------------
คืนนั้นเราไม่ได้เมา... 


ก็แค่เบียร์แก้วเดียวในงานสังสรรค์กับพี่ที่ทำงานเก่า ของเย็นวันศุกร์ที่ร้านอาหารย่านวิภาวดี ก่อนจะแยกย้ายโบกมือลากันกลับบ้านตอนเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ


ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เวลากลางคืนชอบรู้สึกอ่อนไหวอยู่เรื่อย ความรู้สึกที่พยายามเก็บซ่อนลึกสุดใจในเวลากลางวัน มักจะถูกตีตะกอนขุ่นขึ้นมาตลอด


ระหว่างขับรถกลับบ้านด้วยความเร็วห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง 
อยู่ดีๆ ความคิดถึงเขาก็ถาโถมเข้ามาคล้ายคลื่นสึนามิ กวาดกำแพงกระดาษที่เราใช้เวลาถมนานหลายเดือนให้พังทลายเรียบเป็นหน้ากองจนหมดสิ้น 

เบอร์โทรศัพท์ของเขา... เราลบทิ้งไปตั้งแต่สามเดือนก่อนหลังวางสายที่เต็มไปด้วยเดดแอร์ ฉีกช่องว่างระหว่างเราจนขยายกว้างออกหลายพันไมล์ ตั้งใจว่าไม่อยากมือลั่นโทรหาอีกแล้ว

แต่คืนนั้นกลางถนนวิภาวดีรังสิต ในเวลาเที่ยงคืนยี่สิบหกนาที 
สุดท้ายเราก็มือลั่นโทรหาเขาผ่านโปรแกรมแชทอยู่ดี...


1 ตื๊ด แล้วกดวาง
ไม่ได้ตั้งใจจะโทรไปรบกวน ไม่ได้มีเรื่องอยากชวนคุย
ไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจอะไร

ก็แค่คิดถึง...

คำตอบคือความเงียบตลอดทั้งอาทิตย์
สารภาพตามตรงว่าเฟลกับตัวเองถึงขนาดลบไลน์เขาทิ้งเลยทีเดียว
ก็ดีเหมือนกัน ทั้งเบอร์มือถือ ทั้งไลน์ ไม่มีช่องทางให้มือลั่นแล้ว



จนกระทั่งเมื่อเย็นวันนี้ มีเบอร์แปลกโทรมา 
คล้ายจะดีใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะทันทีที่รับ ปลายสายมันเป็นเสียงเขา

"อาทิตย์ที่แล้วคืออะไร มือลั่นหรือตั้งใจ หรืออะไร"
".............."
"หรือว่าลืมไปแล้ว?"
"ไม่ลืมหรอกค่ะ"

ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ตอบรับอะไร 
ถ้าบอกว่าคิดถึงคงดูไม่ดีเท่าไหร่
แล้วบทสนทนาก็ดำเนินไปอย่างเรียบเฉยไปเรื่อยๆ เป็นสิบนาที

ชอบตัวเองเวอร์ชั่นโตแล้ว คุยกับเขาแบบไม่งอแงเหมือนกัน
แต่เสี้ยวความรู้สึกเหมือนเราและเขาต่างถอยห่างจากจุดเดิมที่เคยยืนข้างกันห่างออกไปไกลทุกที


ไม่แน่ใจตัวเองกำลังรู้สึกอะไร 
ผูกพันไหมคงใช่ เพราะยังคิดถึงเขาอยู่หลายครั้งหลายครา
แต่ยังรักอยู่เท่าที่เคยรู้สึกไหม... อันนี้ไม่แน่ใจ


แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากพบเขาอีกสักครั้ง :)

SHARE
Writer
mmanee
alien
It's me.

Comments

theNeverything
6 months ago
กำลังเป็นอยู่ค่ะ

เหมือนถอยออกมาหายใจ พอกลับไปคุยก็จะมีสติ ไม่งี่เง่า แต่พอสเปซเริ่มน้อย อาการต่าง ๆ ก็กลับมาอีก

ยากจังที่จะควบคุมตัวเองไม่ให้คิดถึง

เราเข้าใจคุณนะ กอดๆ
Reply
mmanee
6 months ago
สู้ๆ เช่นกันนะคะ กอดดดดด<3