ฟางเส้นสุดท้าย เส้นนี้ตลอดไป
31/12/61

"เฮ้อ"

     มือเล็กของเด็กผู้หญิงค่อยๆหยิบเสื้อผ้าของเธอขึ้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อย ก่อนเธอจะหยิบยาขึ้นมากิน

: เรากินยาแล้ว

     เด็กหญิงหยิบโทรศัพท์มือถือแชทบอกเพื่อนของเธอ ก่อนที่จะชะงักกับคำตอบที่เพื่อนเธอตอบกลับมา

: ก่อนกินยา กินข้าวหรือยัง
: ว่าไง ได้กินหรือเปล่า

: เราไม่ได้กิน

: แล้วกินยาอะนะ ฟางกินข้าวบ้าง

: อืม

     ฟางวางโทรศัพท์ลงหลังจากที่ตอบเพื่อนของเธอไป... ใช่ เธอไม่เคยกินข้าวเลยใน 1 วันเธอกินข้าวเพียงวันละ 1 มื้อ หลายๆคนมักคิดว่าเธอลดความอ้วน ไม่ก็ลดน้ำหนัก แต่เปล่าเลย เธอไม่มีอะไรกินต่างหาก

     ครอบครัวของฟางไม่ได้ฐานะดีมากนัก พี่สาวของเธอป่วย พ่อทำงานหนักแทบไม่มีเวลากลับบ้านเลย แม่ของเธอก็เอาแต่เที่ยวเล่นตามหมู่บ้าน จนเธอกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นในที่สุด

"แม่ เสื้อของฟาง แม่เอาไปตากให้รึยัง"

     ฟางตะโกนร้องออกไปถามแม่เสียงดังลั่น เพราะหูของแม่เธอไม่ค่อยดี ก่อนพ่อของเธอจะดุเธอ

"อย่าเสียงดัง อายบ้านอายเมืองเขาบ้าง เดี๋ยวเขาจะหาว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน"

ฉันผิดในสายตาพวกคุณมาตลอด ฉันยอมรับมัน
เธอผงกหัวช้าๆเป็นเชิงตอบรับ ก่อนเธอจะเดินเข้าห้องไป

พรึบ

     เด็กสาวทรุดตัวลงไปพร้อมปล่อยโฮออกมา เธออิจฉา อิจฉาคนที่พ่อแม่เธอรัก คนๆนั้นคือ พี่สาวของเธอเอง ฟางอิจฉาพี่ที่เวลาไปไหนมาไหนได้เดินข้างๆพ่อแม่ ส่วนฟางเดินห่างเป็นเมตร พวกเขาบอกว่าอายที่มีลูกแบบฟาง
 
     ฟางมักตั้งคำถามกับตัวเองเสมอ ทำไมเธอไม่มีคนที่รักเธอบ้าง ทำไมเธอถึงมีแต่คนเกลียด คนรักเธอมีบ้างรึเปล่า เธอยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล เธอค่อยยกมือมาเช็ดน้ำตาก่อนจะหยิบคัตเตอร์ที่อยู่ข้างๆเธอขึ้นมา

     "ทำไมมึงไม่ปกติเหมือนคนอื่นเขาบ้างวะฟาง"

     ฟางค่อยๆ ยกคัตเตอร์ขึ้นมาจ่อตรงข้อมือข้างซ้ายของเธอ ก่อนจะกดคัตเตอร์เต็มแรง เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลรินออกมาช้าๆตามแนวเส้นเลือด
     
     ฟางมองเลือดที่ไหลออกมาตามแผลที่เธอกรีดด้วยความสมเพช 

รู้ทั้งรู่ว่ามีแต่คนโง่ที่ทำ แต่ฉันยังทำ ฉันเป็นคนโง่ไปแล้ว 

     "สมเพชว่ะ ไม่มีคนรักมึงเลยฟาง ฮึก"

     สิ้นเสียงสะอื้นประโยคสุดท้าย จันทร์ก็สลบไป ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีก 2 ชม.ต่อมา

อืด...อืด...อืด...

     เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขี้น เธอจ้องมองชื่อนั้นด้วยสายตานิ่งเฉย มันขึ้นโชว์ชื่อนั้นว่า ฟ้าใส

     ฟ้าใสเป็นเพื่อนของฟาง ไม่รู้เพื่อนหรือเปล่า จริงๆฟางไม่กล้าเรียกใครว่าเพื่อนด้วยซ้ำ เพราะทุกคนที่เข้าหาเธอนั้น ต่างเข้าหาเพื่อผลประโยชน์ ฟางเลือกที่จะไม่รับสายฟ้าใส
 
