เหนื่อยว่ะ
1 ภาคเรียนกับการที่ต้องคอยวิ่งหนีคนๆ หนึ่งในโรงเรียน (จริงๆ ก็ปีกว่่าๆแล้ว แต่ 1 ภาคเรียนนี้ฉันแสดงออกชัดเจนสุดๆ)
-หลบหน้าเท่าที่จะสามารถหลบได้ 
-ไม่เปิดโอกาสที่จะอยู่ 2 ต่อ 2 เห็นเดินมาเมื่อไรพยายามเดินหนีทันที รวมทั้งการไม่อยู่คนเดียวเพื่อปิดโอกาสนั้น
-พยายามไม่ทำงานร่วมกับเขา ซึ่งก็สามารถหลีกเลี่ยงได้บ้าง
-รวมถึงการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ให้ความเคารพและศรัทธา ไม่ยิ้มแย้มทักทาย ชวนพูดคุย ซึ่งมันคือตัวตนของฉัน (มีอย่างเดียวที่ยังทำอยู่คือยกมือไหว้เมื่อเห็นหน้า)
- ถ้าเป็นไปได้คงไม่แม้แต่จะพูดด้วย แต่เพราะงาน หน้าที่มันจึงยังต้องมีในส่วนนี้


มาถึงวันนี้ ภาคเรียนที่ 2 ของปีการศึกษาบอกตามตรงเลย ฉันรู้สึกเหนื่อยมาก
- เหนื่อยกับความรู้สึกอึดอัด 
- เหนื่อยกับความรู้สึกที่ต้องคอยระมัดระวังตัว 
- เหนื่อยที่ฉันแสดงออกชัดเจนมากๆแต่ยังไม่เลิกคิด มันส่งผลให้ฉันหงุดหงิดมากๆๆๆๆๆ
- เหนื่อยกับการที่ไม่สามารถเป็นตัวเองได้เต็มที่ เพราะไม่อยากให้เกิดความเข้าใจผิดเหมือนในอดีตที่เคยผ่านๆมา ทั้งตัวคนๆนั้นเอง และเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ (ซึ่งมาเล่าให้ฉันฟังหลังจากฉันเองเริ่มรู้ว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับฉันมันไม่ปกติ)
- และเหนื่อยที่ไม่สามารถนั่งทำงานได้เมื่อฉันต้องอยู่เพียงลำพัง ซึ่งมันเป็นปัญหากับฉันมากๆ เพราะการทำงานเราต้องมีสมาธิอยู่กับงาน โฟกัสสิิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่ตอนนี้ฉันต้องเอาสติไประวังในส่วนอื่นด้วย ทำให้ทำงานได้ไม่เต็มที่ และไม่สามารถใช้สมองได้เต็มที่กับงานที่ทำ
 

ฉันไม่รู้ว่าจะบรรยายความรู้สึกของตัวเองออกมาอย่างไร 


บอกได้เพียงว่า ...

ความสุขในการทำงานมันลดลงมากๆ แทบจะหามันไม่เจอแล้ว ยิ่งในภาคเรียนนี้ฉันมีภาระงานเยอะขึ้น มันยิ่งทำให้ฉันเหนื่อยใจเพิ่มมากขึ้น

- สอน 2 ชั้นเรียน ซึ่งไม่เคยสอนเลย
- ซ้อมนักเรียนเตรียมไปแข่งงานศิลปหัตถกรรมนักเรียนเดือนธันวาคมนี้
- ซ้อมกีฬาเตรียมไปแข่งในระดับต่อไป
- ติว O-net
- งานเอกสารอื่นๆที่ต้นสังกัดจะเรียกร้องเอาจากโรงเรียน ซึ่งก็มีมาบ่อยๆเหลือเกิน
- ตรวจงานเด็ก แต่ละวันไม่สามารถเคลียร์งานได้เสร็จก่อนกลับบ้าน ไม่มีเวลาว่างตรวจงานให้เด็กๆ เพราะต้องสอนทั้งวัน และหลังเลิกเรียนก็ซ้อมกีฬา การซ้อมนี่ก็เป็นปัญหา เพราะซ้อมเลิกค่ำ พอค่ำคนๆนั้นก็จะแวะเวียนมา มันทำให้บางทีฉันไม่มีอารมณ์อยากซ้อมต่อ เขาเหมือนเมฆดำที่มาคอยบดบังแสงแดดรอบๆตัวฉัน ทำให้บรรยากาศมันอึดครึม หดหู่ คิดถึงตรงนี้ก็เริ่มหดหู่อีกแล้ว 


ที่ฉันรู้สึกเหนื่อยใจมากขนาดนี้คงเป็นเพราะ รอบๆตัวฉันเพื่อนร่วมงานที่คอยอยู่เคียงข้าง รู้ว่าฉันต้องเจอกับอะไร ในวันนี้พวกเขาไม่สามารถมายืนอยู่ข้างฉันได้อีกแล้ว นี่คงเป็นเหตุผลที่ฉันไม่มีความสุขเลยเมื่อไปโรงเรียน

วันที่มีความสุขที่สุดของฉันคงเป็นวันที่ไม่มีคนๆนั้นอยู่ในโรงเรียนมั้ง



ฉันไม่รู้เลยว่าฉันควรทำอย่างไร ตอนนี้สมองตื้อไปหมด ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปงานคงกองเต็มโต๊ะฉันแน่ๆ 

เฮ้อ ! คิดถึงคืนวันเก่าๆจังเลย วันที่การทำงานเต็มไปด้วนเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม ความสุข และความสนุกในการมาทำงาน


อยากไปที่ไหนไกลๆจัง ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักฉัน มันจะเป็นยังไงนะ ฉันคงรู้สึกปลอดโปร่งกว่านี้ :(


#เมื่อไรจะถึงวันนั้นซักทีนะ
#คิดถึงพี่น้องเพื่อนร่วมงานของฉันจัง





SHARE
Writer
MyFeeling
My Diary
เพราะบางเรื่อง บางอารมณ์ บางความคิด บางความรู้สึก เราไม่สามารถบอกใครได้ในชีวิตจริงของเรา ที่นี่จึงเป็นเหมือนเพื่อนของฉัน เพื่อให้ฉันได้บอกเล่าทุกเรื่องราว ทุกความรู้สึกนึกคิดของฉัน และเพื่อนคนนี้ยังจะคอยจดจำทุกช่วงเวลา ทุกความรู้สึก ที่ดีและไม่ดีของฉันอีกด้วย ^^

Comments

MyBestTime
7 months ago
สู้ๆท่าน 💪🏻💪🏻💪🏻
Reply
MyFeeling
7 months ago
ผลรอบนี้ไม่ได้น่ะสิคะ ต้องรอปีหน้า ย้ายยากจิ๊งงงง ไม่มี ง ก็ยากแบบนี้แหละค่ะ
MyBestTime
7 months ago
คุณครูทำได้แน่ๆครับ ผมเชื่อ
MyFeeling
7 months ago
ต้องรอลุ้นอีกทีต้นปีหน้าค่ะ ไม่รู้ผลจะเป็นไง ถ้าไม่ได้ก็คงต้องอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ปีหน้าเขาก็เกษียณแล้วค่ะ