IZ*ONE [SF] : SPORT GIRL | Yena x Yuri




"เยน มีสมาธิกว่านี้หน่อย!" 

เสียงของโค้ชตะโกนดังเข้ามาในสนามวอลเลย์บอล ร่างเล็กสะบัดหัวเรียกสมาธิให้กลับเข้ามาในเกมส์การแข่งขัน ทีมของเธอตามอยู่ห้าคะแนน ถือว่าเป็นแต้มที่ห่างกันมาก

"เยน ไหวมั้ยว้ะ" 

แชยอนหันมาถามร่างเล็กบ้าง เพราะเยนาดูท่าจะไม่ไหว ไหวก็แย่แล้ว โดนตบลูกอัดหน้าซะขนาดนั้น คะแนนที่เสียไปห้าคะแนนก่อนเป็นเพราะเยนารับลูกเสิร์ฟไม่ได้ และก็ไม่สามารถขึ้นกระโดดตบเพื่อทำแต้มได้เหมือนกัน

"ยังไหวอยู่" 

เยนาหันไปตอบเพื่อนในทีม ก่อนที่เธอจะตั้งสติและเริ่มเซตใหม่


เสียงนกหวีดครั้งสุดท้ายดังขึ้น เมื่อลูกตบของอีกทีมตกลงเส้นหลังสนามทางฝั่งร่างเล็กพอดิบพอดี เป็นการจบเกมที่ทีมของเธอแพ้ไปอย่างน่าเสียดายโดยคะแนนห่างกันเพียงแค่หนึ่งแต้ม

การแข่งขันจบลงแล้ว ทั้งสองทีมเดินไปจับมือกัน โค้งขอบคุณกรรมการและโค้ชของทั้งสองทีมที่เหนื่อยกันมาจนถึงเซตสุดท้ายของนัดชิงแชมป์ระดับโรงเรียน


เยนาเดินเลี่ยงออกมาจากเพื่อนในทีม เธอรู้ตัวว่าเป็นตัวถ่วงของทีมเพราะวันนี้เธอเล่นได้ไม่ดีเลย ทำแต้มให้ทีมก็ไม่ได้อีก ร่างเล็กหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อพลางเสียงของคนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น


"ทำไมปล่อยให้ตัวเองโดนอัดได้นะ" 

เยนาหันไปมองยังต้นเสียง ร่างบางของยูริลุกขึ้นจากที่นั่งบนอัฒจรรย์แล้วเดินเข้ามาหาร่างเล็กอยู่ข้างสนาม พร้อมกับยืนขวดน้ำให้ เยนาไม่ตอบแต่กลับหยิบขวดน้ำในมือร่างบางมาดื่มแทน

"อยากกินอะไรหวานๆก่อนกลับบ้านมั้ย?"

"เอาสิ"






ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว ทั้งสองคนอยู่ในร้านบิงซูใกล้ๆโรงเรียน ยูรินั่งมองอีกคนกำลังตักเกร็ดน้ำแข็งเล็กๆเข้าปากอย่างอารมณ์ดี พอหลุดจากมาดของนักกีฬาโรงเรียนก็เหมือนเด็กน้อยดีๆนี่เอง

"ไม่กินหรอ" 

เยนาเงยหน้าจากถ้วยบิงซูตรงหน้า เอ่ยถามร่างบางของคุณแฟนที่กำลังจ้องเธอกินอยู่โดยที่ยังไม่ได้แตะมันซักคำ

"กินดิ แต่กลัวแกไม่อิ่มมากกว่า" 

ยูริพูดยิ้มๆก่อนจะตักมะม่วงชิ้นโตเข้าปาก เยนาเห็นดังนั้นจึงแย่งมะม่วงที่อีกคนกำลังจะเอาเข้าปากอีกรอบมากินเอง รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นบนในหน้าทั้งสองคนก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้น บรรยากาศดูจะอบอุ่นขึ้นถึงแม้ตอนนี้พวกเธอจะอยู่ในร้านบิงซูก็เถอะ




"ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ" 

