โรคกลัวความรักของฉันกับคำสอนของเพื่อน
เป็นคนนึงที่เพื่อนมักจะพูดใส่เสมอว่า
คนอย่างมึงเนี่ยนะ ชอบทำร้ายคนที่มึงรักและรักมึงโดยการเดินหนีออกมา แล้ววันนึงมึงจะรู้ว่าคนที่ใจร้ายกับมึงที่สุดคือตัวมึงเอง


ทุกครั้งที่โทรหาเพื่อนคำถามที่เรามักถามเพื่อนคือ
มึงว่ากูเดินออกมาจากเขายังไงดีแล้วเพื่อนก็ชอบด่ากลับมาว่าอยากได้ความรัก มึงก็ต้องเสี่ยง ไม่ใช่หนี อี****

ช่วงหลังๆเพื่อนคงรำคาญเลยตัดคำตอบเหลือแค่
วันนึงมึงจะเจอคนที่มีงรู้วิธีหนีจากเขาแต่ มึงก็เลือกจะอยู่ตรงนั้นต่อ
ตอนนั้นก็ตลกดีเพราะเราไม่คิดว่าตัวเองจะเชื่อ
แต่เอาเถอะโลกไม่เคยหมุนตามที่เราคาดหวัง เราเคยคิดว่าคนอย่างเราหนีได้ทุกอย่างที่เรากลัว
วันนึงตรวจเจอว่าเป็นโรคกลัวความรัก ทุกอย่างในอดีตดูลงตัวไปหมด ที่เราหนีมาตลอด เรากลัวว่าคนที่เรารักจะหายไป ซึ่งแน่นอนคนเราจะจากช้า จากเร็ว จากเป็น หรือ จากตาย สุดท้ายเราก็ต้องจากกัน เราเข้าใจทั้งหมดแหละ แต่เรากลัว เราคิดมาก
วันนี้เราเล่าทุกอย่างให้เพื่อนคนเดิมฟัง เพื่อนคนเดิมของเราก็พูดกับเราว่า
กูรู้ว่ามึงกลัว ไม่เป็นไรวันนี้ไม่กล้าเปิดใจก็ไม่เป็นไร ถ้าการเปิดใจให้ใครเต็ม100 มันน่ากลัว ถ้ามึงเปิดได้ แค่1 มึงก็เปิดไป แค่อย่าปิดใจตัวเองก็พอ มึงยังไม่ได้ลองเลย มึงรู้ได้ไงว่าเขาไม่ใช่ มีงรู้ได้ไงว่าอยากเป็นแค่เพื่อนกับเขา

ตอนนั้นรู้เลยว่า เราทำร้ายตัวเองมามากเลยสินะ
ถึงใครบางคนที่เรากำลังจะเปิดใจให้
ไม่ว่าคุณจะมีโอกาสได้อ่านมันหรือไม่ก็ตาม
เราไม่ได้เปิดใจให้คุณเพราะเราตกหลุมรักคุณหรอกนะ
เราแค่เลือกจะเปิดใจและตกหลุมรักคุณอย่างตั้งใจ
อ้ะ...
แต่ถ้าคุณไม่เลือกจะรักเราก่อน
เราก็จะไม่รักคุณหรอกนะ
                          แบร่~~~~
และถึงคุณจะรักเราก่อนเราก็ไม่สัญญาจะรักคุณกลับด้วย
                             แบร่~~
SHARE

Comments