บันทึกของดวงดาว 01
"ถ้าโลกมันกว้างขึ้น เราก็ต้องมองให้มันแคบลง" 
ยิ่งเราโตขึ้นสังคมของเรายิ่งกว้างขึ้น
วันแรกที่เราเพิ่งก้าวเดิน คนที่เติมเต็มโลกใบเล็กๆของเรามีอยู่ไม่กี่คน
โตขึ้นมาอีกหน่อยก็เป็นเด็กอนุบาล ช่วงนี้ก็ยังจำใครไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ขยับขึ้นไปเป็นนักเรียนชั้นประถม ตอนนั้นคงรู้สึกว่าโลกของตัวเองกว้างมาก พี่ๆป.6ดูโตเป็นผู้ใหญ่กันจัง
จนกระทั่งก้าวเข้ามาเป็นนักเรียนชั้นมัธยมก็รู้สึกว่าโลกกว้างขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก
ได้ลองทำอะไรหลายอย่างในชีวิต
เดินป่า เข้าค่าย ไปต่างประเทศ ไปอบรม ทำวิจัย
ทุกๆครั้งที่เราเริ่มทำอะไรใหม่ๆในชีวิต
ประตูจะถูกเปิดออกเสมอ
เราจะพบเจอผู้คนมากหน้าหลายตา
ที่ทั้งแตกต่างและเหมือนกับคนที่เรารัก




หลายครั้งที่เราเดินทางไปตามกระแสของการเปลี่ยนแปลง
เรายิ้มให้คนแปลกหน้ามากขึ้น
เราหัวเราะไปกับมุขตลกของคนที่รู้จักกันไม่กี่วัน
หลายครั้งที่เรารู้สึกว่า
อะไรใหม่ๆมันดีกว่าความซ้ำซากที่รอเราอยู่ข้างหลัง
รอยยิ้มของคนข้างหน้า
น่าเรียนรู้มากกว่าคนที่เรารู้จักเขาดีอยู่แล้ว
วันเกิดของคนรู้จักที่ใกล้จะถึง
น่าใส่ใจกว่าวันเกิดของคนที่เลี้ยงเรามาจนถึงวันนี้
ทำไมเราถึงหลงลืมวันวานไปได้ขนาดนี้กันล่ะ




เพราะในวันที่เราแตกสลาย
คนที่ใส่ใจและอยู่เคียงข้างเรา
ไม่ใช่คนในโลกที่กว้างใหญ่ใบนั้น
แต่เป็นคนในโลกใบแคบๆที่เราหลงลืมเขาไปหลายครั้งต่างหาก




หลายครั้งคนในโลกใบเล็กๆของเรา
ก็พร้อมจะโอบกอดและให้อภัยเรามาตลอด
แต่หากวันหนึ่งที่โลกใบกว้างของเราพังทลาย
แล้วเรากลับมาหาโลกใบเดิมที่แสนอบอุ่น
เพื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ที่แห่งนี้แล้ว
คงจะเสียดายแย่
หากรู้ตัวเมื่อสายไป
ณ เวลานั้นน้ำตาคงไม่ช่วยอะไร




โลกของคุณจะกว้างใหญ่อีกกี่เท่าก็ได้
คุณจะมีคนมากมายในชีวิตกี่คนก็ได้
ตราบใดที่คุณยังไม่ลืมว่ามีคนที่รักคุณมากๆ
รอคุณกลับมาอยู่...




บันทึกของดวงดาวเรื่องที่ 1 
Hoshine
11/11/18
SHARE
Written in this book
Story of the Star
คิดขึ้นมาได้ก็เขียน...
Writer
Hoshine
deciduous🍃
Dear me, oneday I will make you proud.

Comments