ยูริพูดก่อนจะถอดหมวกกันน็อคส่งคืนให้ร่างเล็กตรงหน้า เยนาพยักหน้าเป็นการตอบรับ โบกมือลาให้กันเหมือนทุกวันก่อนที่ร่างบางของยูริจะเดินเข้าบ้านไป เยนามองตามจนอีกคนเดินเข้าบ้านไปแล้ว จึงค่อยสตาร์ทมอไซด์คู่ใจแล้วขับออกไป





yena : ถึงบ้านแล้ว

Yuri : โอเค รีบไปอาบน้ำเลย


yena : อื้อ เสร็จแล้วเดี๋ยวคอลไป


Yuri : อื้อ จะรอนะ






หลังจากกดส่งข้อความแล้ว ร่างเล็กก็อมยิ้มเล็กๆให้กับความน่ารักของคุณแฟนร่างบาง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันก็หายเป็นปลิดทิ้ง ตั้งแต่มียูริเข้ามาในชีวิตนั้น เยนารู้สึกว่าการทำตามความฝันให้สำเร็จนั้นเป็นเรื่องที่เยนาต้องทำให้ได้ เธอไม่อยากทำให้ยูริผิดหวังในตัวเธอ


'เยนาอยากเป็นนักกีฬาทีมชาติ'

ช่วงที่คบกันใหม่ๆเธอกับยูริแทบจะไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันเหมือนคนอื่นๆเลย เพราะช่วงนั้นตัวของเยนาเองก็กำลังอยู่ในช่วงคัดตัวเป็นนักกีฬาโรงเรียน แต่ด้วยความเข้าใจของยูริที่รู้ว่าเยนาอยากติดทีมชาตินั้น ตัวของยูริเองก็คอยซัพพอร์ตตลอด คอยให้กำลังใจในวันที่เยนาท้อ อยู่เคียงข้างเยนาเสมอแม้วันที่ร่างเล็กทำตัวไม่น่ารักเพราะเครียดกับเรื่องการแข่งก็ตาม


ทุกวันหลังเลิกเรียน นอกจากจะเห็นนักกีฬาที่อยู่ในสนามวอลเลย์บอลก็มักจะพบกับยูริอยู่ข้างสนามด้วย เป็นอย่างนี้มาเสมอตั้งแต่เริ่มคบกันแรกๆ จนถึงตอนนี้ พวกเธอคบกันได้สองปีแล้ว นานเหมือนกันกับความสัมพันธ์ แต่ถึงเวลาจะผ่านไปนาน ความรักความรู้สึกของทั้งคู่ก็ยังคงเหมือนเดิมอยู่



หลังจากคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นาน เยนาก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระความเหนื่อยล้าของวันนี้ให้ไหลไปกับสายน้ำ พอโดนความเย็นของน้ำตกกระทบลงที่ผิวก็ทำให้ร่างเล็กอารมณ์ดีขึ้นมา ได้ผ่อนคลายแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกสดชื่นเหมือนกัน อา..ได้อาบน้ำแล้วรู้สึกดีชะมัดเลยยย


พออาบเสร็จก็เดินออกมาแต่งตัวให้เสร็จสรรพพร้อมนอนมาก กระโดดขึ้นเตียงพร้อมกับหยิบหูฟังมาเสียบแล้วกดเข้าแชทต่อสายไปหาอีกคนที่รออยู่ทันที


คุยกันจนเวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืน ร่างเล็กก็เริ่มจะง่วง ยูริถามอะไรก็ได้แต่ครางงืมงัมตอบ คงจะเหนื่อยมากจริงๆ พอยูริรู้ว่าเยนาหลับไปแล้ว ร่างเล็กก็เลยหยุดคุย คุยคนเดียวมาตั้งนานแฟนก็ดันมาหลับใส่ซะงั้น 

"ฝันดีนะ"

ยูริพูดให้กับปลายสายเบาๆก่อนจะกดตัดสายไป ร่างบางล้มตัวนอนก่อนจะหลับตาแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราเหมือนกัน ถึงจะรู้ว่าเยนาไม่ได้ยินที่เธอพูดก็ตาม แต่มันก็กลายเป็นความสุขของเธอไปแล้วล่ะ







การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงระหว่างโรงเรียนเริ่มขึ้นมาได้ห้านาทีแล้ว เสียงเชียร์ดังกระหึ่มเมื่อทีมของเยนานำไปก่อนสามแต้ม โดยแต้มที่ได้นั้นมาจากเยนาเอง การแข่งขันครั้งนี้ร่างเล็กจะไม่ยอมให้ทีมพลาดอีกเด็ดขาด


