continue being patient.
คนเราจะอดทนได้มากแค่ไหน
แล้วตอนไหนที่เค้าเลือกที่จะไม่ทนแล้ว







: คนเราแม่งแบกทุกอย่างไว้หมดคนเดียวไม่ได้
: มึงบอกกูเอง

นั่นเป็นแจ้งเตือนที่ขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์
จากเพื่อนสนิทคนนึง






เรานั่งมองแจ้งเตือนอยู่นาน
นึกย้อนไปถึงบทสนทนาครั้งล่าสุดที่คุยกัน






: คนเราแบกทุกอย่างไว้หมดคนเดียวแม่งเดินไปไม่ไหวหรอก
: มึงต้องวางลงบ้าง 

นั่นเป็นประโยคที่พิมพ์โดยเราเอง
และกดส่งไปให้เพื่อนด้วยตัวเราเองอีกเช่นกัน







แต่วันนี้เรากลับได้รับข้อความนั้นซะเอง







ประโยคที่หาคำตอบให้ไม่ได้
เราเองก็ได้แค่นั่งอ่าน
โดยที่ไม่รู้จะพิมพ์อะไรตอบกลับไป



ประโยคเก่ายังไม่ทันได้หาคำตอบมาให้
ประโยคใหม่ก็แจ้งเตือนขึ้นมาอีก




: ทำไมมึงชอบแบกโลกไว้คนเดียววะ




ตอบยากกว่าประโยคแรกซะอีก
เคยถามตัวเองเหมือนกัน
แต่ไม่เคยหาคำตอบได้
รู้แค่ว่า 'เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว'







เราเคยหยิบยื่นโลกของเราให้คนอื่นช่วยแบก
ไม่ว่าจะครอบครัว เพื่อน หรือแม้กระทั่ง คนรัก
ทุกคน ทุกความความสัมพันธ์ 
ต่างพากันพังโลกใบนี้โดยที่เค้าไม่เคยรู้เลยว่า
มันคือโลกทั้งใบ โลกที่มีอยู่ใบเดียวของเรา








มันเลยจบตรงที่เรายินดี
จะรับทั้งหมด 
แบกเรื่องราวทั้งหมดเอาไว้ เพียงคนเดียว
ต่อให้เดินไม่ไหว ก็จะยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว









หรือแม้กระทั่งตอนนี้ที่โลกใบนี้มันค่อยๆ
พังลงไป ก็ให้มันพังอยู่ที่เราคนเดียว...





: ไม่เป็นไร
: กูไหว กูเก่งนะ :)


และนั่นคือประโยคตอบกลับสำหรับทุกๆ คำถาม




เรานั่งถามตัวเองในทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา
'วันนี้ไหวมั้ย'
'ยังเป็นวันที่อดทนกับทุกอย่างได้อยู่รึเปล่า'





ในทุกๆ วัน
คำตอบยังเป็นคำตอบที่ยังคงความดื้อด้านอยู่เสมอของจิตใจเรา



ถึงแม้ว่าสมองหรือร่างกาย
จะตะโกนด่าแค่ไหนว่า 'ไม่ไหวแล้ว'
แต่ใจที่มันไม่เคยฟังใคร
มันกลับยังคงเห็นแก่ตัวตอบไปว่า
'ไหวดิ ต้องไหว'







ในทุกๆ วัน
ก็เลยจบลงตรงที่ถอนหายใจ 
ให้กับพระจันทร์และท้องฟ้า 
พร้อมกับพ้นควันสีจางออกมา 
และยิ้มให้กับตัวเอง







- แด่หัวใจที่เห็นแก่ตัวเกินไปของเราเอง















SHARE
Written in this book
The world is a complex
โลกที่บิดเบี้ยว ซ่อมยังไงมันก็ไม่กลับมาเป็นแบบเดิม

Comments