"ทำไมเจี๊ยบมันถึงไปงานแต่งน้อยหน่า?"
จั่วมาที่
"ทำไมเจี๊ยบมันถึงไปงานแต่งน้อยหน่า?" 
เพื่อไปดูว่าเค้ามีความสุขกับคนที่ไม่ใช่เราเหรอวะ
/
/
เมื่อคืนเป็นวันแต่งงานเพื่อนสนิท ที่ขาดการติดต่อไป 2ปี(จริงๆคือเราตัดขาดจากมันเอง)
ตอนแรกตัดสินใจไม่ไป เพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไง จะรู้สึกยังไง จะยินดีด้วยมันก็ไม่สุด
แบบก็เจ็บอยู่ลึกๆ ที่รอและหวังว่ามันจะเลือกเรา ซักวันมันจะเลือกเรา
แต่มันก็เพราะเราเองที่ไม่ได้เข้าไปอยู่ในตัวเลือกนี้ตั้งแต่แรก 
เพราะกลัวว่าถ้าคบกันไม่ได้จะเสียเพื่อนไป
เลยเลือกคำว่าเพื่อนไว้ และก็ทำอะไรให้กันไปอย่างนี้ตลอดมา
ถามว่ามันรู้มั้ยว่าเราคิดอะไร มันก็รู้แหละ ผู้หญิงที่ไหนแค่บอกว่าคิดถึงก็มาหา
งานยุ่งแค่ไหน รับปริญญามาได้ งานบวชเช้าแค่ไหนก็ไหว นั่งกินเหล้าเหงาๆโทรหา
แค่บอกคิดถึง 5ทุ่มยังนั่งรถออกมานอนด้วย ทั้งที่ง่วงมากก็มานอนเฝ้ามันกินเหล้า
พอกินเสร็จก็อุ้มนี่ขึ้นไปนอนด้วย คืนนั้นก็เกือบจะเลยเถิด 
คิดว่ามันคงอยากทดสอบเราแหละว่ายอมมั้ยหรือจะยังไง
มันแค่ต้องเลือกแล้วว่า จะข้ามคำว่าเพื่อนหรือจะยังอยู่แบบนี้
แต่เราเลือกคำว่าเพื่อนต่อ ได้แต่นอนกอดกันอยู่อย่างนั้นจนเช้า
เหมือนตกลงกันผ่านอ้อมกอดแล้ว ว่าจะเลือกทางนี้กันแล้ว ตกลงกันแล้ว
แต่มันเป็นเราที่ไม่จบ มันจบไม่ได้เลย ยังให้เค้าเป็นคนสำคัญ
เค้ากลับไทยปีละครั้ง นัดต้องไป เพื่อนอื่นนัดกันไม่เคยเห็นนี่โผล่ แต่ถ้ามันนัดต้องมา
พร้อมกับรับรู้ความเคลื่อนไหวทุกช่วงชีวิตของเค้า แฟนแต่ละคน แต่ละปีที่พามา
มันยากแต่ก็ยินดีที่จะรับรู้ แต่ในใจลึกๆก็หวังว่าซักวันเค้าจะกลับมาเลือกเรา
จนเมื่อวานถึงได้รู้ว่า มันไม่ใช่เราอีกแล้ว เค้ามีคนที่จะใช้ชีวิตครอบครัวด้วยแล้ว
เค้ากำลังจะสร้างครอบครัวกับคนนั้นพร้อมเด็กน้อยในท้อง 
เราคงต้องหยุดเดินในเส้นที่เราลากและยื้อเอาไว้จนมันบางมากแล้ว
ปล่อยเส้นนี้ให้มันอยู่บนคำว่า "เพื่อน" แล้วก้าวต่อไปตามชื่อของเส้นนั้น
สุดท้ายแล้วเมื่อคืนก็ไปงานแต่ง เพื่อยืนยันกับตัวเองว่าต้องจบ
ไปถึงตอนงานเลิกแล้ว ยืนคุยกับเพื่อนเก่าอยู่ลานจอดรถหน้างาน มองเห็นเค้าอยู่ไกลๆ
ไม่ได้อยากเข้าไปหา แค่อยากให้รู้ว่างานสำคัญ เธอมีฉันนะ มาให้ทุกงานแล้ว 
ที่เคยบอกไว้ว่า "สิ่งสำคัญของกูคือเวลา และมันจะให้มึงเสมอ มึงจะได้มันทุกครั้งที่มึงต้องการ"
"ขอโทษ" ที่เดินมากอดแล้วไม่ได้กอดตอบ มันยังเจ็บเกิน แผลมันปริ เลือดยังซึม
รอหน่อย เดี๋ยวแผลก็หาย เวลาคงช่วยได้มาโดนยาแรงขนาดนี้ 
"ขอโทษ" ที่ยังจับมือเหมือนเดิมไม่ได้ ทกุครั้งที่จับมันก็ยังคิดถึงเรื่องเดิมๆ มันอุ่นเหมือนเดิม
แต่ตอนนี้มันเหมือนเดิมไม่ได้ มันต้องเปลี่ยนแล้ว ต้องปล่อยแล้ว
ต่อไปนี้ก็คงยิ้มให้ถ้าต้องเจอตามงาน มันจะเป็นยิ้มที่ฝากคำว่า
"มีความสุขเยอะๆนะ มีเผื่อคนทางนี้บ้าง ใช้ชีวิตดีๆ เป็นห่วงอยู่ตลอด"
"ถ้าเจอคนนั้นในความทรงจำ ฝากบอกเค้าทีว่ากูยังรักเค้า รักเสียงของเค้า รักอ้อมกอดของเค้า
รักไออุ่นๆจากมือของเค้า เค้าคนนั้นที่ก่อนที่จะเป็นของคนอื่น"
"จะพยายามมีความสุขเหมือนกัน"
From Me to You. (My important.)

สุดท้ายแล้วเจี๊ยบก็คงอยากเห็นน้อยหน่าอยู่กับคนที่จะทำให้น้อยหน่ามีความสุข
และเลือกที่จะเก็บน้อยหน่าคนนั้นไว้ในความทรงจำ ว่าวันนึง "ฉันเคยนักเธอคนนั้น"

SHARE
Writer
Mylifeis2nd
2nd
คนที่ไม่เคยเป็นที่หนึ่งของใครเลย

Comments

KubinoYoko
4 months ago
เจ็บ TT
Reply