ความทรงจำในโรงเรียนคอนแวนต์และประสบการณ์ของเรา
วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องโรงเรียนที่เราเรียนให้ฟัง โรงเรียนที่เราเรียนเป็นโรงเรียนคอนแวนต์แห่งหนึ่ง ทุกคนคงจะนึกภาพออกว่าโรงเรียนคอนแวนต์เป็นยังไง ใช่แล้วล่ะ เสื้อแขนยาว กระโปรงยาวจับจีบ ถ้าเป็นประถมก็จะเป็นเอี๊ยมกระโปรง ม.ปลายก็จะมีเนคไทสีน้ำเงิน ผูกโบว์สีขาว ถุงเท้าสีขาวล้วนพับสองทบ ระเบียบของโรงเรียนก็จะเคร่งหน่อย มีพิธีการต่างๆเป็นของศาสนาคริสต์ การทำสำคัญมหากางเขนไปพร้อมๆกัน สวดบทวันทามารีย์ ร้องเพลง ทุกๆอย่างเราจำได้หมดเลย ระเบียบของโรงเรียนที่เราเรียนเคร่งมากในตอนแรกๆ ผู้อำนวยการหรือผู้บริหารโรงเรียนก็จะเป็นนักบวชหญิงของคริสต์ เราเรียกกันว่ามาเซอร์

บางคนก็ใจดี บางคนก็ใจร้าย แต่มีมาเซอร์คนนึงที่เราจำได้ มาเซอร์เป็นคนที่ดุแต่ก็ใจดี ดุแบบมีเหตุผล มาเซอร์ตัวเล็กๆมีอายุหน่อย เพื่อนเราบางคนเรียกท่านว่า โดเรม่อน ไม่ได้จะไม่สุภาพหรืออะไรนะ แต่เราว่าที่เพื่อนเรียกอย่างนั้นเพราะโดเรม่อนตอนแรกก็ดุโนบิตะแหละ แต่ตอนหลังๆก็ช่วยสารพัด มาเซอร์ก็ใจดีเหมือนกับโดเรม่อนไง55555 นิสัยน่ารักมาก อยู่ด้วยแล้วอบอุ่น เราดีใจมากที่ย้ายเข้ามาเรียนโรงเรียนนี้ตอนที่มาเซอร์คนนี้เป็นผู้อำนวยการอยู่ โรงเรียนของเราก็เลยน่าอยู่ ตอนนี้ก็น่าอยู่นะ แต่ก็แค่คิดถึงมาเซอร์คนเก่าคนนั้น วันนี้ท่านมา ความทรงจำดีๆ ความหลังเก่าๆเหมือนกับว่าหวนคืนมา ท่านแค่มาเยี่ยมชมโรงเรียนของเรา ตอนนี้ท่านไปเป็นผู้ดูแลโรงเรียนอื่นแล้วแต่ก็ในเครือเดียวกันนี่แหละ ภาพที่ท่านเดินดูโรงเรียนยังเหมือนเดิมเลย เหมือนเดิมทุกอย่าง ท่านไม่เปลี่ยนไปไหนเลยแม้จะไม่ได้อยู่โรงเรียนเราแล้ว เราก็คิดถึงท่านเสมอนะ ตอนที่ฟังท่านให้โอวาทในพิธีต่างๆในโรงเรียนถ้าเรารู้เรื่องสักนิดเราคงตั้งใจฟัง เราจำไม่ได้ว่าท่านพูดอะไรไปบ้างคงเพราะตอนนั้นเรายังเด็กมาก ไม่รู้จักการฟัง หรืออาจจะฟังแต่เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เพื่อนเราไปพูดต้อนรับท่าน ท่านบอกต้องพูดว่า 
Good morning reference ไม่งั้นจะดูไม่เป็นทางการ คำนี้เป็นคำที่คุ้นหูมากแต่ถึงท่านจะติอย่างไรก็ให้รางวัลเพื่อนอยู่ดี ดูสิท่านใจดีแค่ไหน ทองม้วนที่ท่านให้ อร่อยมากเลย โหลใหญ่มากๆ เพื่อนคนนั้นก็เอามาแบ่งกันในห้องคนละชิ้น ท่านกลับไปแล้ว เรายังอยู่โรงเรียนนี้จนจบม.6นะ จะไม่ไปไหนหรอก คงจะเป็นเพราะเราชินกับโรงเรียนนี้แล้ว เดี๋ยวเราค่อยไปปรับตัวตอนเข้ามหาวิทยาลัยเลยละกัน
จะว่าไปวันก่อนเราไปแข่งศิลปหัตถกรรมนักเรียนมา เป็นครั้งแรกเลยนะ ปกติเราก็เป็นแค่นักเรียนธรรมดาไม่เคยได้ไปแข่งอะไรกับเขาหรอก แต่นี่วิชาคณิตศาสตร์ซึ่งเป็นวิชาที่เราชอบเรียนมาก เราก็เลย เออ ลองไปดู ก็ไม่ได้แย่อย่าที่คิดนะเราคิดว่าเราจะดูแลตัวเองไม่ได้เวลาออกไปข้างนอกแต่เรากลับทำได้มากกว่าที่เราคิดเอาไว้เสียอีก โรงเรียนที่เราไปแข่ง อาหารอร่อยมากเลย แถมยังถูกอีกตั้งหาก เราชอบ แต่โต๊ะเรียนมันเป็นแบบโต๊ะเลกเชอร์ เขียนไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่ แล้วเราก็หลงด้วยแหละแต่ดีนะที่พี่ที่หลงด้วยกันกับเราเขามีเบอร์มิส ไม่งั้นแย่แน่เลย เป็นประสบการณ์ที่ดีนะเราว่า ดีมากๆเลย เหมือนได้ทำสิ่งที่เราชอบแล้วก็ได้ไปทำชื่อเสียงให้โรงเรียนด้วย ไม่รู้ว่าจะได้รึเปล่าแต่เราก็ทำเต็มที่นะ แล้วเราก็กลับมาที่โรงเรียนถึงได้รู้ว่าสภาพแวดล้อมที่อื่นกับที่โรงเรียนมันต่างกันยังไงบ้าง ที่มิสคนอื่นเคยชวนให้ไปแข่งโน่นแข่งนี่แล้วเราไม่ไปคือเราเพิ่งรู้ตอนนี้ว่ามันดีขนาดไหนคือเราพลาดโอกาสไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร ครั้งหน้ายังมี เราก็ต้องลองคิดดูก่อนตัดสินใจเนอะ :)
วันนี้เราแค่อยากจะเล่าประสบการณ์ดีๆที่ผ่านมาแล้วผ่านไปของเราเก็บไว้อ่านเป็นความทรงจำ ขอบคุณผู้อ่านที่อ่านมาถึงตรงนี้เลยนะคะ หวังว่าจะทำให้คุณไม่เบื่อและเพลิดเพลินไปกับความทรงจำของเรานะ ขอบคุณมากๆจริงๆค่ะ
SHARE
Written in this book
โรงเรียน 💓
Writer
117
writer
ประสบการณ์ของติ่งเกาหลีธรรมดาๆคนหนึ่ง

Comments