Your dried flowers,






01.38 a.m.

      เสียงความคิดในหัวตีกันดังจนเสียงเปียโนที่บรรเลงอยู่ไร้ความหมายลงไปทุกชั่วขณะ เมื่อปลายนิ้วเริ่มสัมผัสลงไปบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง ภาพนับร้อยพันในความทรงจำถูกตีตื้นขึ้นมาเป็นน้ำอุ่นซึมอยู่ตรงปลายหางตา เพียงเสี้ยววินาทีที่เนื้อเพลงบางท่อน ทำนองบางจังหวะ และเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของนักร้องวงโปรดนั้นดังขึ้นมา เหมือนกับตกอยู่ในหลุมของห้วงเวลาที่ไม่ว่าจะยังไงก็เอากลับมาไม่ได้


แต่เราก็ยังใช้เพลงย้อนกลับไปตอนนั้นบ่อย ๆ








       คืนสุดท้ายของฤดูหนาวครั้งนั้น ช่อดอกไม้แห้งไม่ทราบชื่อถูกวางไว้บนหัวเตียงไม้ของเธอ กลิ่นหอมจางแตะปลายจมูก เหนือปลายก้านขึ้นมามีเชือกสีน้ำตาลอ่อนมัดรวบรวมดอกไม้เล็ก ๆ ไว้เป็นช่อ ดวงตากลมนั้นยังคงส่อแววสงสัยราวกับรอให้ผมเป็นคนพูดมันออกมา


       และแล้วก็จนได้


       รู้ไหมทำไมถึงเป็นดอกไม้แห้ง

       ดอกไม้แห้งช่อนี้ไม่ต่างอะไรจากความรู้สึกของผมที่ให้ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอ อาจไม่ดูน่าประทับใจ และมีแรงดึงดูดมหาศาลอย่างดอกไม้สด เพียงแต่จะยังคงไว้ซึ่งความรู้สึกที่เหมือนกับครั้งแรกที่พบ หัวใจของผมก็เช่นกัน ต่อจากวันนี้เป็นต้นไป เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอหยิบดอกไม้ช่อนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ผมอยากให้รู้ไว้เสมอว่ามันจะไม่มีวันเปลี่ยนไป และไม่ว่าจะเป็นเมื่อไหร่ ผมก็จะยังเป็นดอกไม้แห้งที่ซื่อสัตย์ต่อการรักคุณเสมอ



       มันผ่านมาหมดแล้ว เรื่องราวชีวิตของเราเดินต่อไป เราทั้งคู่ต่างไขว่คว้าไปตามเส้นทางของตัวเอง พยายามมุ่งไปข้างหน้าหากไม่มีแม้แต่จุดหมายปลายทางและแรงบันดาลใจครั้งใหม่ เราเพียงหันหลังให้วันคืนและความรู้สึกมากมายที่มันยังถาโถมอยู่ข้างหลังประตูบานนั้น


ส่วนลึกในใจเธอรู้ดี
ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ อยู่ใช่ไหมล่ะ








       เมื่อก่อนเคยสงสัยว่า คน ๆ นึงจะกลายเป็นโลกทั้งใบของเราได้ยังไง

        แล้วก็ได้พบคำตอบเมื่อได้ตกหลุมรักใครสักคน


    ถ้าให้เปรียบเทียบก็คงเป็นโลก โลกทั้งใบที่ไม่ว่ามองไปทางไหนก็จะเห็นภาพเขาเต็มไปหมด พอเจอเรื่องสุข ก็อยากเล่าให้ฟัง พอเจอเรื่องเศร้าก็อยากให้โอ๋ เจอเรื่องเหนื่อยก็อยากได้กำลังใจ

    แต่เมื่อถึงตอนสุดท้าย ตอนที่โลกใบเดิมที่เราเคยอยู่มันล่มสลายลงไปตรงหน้า แต่เรายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราไม่ได้เป็นอะไรสักนิด ทั้งที่จริงมันโคตรจะเป็น

   ตลอดเวลาที่ต้องจมอยู่กับความไม่เข้าใจ คำถามนับล้านที่ก่อขึ้นทุกวินาทีไม่เคยได้คำตอบ ลึก ๆ ในใจยังคงรอให้เธอเป็นคนพูดมัน แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่คิดจะถามออกไป


    แล้วแผลมันก็ไม่เคยหาย หกล้มซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ที่เดิมตรงนี้





       กว่าจะเข้าใจความรักว่ามันเป็นอย่างนี้ ก็สาหัสกันไปเท่าไหร่ เราต่างสูญเสียตัวตน เราต่างร่วงหล่นจากความพยายามที่ไม่มากพอ จนเมื่อถึงวันนี้ , วันที่เราเข้าใจทุกอย่าง วันที่เราได้เรียนรู้ก็สายไปแล้วที่จะแก้ไข ความรู้สึกบางอย่างหากสูญเสียไปแล้วเราจะไม่สามารถสร้างได้ใหม่ แต่เราไม่เคยลืมความรู้สึกนั้นตอนที่มันยังอยู่กับเราเลย


       รู้เแล้ว เราเจอคุณเพื่อเรียนรู้ทุกอย่าง,






คุณครับ

สบายดีใช่ไหม

รู้ว่าไม่มีหนทาง...แต่คิดถึงเหลือเกิน
     ข้อความสั้น ๆ ถูกลบออกอีกครั้ง

     ดำรงอยู่ในความทรงจำ แค่นั้นก็ต้องห้ามมากพอแล้ว








คิดถึง ขอให้สบายดี :-)
cew,







SHARE
Writer
cewlixm
mondaemoods
ชอบคุยกับปลาวาฬ, เป็นนักสะสมผีเสื้อ

Comments

skyissme
1 year ago
เราชอบเรื่องนี้นะ เพราะว่าอาจมีประสบการณ์ร่วม เราก็ผ่านความรักนับครั้งไม่ถ้วน ทางเดินของเรามีทั้งเศษแก้วคราบเลือด และ น้ำตาในวันที่หมดความคาดหวังในความรัก ก็มีใครบางคนถูกพัดเข้ามา การจะก้าวผ่านความรู้สึกนี้ยากที่สุด แต่ความรู้สึกบอกว่าไม่อยากเสียคนตรงหน้ามากกว่า เค้าก็ยิ่งกว่าเรากลายเป็น เราเป็นยาของกันและกัน และ เรียนรู้ว่า ความรักครั้งนี้ถึงแม้ปลายทางจะจบอย่างไรแต่ก็ไม่เสียใจได้เจอกันรู้จักกัน มันดีกว่าถอยใจ♡
Reply
Loveyasobad
1 year ago
ดำรงอยู่ในความทรงจำแค่นั้นก็ต้องห้ามมากพอแล้ว
Reply
kosaimist
11 months ago
คิดถึง....ขอให้สบายดี : )
Reply
520_43V3R
9 months ago
หวังแค่เพียงให้ลมแห่งความรัก ได้พัดพาใจกลับมาหา..
Reply
Mimjan
6 months ago
🤍
Reply