และน่าเศร้าเหลือเกิน

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้..ฉันกำลังสวมกอดแม่ และพยายามกลั้นน้ำตาที่มีเอาไว้ แม้เราจะรู้ว่าจากการกันในครั้งนี้ก็ไม่ได้ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ทำยังไงใจฉันก็ไม่เคยชินกับมันสักที

ฉันหันหลังกลับ และใช้มือข้างขวาลากกระเป๋าเดินทางผ่านประตูทางเข้าสนามบิน และพยายามที่จะไม่หันหลังกลับไป ระหว่างที่กำลังรอขึ้นเครื่อง..

ฉันก็นึกถึงช่วงเวลาเก่าๆของพวกเรา
นึกถึงคำสอนที่แม่กับพ่อเคยบอก

คำพูดที่ยากเกินเข้าใจสำหรับเด็กตัวเล็กๆ
แต่ในวัย 20 ปีตอนนี้ ฉันเริ่มจะเข้าใจในความหมายของมันได้บ้างแล้ว

คงจะจริงแบบที่พวกผู้ใหญ่ชอบพูดกันละมั้งว่า..
"เดี๋ยวโตขึ้น..ก็จะเข้าใจเอง"

คำพูดนึงที่พ่อเคยบอก และมันช่างเข้ากับคำขวัญสำหรับสิ้นปีเสียซะจริงๆ คือ.. 

"เรื่องทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตของเรามันย่อมเป็นสิ่งที่ดีเสมอ เพราะอย่างน้อยที่สุดมันก็ทำให้เราเป็นเราที่เข้มแข็งมากขึ้น มากกว่าเมื่อวาน" 

พ่อพูดกับฉันในวันที่ฉันโดนเพื่อนที่โรงเรียนรุมแกล้งในตอนประถมต้น พ่อเอามือของพ่อลูบหัวของฉันเบาๆ เพื่อปลอบฉันที่กำลังร้องไห้น้ำตาอาบสองแก้ม 

ส่วนแม่ช่วงเวลาของการผิดหวังจากความรักครั้งแรกที่จริงจังที่สุด..ฉันแอบร้องไห้อยู่เป็นอาทิตย์และไม่กล้าบอกแม่ว่าเราสองคนเลิกกันแล้ว 

แต่สุดท้ายก็หนีแม่ไม่พ้น แม่คงแอบได้ยินเสียงร้องไห้ของฉันมาหลายวัน จนวันนึงเธอก็เปิดประตูห้องเข้ามา แล้วก็บอกว่า..ออกมานั่งคุยกันข้างนอกกับแม่หน่อย

ฉันรีบเช็ดน้ำตา และเดินตามออกไปที่ห้องนั่งเล่น ฉันเงียบและไม่พูดอะไร.. 
"หนูเป็นอะไรบอกแม่ซิ ใครทำอะไรให้"

แม่มองหน้าฉันด้วยสายตาที่ต้องการคำตอบ สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจบอกความจริงไป..

หลังจากนั้นน้ำตาที่อั้นเอาไว้ก็ไหลบ่าลงมาแบบหยุดไม่ได้ แม่ไม่ได้พูดอะไรต่อทำเพียงแค่กอดฉันเอาไว้ในอ้อมกอดของเธอ..

พอฉันเริ่มสงบลง เธอก็พูดกับฉันว่า..

"บนโลกนี้ไม่มีใครที่จะรักหนูมากเท่าพ่อแม่ และตัวของหนูเองอีกแล้ว ถ้าวันข้างหน้าหนูจะรักใครก็อย่ารักใครให้มันเกินตัว อย่ารักเขามากกว่าตัวของหนูเอง แม่ไม่ได้เลี้ยงหนูให้โตมาร้องไห้ให้ใครนะ"

ก็จริงอย่างที่แม่ว่า..คนบางคนอาจจะเห็นเราสำคัญแค่ในเมื่อวาน แต่ก็ไม่ได้สำคัญในทุกวัน
และเรื่องของคุณสอนเราได้ดีมากสำหรับสิ้นปี

คุณอาจจะผ่านเข้ามาในช่วงระยะเวลาสั้นๆ
ผ่านเข้ามาเพียงแค่ทำให้เมื่อวานเราได้นอนหลับฝันดี แต่พอรุ่งเช้าของอีกวันคุณก็ผ่านออกไปแล้ว ราวกับความฝันที่เกิดขึ้นในยามกลางคืน

แต่ก็ไม่เป็นไร..เพราะทุกเรื่องที่เกิดขึ้นก็็ล้้วนเป็นเรื่องที่ดีเสมออยู่แล้ว ไม่ว่าจะยังไงก็ขอบคุณที่อย่างน้อยก็ได้เข้าผ่านมา
.
.
.
.
.
ลาก่อนนะ 2561 :) ไว้เจอกันใหม่




SHARE
Writer
feelblue
Girl
Just a lil girl who love in photo and story.

Comments