     ฟางอิจฉาฟ้าใสในหลายๆเรื่อง ไม่ว่าจะเรื่องฐานะทางบ้าน การเรียน ความรัก แม้กระทั่งเพื่อน เวลาฟ้าใสเดือดร้อนเรื่องอะไรก็มือคนยื่นมือมาช่วยเสมอ ฟ้าใสมีบ้าน มีรถพร้อม และมีแต่คนรักเธอ ผิดกับฟางที่เวลาเดือดร้อน มีแต่คนพร้อมซ้ำเติมเธอมากมาย แม้กระทั่งพ่อแม่และญาติๆ ฟางมีบ้าน ซึ่งบ้านหลังนี้เป็นบ้านของธนาคาร ครอบครัวเธอต้องจ่ายค่าบ้านทุกๆเดือน ไม่งั้นอาจจะโดนยึด และฟางไม่มีคนรัก

จริงๆ ฉันเป็นแค่คนขี้อิจฉา 
     เท่าที่ฟางสังเกตฟ้าใส ฟ้าใสนั้นชอบดูถูกคนอื่น และฟางก็เคยเป็นหนึ่งในคนที่ฟ้าใสดูถูก ปัจจุบันยังคงเป็นเช่นนั้น
 
เจ็บเนอะ เพื่อนยังดูถูกเลย พ่อแม่ด้วย หึ

ทุกคนเลือกที่จะดูถูกฉันแล้ว ฉันไม่โกรธหรอก เพราะมันสมควรแล้วจริงๆ 

26/01/62

22:00 น.

ณ ตึกสูงแห่งหนึ่ง

     "โลกโหดร้ายกับฟางจังเลยนะ"

     ตอนนี้ร่างของฟางนอนอยู่ที่พื้นของดาดฟ้าแห่งหนึ่งที่มีระเบียงกั้นสูง ฟางกำลังดูดาว และพระจันทร์
สวยเหลือเกิน...

     เสียงรถน้อยใหญ่กำลังโลดเล่นบนถนน เสียงถกเถียงและสนทนาของผู้คน ช่างดูวุ่ยวาย

    ฟางค่อยๆดันตัวขึ้น และเดินไปที่ระเบียงสูงที่กั้นระหว่างเธอกับความว่างเปล่าตรงหน้า พลางคิดในใจว่า ถ้าตกลงไป ก็จะสบายแล้วนะ ก่อนจะไปลากเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวเธอมาวางไว้ที่หน้าระเบียง

ฮึบ
    ตอนนี้ตัวฟางกำลังยืนอยู่บนเก้าอี้ เธอกำลังคิดว่าเธอจะกระโดดดีไหม

    "กระโดดนั่นแหละ มาไกลขนาดนี้แล้ว"

     ในขณะที่ฟางกำลังจะกระโดดลงไป เสียงคุณยายก็ดังขึ้นในความคิดเธอ

"ฟางลูก มาทำขนมกับยายไหม"
"ฟางลูกขนมที่หนูทำอร่อยมากเลยนะ"

"คุณยายอยากกินอีกไหม ฟางจะทำให้กินอีก"

    เสียงเด็กหญิงพูดกับคุณยายของเธอ พลางมีความสุขและยิ้มร่ากับวันวาน

คุณยาย..


ฉันคิดถึงหญิงชราคนนั้น คนที่ให้กำลังใจฉัน
     ฟางค่อยๆ ลงจากเก้าอี้ แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน อาบน้ำอาบท่าก่อนเข้านอน


27/01/62

    "ยาย ฟางขอบคุณยายมากๆนะ"

    ฟางเอ่ยขอบคุณยายที่ช่วยทำให้เธอไม่คิดสั้น

    "ขอบคุณอะไรล่ะหื้ม?"

    "เปล่าค่ะ ยายกินข้าวเยอะๆนะ"

    "จ้ะๆ"

    ฟางยิ้มหวานให้กับคุณยายก่อนจะทานข้าวกับยายสองคน 

    "คุณยายคะ ยิ้มหวานให้ฟางหน่อย"

ฉันชอบรอยยิ้มของหญิงชราคนนี้ที่สุดเลย95% written from the real story

: นักเขียนได้ทำการเปลี่ยนชื่อตัวละครจากเรื่องจริงเป็นเรื่องแต่ง ตามที่บอก 95% คือเรื่องจริง บางชื่อก็คงไว้ พอดีมีน้องคนนึงมาเล่าเรื่องให้ฟังเลยอยากเอามาเล่า ทางนักเขียนขอเจ้าตััวแล้วนะคะ น้องคนที่มาเล่่าตอนนีี้เขาเป็นโรคซึึมเศร้าด้วย ให้กำลัััััััังใจน้องด้วยนะคะ 💞

ขอบคุณที่เข้้้้้ามาอ่่่านนะคะ 🌙





SHARE
Writer
CatJm
writer
เรื่องเล่าทุกอย่าง คือความจริงจากพระจันทร์ของแมวตัวนี้

Comments