ดาวพลูโตผู้ไม่เคยเหงา กับความสุขที่แสนโดดเดี่ยวของเจ้าวาฬ 52 Hz

เรากำเห็นใจดาวพลูโตผู้เปลี่ยวเหงา
กำลังสงสารเจ้าวาฬ 52 Hz ผู้โดดเดี่ยว
หรือแค่กำลังค้นหาตัวอย่างจากสิ่งต่างๆ
เพียงเพื่อปลอบใจตัวเองอยู่กันแน่




248 ปี 
คือเวลาที่มนุษย์ผู้ชาญฉลาดคาดการไว้
ว่าดาวพลูโตที่แสนห่างไกล
จะโคจรไปครบหนึ่งรอบดวงอาทิตย์ผู้ร้อนแรง

หากแต่จักรวาลนั้นกว้างใหญ่
ยังคงมีดาวเคราะห์น้อยใหญ่อีกมากมาย
ที่พวกมันต่างใช้ชีวิตหลบรอดหนีไป
หนีจากการค้นพบของสิ่งมีชีวิตกระจ้อยร่อย
ที่ชอบเรียกแทนตัวเองว่ามนุษย์ผู้วิเศษ



12-25 Hz คือคลื่นเสียงของวาฬส่วนใหญ่
แต่นั่นไม่ใช่สำหรับเจ้าวาฬอายุกว่า 20 ปีตัวหนึ่ง
เจ้าวาฬ 52 Hz ที่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย
อยู่ท่ามกลางมหาสมุทรที่เต็มไปด้วยความลึกลับ
ความลึกลับที่มนุษย์ยังไม่อาจไขว่คว้าหาคำตอบ



เราชาวมนุษย์ต่างเต็มไปด้วยความสงสาร
และแสดงออกถึงความเห็นใจ
ต่อเจ้าสองสิ่งที่ห่างไกล
ด้วยหลากหลายวิธีต่างๆ นาๆ

เราผู้พร่ำบอกถึงเพียงความเหงา
และสงสัยต่อความโดดเดี่ยวเดียวดาย
ที่เจ้าทั้งสองสิ่งประสบพบเจอนั้น
เรารับรู้และรับทราบได้จริงเช่นนั้นหรือ

หรือว่าแท้จริงแล้ว
คือเรากำลังสงสารตัวเองอยู่กันแน่

ใช่เป็นเราที่โดดเดี่ยวและเดียวดาย
เพราะต้องการใครบางคนรับฟังเราอย่างเข้าใจ
ทั้งที่เรากลับไม่เคยได้คิดจะฟังใคร
เจ้าวาฬผู้เคราะห์ร้ายจึงแลดูเปลี่ยวเหงา
และเจ็บปวดทรมานเสียเหลือเกิน

ใช่เพราะเราทรมานกับความเหงา
จากการถูกมองว่าไร้ค่าไร้ราคาต่อบางสิ่ง
เจ้าพลูโตที่แสนไกลจึงถูกยกขึ้นมาใช้
เพื่อปลอบใจของเราเอง

ใครจะรู้ได้เล่าว่าบางที
จิตใจของมนุษย์บนโลกนี้
คงอยู่ไกลจากกันมากเกินไป
อาจเกินกว่าหลายพันปีเสียด้วยซ้ำ
และนั่นยังไม่ได้นับวงโคจรของมันเลย

ใครจะรู้ได้เล่า
ว่าคลืนเสียงที่ฟังกันเหมือนเข้าใจ
อาจแตกต่างมากเกินกว่าที่คิดไว้
และเราต่างไม่เคยจะเข้าใจกันจริงๆ



แล้วในวันหนึ่งที่แสนไกลออกไป
เราอาจได้พบกับความจริงที่ยิ่งใหญ่
ที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงความเข้าใจ
เช่นหลายครั้งในอดีตที่ผ่านมา

ความจริงที่ว่า
เจ้าวาฬผูโดดเดี่ยวนั้นไม่เคยทุกข์ทรมานใจ
ความสุขจากคลื่นเสียงที่ต่างออกไป
อาจมีมากกว่าการได้รับความสนใจ
จนถูกติดตามสอดส่องและรบกวน
จากสิ่งมีชีวิตกระจ้อยร่อย
ที่แทนตัวเองว่ามนุษย์ก็เป็นได้

ความจริงที่ว่า
ดาวพลูโตที่ดูเหมือนอยู่แสนไกล
นั้นมันไม่ได้รู้สึกเหงาอะไร
และอาจไม่เคยเลยสักครั้งที่จะตั่งใจ
เพื่อที่จะโคจรครบรอบดวงอาทิตย์
ในวันใดวันหนึ่ง


อาจบางที
ในวันนั้นเราอาจได้ค้นพบสิ่งใหม่
ความจริงที่ว่าดวงอาทิตย์เอง
ก็อาจไม่ใช่ศูนย์กลางของระบบสุริยะจักรวาล
เหมือนกับที่มนุษย์
ก็ไม่เคยเป็นศูนย์กลางของสิ่งใด
นอกจากตัวเราเอง

ก็อาจเป็นไปได้
เหมือนกับที่ก่อนหน้านี้
โลกก็เคยเป็นศูนย์กลางของจักรวาลมาก่อน



SHARE
Writer
konimon
reader @ writer
IG : konimon Facebook : มุมมองของเงา

Comments