หลังจบเซตแรกทีมของเยนาชนะไปอย่างขาดลอย เกมส์นี้เล่นไม่ยากเลยสำหรับทีมพวกเธอ ขึ้นชื่อว่่าเป็นทีมโรงเรียนที่เก่งที่สุดในจังหวัดซะอย่าง ถ้าแพ้เหมือนรอบที่ผ่านมาอาจจะหลุดจากสถิติที่ทำไว้ได้


เยนารู้สึกขอบคุณโค้ชที่เลือกตัวเองเข้าทีมโรงเรียน เลือกให้เธอได้ทำตามความฝันโดยเริ่มจากก้าวเล็กๆ จนทำให้เธอมาได้ไกลขนาดนี้ และรู้สึกขอบคุณเพื่อนร่วมทีมด้วย เพราะพวกเธอเล่นเข้ากันได้ดีมากๆ อาจจะขึ้นอยู่กับประสบการณ์ที่ผ่านการแข่งมาด้วยกันตั้งสามปีด้วยละมั้ง ที่ทำให้เล่นเข้ากันดีขนาดนี้


เริ่มเกมส์ในเซตสองได้ไม่นานก็เกิดเหตุการณ์ไม่ขาดฝันขึ้น เมื่อเยนาได้กระโดดตบลูกวอลเลย์เพื่อหวังทำแต้มให้ทีม แต่ระหว่างที่ตบข้ามไปแล้วก็ดันลงผิดท่าทำให้ขาพลิกอย่างไม่ทันตั้งตัว


ร่างของเยนาล้มระนาบไปกับพื้น เสียงร้องตกใจของเพื่อนร่วมทีมดังแข่งกับเสียงอื้ออึงข้างนอกสนาม ยูริที่มองเห็นแฟนตัวเองล้มไปแบบนั้นก็รีบเดินลงจากอัฒจรรย์แล้ววิ่งเข้าไปหาร่างเล็กที่ตอนนี้โดนยกมาไว้ข้างสนาม


ตอนนี้ร่างเล็กกำลังทำปฐมพยาบาลเบื้องต้นอยู่ ยูริมองดูอยู่ห่างๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาหลังจากที่ร่างเล็กถูกพยุงไปนั่งบนเก้าอี้


ดูก็รู้ว่าเล่นต่อไม่ไหว ร่างเล็กนั่งกัดฟันน้ำตาซึม ตาแดงก่ำเหมือนกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เยนาอาจจะแข่งต่อไม่ได้..


"แกไม่ต้องลงแล้วนะ เดี๋ยวให้แชยอนลงแทน" 

โค้ชพูดขึ้นพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูที่มัดใส่น้ำแข็งมาประคบข้อเท้าให้ เยนาพยักหน้าอย่างเข้าใจในเจตนาที่โค้ชบอก เธอเสียดายที่วันนี้พลาดอีกแล้ว มันไม่ควรเกิดเรื่องนี้ขึ้นในตอนนี้เลย

"ไม่เป็นไรนะ" 

ยูริเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เอื้อมมือไปจับอีกคนแล้วบีบเบาๆให้กำลังใจ เยนาหันมามองร่างบางของยูริอย่างรู้สึกผิด



'เธอทำให้ยูริผิดหวังอีกแล้ว'


"ขอโทษนะที่เจ็บอีกแล้ว" 

"ขอโทษทำไม มันเป็นอุบัติเหตุนี่ อย่าโทษตัวเองอีกเลยนะ แกไม่ทำอะไรผิดนะเยน"

ยูริพูดให้อีกคนเลิกคิดมาก อมยิ้มน้อยเมื่อร่างเล็กทำหน้าว่าจะร้องไห้อีกครั้ง 


"ขี้แงเอ้ย"




การแข่งขันจบลงไปแล้ว โชคดีหน่อยที่ทีมของเยนาชนะ ทุกคนเดินออกจากสนามพร้อมรอยยิ้มแห่งความสุข เหลือชิงชนะเลิศอีกครั้งเดียว ถ้าชนะอีก ทีมโรงเรียนของพวกเธอจะเป็นที่หนึ่งของจังหวัดอีกครั้ง แชมป์สี่สมัยที่ทุกคนหวัง


'รอขาหายแล้วค่อยมาซ้อม'


"เฮ้อออ" 

ถอนหายใจด้วยความเสียดายเสียงของโค้ชยังคงดังวนอยู่ในหัว เยนาหันไปมองยูริที่เดินเอากล่องปฐมพยาบาลและรองเท้าของเธอไปเก็บ ก่อนจะเดินเข้ามาหา

"ยังเจ็บอยู่รึเปล่า?"

"ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้วแหละ"

เอ่ยตอบก่อนจะเอียงหัวไปซบไหล่อีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ


ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่บ้านของเยนา และวันนี้ยูริก็เสนอจะมานอนค้างด้วย ร่างบางให้เหตุผลกับเธอว่าจะได้ดูแลเธอได้สะดวก เอาจริงๆเยนาก็ไม่ได้ขัดอะไรหรอก เพราะว่าตัวเธอเองก็อยากอ้อนให้แฟนดูแลอยู่เหมือนกัน


"อาบน้ำเองได้ใช่มั้ย?" 

ยูริหันไปถามอีกคนที่เอียงหัวซบไหล่ของเธออยู่
"ถ้าบอกว่าไม่ได้แกจะอาบให้เราป้ะ" 

เยนาถามกลับอย่างทะลึ่ง ด้วยความหมั่นไส้ในความเว่อร่างบางเลยฟาดเข้าให้ที่ไหล่ไปทีนึง

"โอ้ยย! มันเจ็บนะ.."

"ทะลึ่งได้ก็แปลว่าไม่เป็นไรมาก ไปอาบน้ำได้แล้ว" 

พูดเสร็จก็ลุกขึ้นแล้วดึงให้อีกคนลุดตามมาด้วย 

"ทำไมใจร้ายอ่าา.. ไปก็ได้" 

ร่างเล็กทำหน้างอแง แต่ก็พอเป็นพิธีเท่านั้น ก่อนจะเดินตามอีกคนขึ้นห้องไป ถ้าเกิดเล่นนานกว่านี้มีหวังโดนฟาดอีกทีแน่ๆ







ผ่านมาได้สองอาทิตย์ อาการของเยนานั้นก็ดีขึ้น ตอนนี้ร่างเล็กนั่งอยู่ข้างสนามรอซ้อม เพื่อนๆในทีมคนอื่นๆกำลังวิ่งกันอยู่ ส่วนเยนาก็ได้แต่นวดน้ำมันมวยรอซ้อม


ตอนแรกโค้ชก็ยังไม่อยากให้เยนากลับมาซ้อมเท่าไหร่ เพราะคิดว่าขาเธอไม่น่าจะหายทันและอาจจะไม่ให้ลงแข่งด้วย แต่คนตัวเล็กก็ดื้อ บอกอยากซ้อมใจจะขาด อย่างน้อยๆให้ได้วอร์มข้อมือก็ยังดี พอเยนายืนยันจะมาซ้อมให้ได้โค้ชถึงได้ยอม แต่มีข้อแม้ว่าห้ามกระโดนตบเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอดลงแข่งในเกมส์หน้าแน่ๆ


ยูริเองที่วันนี้ตามมาดูเยนาซ้อมก็กำลังนั่งดูอาการของแฟนอยู่ เยนากำลังเสิร์ฟลูกโดยการตบ ตบเฉยๆแบบไม่ได้กระโดดตามที่โค้ชบอกเป๊ะๆ ลำพังแค่ไม่ได้กระโดดตบยังตบได้แรงซะขนาดนั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าขาไม่เจ็บจะตบได้แรงขนาดไหน


หลังจากซ้อมเสร็จก่อนจะกลับ ทั้งคู่ก็ออกไปหาอะไรกิน ร้านข้าวหน้าโรงเรียนกลายเป็นร้านประจำของพวกเธอไปแล้ว ปกติถ้าไม่มากันสองคนก็จะมีเพื่อนในทีมของเยนามาด้วย



"กลับมาซ้อมแล้วขาจะหายทันป้ะถามจริง" 

ยูริเอ่ยถามร่างเล็กที่เพิ่งจะวางแก้วน้ำลงหลังจากกินเสร็จ

"เหลือเวลาอีกตั้งสองอาทิตย์ ต้องทันแหละ"

"อย่าซนก็แล้วกัน เดี๋ยวอดแข่งจริงๆ" 

ยูริพูดแซวก่อนที่เยนาจะเดินไปจ่ายตังค์ค่าอาหาร 

"เป็นห่วงอ่อ"

"เออดิ"

"แข่งครั้งหน้าจะไม่พลาดแล้ว สัญญาเลย"







ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเยนาตั้งใจซ้อมเป็นพิเศษ ขาเธอหายขาดแล้ว ไม่มีอาการหน้าเป็นห่วง วันนี้เป็นวันแข่งรอบชิงชนะเลิศรอบจังหวัด คนในสนามดูจะเยอะเป็นพิเศษ เยนาหันไปมองกำลังใจของตัวเองที่วันนี้มาเชียร์เธอด้วย


