ยังคงเป็นเขา เขาผู้เดียวเท่านั้น
นานมากแล้วที่เขาและเธอไม่ได้เจอกัน

นับจากวันนั้น วันที่ทางแยกเข้ามาทักทาย ต่างฝ่ายต่างเลือนหายจากสายตา

และวันนี้ก็เป็นวันอีกวันหนึ่ง...

วันที่ความบังเอิญเล่นกลให้เขาและเธอหวนกลับมา



เธอวาดยิ้มเบาบางก่อนทักทายชายหนุ่มตามมารยาท

เขาก็เช่นกัน ทักทายและทำเหมือนว่าเรื่องระหว่างเราไม่มีอะไร

มวลความอึดอัดห้อยระย้าประดับประดาจนในอกของเธอหนักอึ้ง

รอยยิ้มที่ยกแย้มเป็นระยะไม่ต่างอะไรไปจากกาแฟรสดาษดื่นและเย็นชืดจากการถูกวางทิ้งไว้

ความเงียบถมเต็มช่องว่างระหว่างกัน อาจขับเร้าให้เขาอยากไปให้พ้นหน้าเธอเสียที



"เป็นไงบ้าง?"

เขาเปิดบทสนทนาขับไล่ความอึดอัดที่ต่างฝ่ายต่างโยนใส่กันอย่างล่องหน

"ก็เรื่อยๆ งานเยอะเหมือนเดิม-- แล้วนายล่ะ?"

"เรื่อยๆเหมือนกัน" รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา แน่นอนว่ามันก็แค่รอยยิ้มตามมารยาท "สบายดีใช่มั้ย?"

บางทีเขาอาจไม่อยากให้บทสนทนานี้จบเพียงแค่นี้... เธอเผลอคาดหวัง

"อืม สบายดี"



เธอผ่อนคลายกว่าเดิมเมื่อความรู้สึกเริ่มเข้าที่เข้าทาง

"นายสบายดีใช่มั้ย? ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยเนอะ-- เอ้อ อาการปวดเข่าเป็นไงบ้าง?"

"ฉันสบายดี เข่าไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ไปหาหมอแล้ว"

"เข่าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เนอะ"

"เธอยังชอบเป็นห่วงคนอื่นไม่เปลี่ยนเลยนะ"



ไม่เคยคิดหรอกว่าเขาจะจำได้

ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าเขาจะเก็บรายละเอียดเล็กน้อยของเธอไว้ในความทรงจำ

เธออึกอักไปเล็กน้อยก่อนปล่อยให้คำพูดหลุดลอดออกมา



"ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"

"เธอน่ะชอบเป็นห่วงคนอื่นแต่มักจะลืมห่วงตัวเอง ใช่มั้ยล่ะ?"

"เรื่องของฉันน่า..."



ความเหินห่างกระเถิบตัวเข้าใกล้กันทีละก้าว แจกันแตกร้าวย้อนเวลาประสานต่อ

มันเป็นไปอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ใช่ว่าจะราบรื่น

ระยะห่างถูกสะบั้นกั้นเขาและเธอกลับไปยืนอยู่จุดเดิม ณ พื้นที่ที่อีกฝ่ายมีตัวตนแสนเลือนราง


หญิงสาวอีกคนแทรกเข้ามาประกบข้างกายเขา

ไร้ซึ่งคำอธิบายเธอก็รู้แก่ใจดี ตำแหน่งที่เธอเคยยืนไม่มีทางเว้นว่างให้เธอกลับไป

ทั้งประหลาดใจ ทั้งเจ็บใจ มันประทุภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งประทินเครื่องสำอาง

เจ้าหล่อนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนไกลตัว เพื่อนของเธอเอง แต่ไม่สนิทเท่าไรนัก จึงไม่แปลกหากเจ้าหล่อนจะคบหากับเขา ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอเสียหน่อย

"หืม... นายคบกับ--" ยังไม่ทันจบประโยคเขาก็สวนขึ้นมาทันควัน

"อ่า... ใช่"

"อ่อ งั้นเหรอ... ยินดีด้วยนะ"

