Run
: คนเราหนีไปได้ไม่ตลอดหรอกนะ
: รู้ แต่ตอนนี้ยังไม่เจอที่ๆ อยากหยุด






คนบางคนวิ่งไล่สิ่งที่ต้องการแทบตาย
แต่กลับไม่มีทางได้มันมา




เราเองครั้งหนึ่งเคยเป็นหนึ่งในนั้น...




แต่แล้วในวันนี้การวิ่งของเราจุดมุ่งหมายกลับเปลี่ยนไป
จากที่เคยวิ่งเพื่อตามหา หรือเพื่อไล่จับอะไรบางอย่าง






กลับกลายไปวิ่งอย่างไม่มีจุดหมาย
วิ่งเหมือนผู้ร้ายที่กำลังจะโดนจับกุม 
วิ่งหนีจากทุกอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้






จะหนีไปถึงเมื่อไหร่?
นั่นคือคำถามที่ยังหาคำตอบให้ไม่ได้
รู้แค่ว่า เรายังไม่เจอที่ๆ เราอยากหยุดพักเลยสักแห่ง
และยังไม่เจอผู้วิ่งที่จะอยู่นั่งพักตรงนี้ไปด้วยกัน



ยังคงไม่รู้สึกอะไรกับใคร หรืออะไร
รู้แค่ว่าวิ่งมาไกลมากๆ 
และคนข้างหลังตอนนี้ทุกคนต่างมีความสุขดี






เหลือแค่ตัวเราจะวิ่งจนเหนื่อย
แม้แทบจะคลานก็ยังไม่ไหวเมื่อไหร่
หรือไม่ จะมีใครสักคนฉุดเราไว้ให้พอได้แล้วรึเปล่า
แล้วถึงตอนนั้นเราจะหยุดอยู่ตรงนั้นกับเขามั้ย...







- แด่พื้นที่ๆ เราอยากพักผ่อน



SHARE
Written in this book
52 Hz
I'm out here but nobody is phoning home.

Comments