ครั้งนี้ยูริมากับเพื่อน รู้สึกเหมือนว่าเพื่อนคนนี้ของยูริจะชื่อซากุระ เป็นลูกครึ่งเกาหลีญี่ปุ่น น่าจะคุยๆกับแชยอนมั้ง จำได้ว่าอาทิตย์ก่อนก็มาดูเเชยอนซ้อมพร้อมกับยูริที่มาดูเธอนั่นแหละ


ร่างบางกำลังโบกมือให้เธอ ก่อนที่จะชูนิ้วโป้งมาให้บ้าง เยนาเองก็ทำเหมือนกัน แต่เป็นการส่งมินิฮาร์ทแทน ยูริอมยิ้มเขินให้เธอก่อนที่จะได้มองกันนานไปกว่านี้ แชยอนก็เรียกให้เธอไปรวมกับคนอื่นแล้ว


การแข่งขันกำลังเริ่มขึ้น โดยทีมของอีกฝั่งนำไปก่อน เยนาแทบจะไม่พลาดเลย รับลูกได้ตลอดแล้วก็ยังทำแต้มให้ทีมได้ตลอดด้วย


จบเซตแรกไปแบบสบายๆ ทีมของเยนาเอาชนะไปด้วยคะแนนยี่สิบห้าต่อยี่สิบ ทุกคนในทีมทั้งหมดกำลังนั่งพักเหนื่อยโดยมีโค้ชคอยบอกให้แก้ไขในจุดที่ตัวเองพลาดไปด้วย


"อีกแค่เซตเดียว ถ้าเล่นได้ดีเหมือนเซตแรกเราชนะแน่"

โค้ชพูดด้วยความใจเย็น ก่อนจะค่อยๆคุยเรื่องการวางตัวในเซตต่อมา

"เยน เซตสองครึ่งแรกอย่าเพิ่งลงนะ อีกทีมดูเหมือนจะจับทางแกได้ เดี๋ยวค่อยลงครึ่งหลังเอา"

"ได้ค่ะ"




กรรมการเป่านกหวีดเรียกนักกีฬาลงสนามในเซตสอง เกมส์เริ่มไปอย่างราบรื่น ตอนนี้ทีมพวกเธอดูจะคุมเกมส์ได้ดี แต่เหมือนอีกทีมจะเริ่มเล่นบอลเร็วคืนบ้าง จากที่ตอนแรกตามหลังแต่ตอนนี้นำพวกเธอไปแล้ว


โค้ชพวกเธอขอเวลานอกเพื่อเบรคเกมส์ แผนใหม่ที่โค้ชบอกคือให้ยูจินและยุนจินขึ้นบล็อคแทนเล่นเร็ว และได้เปลี่ยนให้เยนาลงไปแทนกาอึนที่ตอนนี้เหมือนจะไม่ไหว


หมดเวลาของเวลานอก พวกเธอกลับเข้าสนามแล้วเริ่มแข่งต่อ แต้มของอีกทีมยังคงขึ้นอย่่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะขึ้นบล็อคก็แล้ว เล่นหลอกก็แล้ว แต่ทีมนั้นก็ดูจะรู้ทางไปซะหมด ตอนนี้คะแนนนำอยู่ที่ยี่สิบสามต่อสิบห้า ทีีมของพวกเธอดูท่าจะแพ้เพราะอีกแค่สองแต้มคงดึงเกมส์กลับมาไม่ได้แล้ว


จบเซตสองแล้ว โดยมีอีกทีมเป็นฝ่ายชนะ เหลืออีกแค่เซตเดียว พวกเธอกำลังนั่งพักกันและเริ่มเปลี่ยนแผนอีกรอบ ทุกคนดูกังวลและกดดัน มาถึงขนาดนี้แล้วจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด


"ทุกคนฟังนะ โค้ชอยากให้เล่นเหมือนที่เคยซ้อมด้วยกัน ผ่อนคลายกันหน่อยเด็กๆ อย่าไปเครียด ทำให้เต็มที่ แพ้ชนะช่างมัน" 