เธอระบายยิ้มหยิบยื่นความยินดีให้ทั้งคู่

ความยินดีที่ไม่เต็มใจแม้แต่น้อย และหวังว่าเขาจะสังเกตทันถึงหัวคิ้วที่กระตุกหน่วง

ความปวดแปลบที่ห่างหายไปนานย้อนกลับมาเล่นงานเธอ

การพลัดพรากจากหายเป็นเวลาหลายปีไม่เคยเยียวยาให้เธอหลุดพ้นจากเขา มันก็แค่อำพรางไม่ให้เธอเห็นว่าเขายังคงอยู่



"ฉันว่า... ฉันควรไป"

"เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนล่ะ"

"ฉันมีธุระนิดหน่อยน่ะ"

เธอวาดยิ้มหนักอึ้งตอบรับเพียงเล็กน้อยก่อนหาทางปลีกตัวออกมา

เธอคงทนฝืนได้ไม่นาน และคงไม่ดีเท่าไรถ้าความอ่อนแอเล็ดลอดออกมาจนเขาสัมผัสได้

เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าเจ็บช้ำเท่าไหร่ เธอก็แสร้งให้เขาเข้าใจว่าเธอยังคงแข็งแกร่งได้เสมอ

ก้อนเนื้อปวดหน่วงบีบเร่าให้เธอนิ่วหน้า ก้อนความเสียใจจุกลำคอจนเธอหายใจไม่สะดวก


ไม่เอาอีกแล้ว... ไม่อยากเจอเขาอีกแล้ว


เธอตะโกนสั่นเครือในห้วงความคิด ต่อให้สมองเอ่ยวาจาเช่นนั้น เธอปฏิเสธได้จริงหรือว่าความรู้สึกยังพร่ำเพรียกวอนขอให้ได้เจออีกสักครั้งก็ยังดี

กลิ่นหอมแปลกเฉพาะตัวของเขาปะทะชนจมูก กลิ่นที่ไร้ซึ่งคำอธิบายและเธอยังจำได้ดี

กลิ่นคุ้นเคยและสัมผัสเอื้อมคว้าจากฝ่ามือของเขาเหนี่ยวรั้งให้เธอหยุดฝีเท้าและหันกลับไปมอง

"เธอยังรู้สึกอยู่ใช่มั้ย?"

"รู้สึกอะไร?"

รู้สิ... เธอรู้ว่าเธอรู้สึกอะไร และเขาต้องการคำตอบแบบไหน


"ยังรักฉันอยู่ใช่มั้ย?"


"เป็นคำถามที่ไม่ควรถามเลย-- นายควรกลับไปหาคนของนายนะ"

เธอแค่นยิ้มฝืดขม ประคองเสียงแข็งๆสุดกลั้นใจไม่ให้สั่นเครือ

"เธออยากให้ฉันกลับไปจริงๆเหรอ?"

"คนรักกันก็ต้องกลับไปหาคนรัก มันเป็นหน้าที่ของนายอยู่แล้ว"

"อย่างงั้นหรอกเหรอ... คงเป็นเหตุผลที่ฉันมาหาเธอ"

"อย่าพูดอะไรแบบนี้อีก ถ้าเขาได้ยินไม่คิดเหรอว่าเขาจะเสียใจ"

"ฉันไม่อยากเห็นเธอเสียใจ..."

"เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ นายอย่าลืม"

"ทำไม?"

"แคร์คนของนายบ้าง อย่าให้คนนอกอย่างฉันต้องพูดเลย"

"ฉันคบกับเขา ก็แค่...ฉันไม่มีใคร"

เขานิ่งงัน ก่อนลั่นไกคำพูดออกมา "ถ้าเลือกได้ ฉันขอเลือกให้เธอกลับมา"



เธอปฏิเสธไม่ลงว่าหัวใจกำลังเบิกบานให้กับความรักร้ายๆของเขา

ความเห็นแก่ตัวและคำพูดแสนหวานราวกับบ่อยาพิษเคลือบน้ำตาลเชิญชวนให้เธอกระโดดลงไป

ภวังค์แห่งความสับสนตีตื้นจนเธอคลื่นเหียน อยากผลักไสแต่ใจต้องการไม่ต่าง

ยังคงเป็นเขาเท่านั้น

เขาคนเดียวที่ดูดกลืนตัวตนและพรากความเข้มแข็งไปจากหญิงสาว

เธอควรทำอย่างไรต่อไป... ใครก็ได้ปลุกเธอที

ได้โปรด .
SHARE
Writer
Cheloline
nymph of cactuses
just an ordinary girl with short hair

Comments