ฝันดี ฝันดี ฝันดีนะ
สิ่งนึงที่ยังคงติดลำดับเรื่องที่เสียใจในชีวิต ก็คือการรักษาหมอนเน่าไว้ไม่ได้ ตอนนั้นพอรู้ว่าแม่เอาไปทิ้งเพราะมันเก่าและเน่ามาก รู้สึกเหมือนแม่เอาหัวใจไปทิ้งด้วยเลย โหวงไปหมด แต่ก็ไม่อยากโกรธแม่เพราะเข้าใจว่ามันก็เก่าจริงๆ สภาพมันเก่านะ  แต่ก็สะอาดอยู่เสมอ เป็นหมอนเน่าที่ดูเน่าแค่สภาพภายนอกเพราะซักมันให้หอมกลิ่นเดิมๆอยู่ตลอด หมอนบางๆย้วยๆเก่าๆ แบนจนเหมือนผ้าผืนเล็กๆมากกว่า ไม่เหมือนหมอนเอาซะเลย เอาไว้รองบนหมอนที่ใช้หนุนอีกที ให้ได้กลิ่นที่จะทำให้นอนหลับไปอย่างสบายใจ ตอนมันหายไปเลยอยู่ในสภาวะพูดไม่ออกบอกไม่ถูก อยากร้องไห้นะ แต่ก็โตแล้ว เลยพอจะเข้าใจแม่อยู่ 

หลังจากนั้นก็ไม่มีหมอนเน่าอีกเลย

ไม่มีีีหมอนเน่าก็นอนหลับได้

แต่แค่ไม่ได้รูู้สึกว่าวันนี้จะฝันดีอะไร

คิดถึงตอนได้ซุกตัวจมอยู่กะมัน
เป็นอย่างเดียวที่เอาหน้าไปซุก ถึงจะหายใจลำบากก็ไม่รู้สึกว่าอึดอัดเลย

อยู่ๆก็คิดถึงขึ้นมาซะงั้น

คิดถึงหมอนเน่า
และก็คิดถึงคนที่เป็นคนทิ้งมันไปด้วย

ฝันดีคุณหมอนเน่า
ฝันดีอีกครั้งคุณคนทิ้งหมอนเน่า

ฝันดีนะ คนที่หนีไปอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว

ฝันดี.


ปล.วันนี้เจอสร้อยที่ป๋าให้ไว้ก่อนจากกันแล้วนะ หายไปเป็นปี คิดว่าจะไม่ได้คืนซะแล้ว ขอโทษที่ดูแลมันไม่ดี นับจากนี้จะไม่ให้ห่างตัวเลย :)

คิดถึงหมอนเน่า
คิดถึงคนทิ้งหมอนเน่า
คิดถึงแฟนคนทิ้งหมอนเน่า

ฝันดี ฝันดี ฝันดีนะคะ
ไม่เคยได้บอกเลย :)

SHARE
Written in this book
Sensitive diary
บันทึกไวต่อความรู้สึก
Writer
26069
let's say
ไม่เหลืออะไรให้คิดถึงเลย

Comments