กลิ่นอายของอดีต .
ภาพถ่าย คือสิ่งที่ยืนยันว่าเรื่องนั้นเคยเกิดขึ้นจริง
ยุคนี้พัฒนาไปไกลจนน่ากลัว 
หรือเป็นเราเองก็ไม่รู้ ที่เริ่มจะหมุนตามโลกไป 
เวลานึกถึงสมัยก่อนเลยทำให้รู้สึกแก่มาก 

แต่ไม่ว่าโลกจะหมุนไปยังไง
ตัวเราก็เป็นเราอย่างนั้น

On this day ใน Facebook เมื่อ 3 ปีที่แล้ว
แจ้งเตือนสิ่งที่เราเคยโพสต์ไป 
กลัว กลัวทำมันพัง ทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำ .
... คนขี้กลัวคนนั้น ก็ยังขี้กลัวอย่างเดิม
ไม่กล้าเสี่ยง ไม่พร้อมเผชิญ
แถมเหนื่อยง่ายกว่าเดิมไปอีก 

จริงๆก็มีสิ่งที่เปลี่ยนไปอยู่นะ 
เมื่อ 3 ปีที่แล้ว คนเขาไม่ได้มาสนใจนักหรอก 
อ่านๆแล้วก็ผ่านไป 
แต่เดี๋ยวนี้ถ้าโพสต์สักนิด 
คนก็จะเข้ามาถาม เข้ามาสอนเพียบ

โดยเฉพาะ .. โพสต์ว่าเหนื่อย 

แก่แล้วก็เหนื่อยง่ายม้ะ 
เหนื่อยก็คือเหนื่อยอ่ะ 
ไม่มีใครเหนื่อยมากกว่า เหนื่อยน้อยกว่า 
แค่กูเหนื่อย ! 
โตแล้ว ก็จะซ่อนความเหนื่อยเก่ง 
หมดยุคที่จะไปพร่ำเพ้อ ระบายอารมณ์ชั่ววูบลงในโซเชี่ยลแล้ว 

ถึงตรงนี้ได้ไง ... 
เนี่ย พอได้รำลึกแล้วก็ยาวเลย 

มีอะไรที่ทำให้คนเราเปลี่ยนไป 
แต่ก็ยังมีอะไรที่ทำให้คนๆนึงจะยังเหมือนเดิม

ตอนเด็กๆ passion ก็ค่อนข้างชัดเจน 
แต่ปัจจัยหลายๆอย่างก็ทำให้เขว่ได้ เป็นธรรมดา 
ละคนขี้กลัวก็คือคนเดิมไง
คนที่ไม่กล้าลงทุนกับสิ่งที่ชอบ
... เพราะกลัวมันพัง
ความชอบ ถ้ามันพังไป 
แล้วใจที่เหลือจะเป็นยังไง

ตอนแรกพบ เริ่มหลงใหล 
คือเหมือนชีวิตพบจุดหมาย 
แต่จุดเช็คพอยท์แม่งบอก 
“เสี่ยงชิบหาย มึงจะลองหรอ”

แล้วจะไปกล้าทำได้ไงวะ 
เก่งสู้ใครเขาก็ไม่ได้ 
ไม่ใช่คนแรกที่ใครจะนึกถึง 

สุดท้าย ... 
ก็ปล่อยให้มันเป็นแค่ความชอบ 
เมื่อก่อนชอบยังไง ตอนนี้ก็ชอบอย่างนั้น 
ภาพถ่ายคือสิ่งที่ยืนยัน ว่าเหตุการณ์ตอนนั้น 
คือความจริง 
ภาพถ่ายคือสิ่งที่บอก ว่าเราตอนนั้น
รู้สึกยังไง 

ย้อนกลับไปดู ...
ก็ยังคงได้กลิ่น ของวันเหล่านั้นอยู่เลย

จริงๆอดีตก็ไม่ได้หอมหวาน 
และกลิ่น เป็นสิ่งที่ลืมยากที่สุด 

-ฤดูหนาว  







SHARE

Comments