ทุกคนลุกขึ้นยืนแล้วประสานมือกันไว้เป็นวงกลมเพื่อเรียกเอาพลังกันก่อนที่เสียงนกหวีดจะดังขึ้น เยนาแอบเงยหน้าไปหาอีกคนบนอัฒจรรย์ ยูริกำลังยิ้มให้เธออยู่พร้อมกับชูนิ้วโป้งให้อีกครั้งและพูดว่าสู้ๆแบบไม่มีเสียง เยนาพยักหน้าตอบกลับไปแล้วตั้งสมาธิ ก่อนจะเริ่มแข่งในเซตสุดท้าย


คะแนนแรกตกเป็นของอีกทีม เยนาพูดไม่เป็นไรให้ทุกคนได้ยิน ทุกคนก็พยักหน้าทำให้บรรยากาศในทีมดูผ่อนคลายลง เซตที่ผ่านมาพวกเธอเครียดซะจนทำให้เกมส์มันรวนไปหมด


ผ่านมาจนถึงครึ่งหลังของเซตที่สาม ตอนนี้คะแนนเสมอกันที่สิบสี่เท่าต้องดิวคะแนนต่อไปอีก เป็นคะแนนที่พวกเธอไม่อยากให้เสมอกันเท่าไหร่ มันกดดันเพราะมีโอกาสชนะกับแพ้50/50


ฝั่งของเยนาทำแต้มได้ก่อน สกอร์ถูกเปลี่ยนเป็นทีมของเธอนำ แต่ลูกตบที่เยนาทำได้นั้นอีกฝั่งก็ดันบล็อคเอาไว้ได้ ทำให้ตอนนี้เสมอกันที่สิบห้า
ทั้งสนามเงียบลง แต่เสียงหายใจด้วยความเหนื่อยล้าและความกดดันของนักกีฬาในสนามกลับดังขึ้นแทน อีกฝั่งเป็นฝ่ายเสิร์ฟบ้าง แต่ดันเสิร์ฟไม่ข้าม คะแนนจึงเปลี่ยนมาเป็นของทีมเยนา 


พอถึงทีมพวกเธอ ยูจินได้เป็นคนเสิร์ฟ แต่อีกทีมรับลูกเสิร์ฟไว้ได้ และได้ตบลูกให้ข้ามมาฝั่งของทีมพวกเธอ ลูกตบที่อีกทีมตบมานั้น วิถีของลูกมันเอียงมาทางเยนาเต็มๆ และร่างเล็กก็สามารถเซฟลูกเอาไว้ได้ ก่อนจะปิดท้ายเซตสามโดยยูจิน ที่กลับมาเล่นบอลเร็วอีกครั้ง ทำให้อีกทีมรับพลาดแล้วเสียคะแนนไป ทำให้ตอนนี้คะแนนของพวกเธอนำอีกทีมและได้เอาชัยชนะไป


"ชนะแล้วโว้ยยยยยยนยยย"





"เก่งที่สุดเลย" เสียงของยูริดังขึ้นหลังจากที่ทุกคนกำลังเดินออกจากสนามไป ร่างบางเดินเข้ามาหาและสวบกอดร่างเล็กโดยไม่สนว่าอีกคนจะตัวเหม็นเพราะเหงื่อที่ท่วมไปทั้งตัว

"ไม่ผิดหวังใช่ม้ะ"

เยนาถามขึ้นหลังจากที่ยูริผละกอดออกจากกัน 

"อื้อ ก็ไม่เคยทำให้ผิดหวังนี่"




ความรักที่เยนาคิดว่ามันจะสามารถช่วยทำให้เธอมีกำลังใจสานฝันต่อไปได้นั้นเป็นเรื่องที่เธอคิดถูก มันเป็นเหมือนแรงผลักดันทำให้เธอตั้งใจกว่าเดิม



ความรักของเยนาชื่อว่ายูริ


เธอไม่อยากให้ยูริมองว่าเธอเป็นแค่คนธรรมดา เธออยากเป็นคนที่ทำให้ยูริรู้สึกว่าพึ่งพาได้ ในวันนี้ก้าวแรกของความฝันเธอสำเร็จแล้ว โดยมีความรักที่ชื่อว่ายูริคอยอยู่ข้างๆ คอยเป็นทุกอย่างให้เยนาเสมอ เธออยากให้ยูริอยู่รอเธอ รอดูความสำเร็จในอนาคตของเธอที่มียูริเป็นแรงผลักดัน


"ยูริอา ขอบคุณนะ :) "





-FIN.-










SHARE

Comments

ORBIT_WIZONE
6 months ago
ว้ากกฟิคน่ารักงับบ
Reply