หลบอยู่ในนั้น
เราชอบพาตัวไปหลบตามที่ต่างๆ
เหมือนกระจายร่างกายและจิตใจไป
บ้างก็ลืม บ้างก็จำได้ บ้างก็ปล่อยให้หายไป
คล้ายสีดำและสีขาวที่มีเส้นขั้นเพียงให้รู้ว่ามีอยู่

เราเคยสร้างแผนที่ของตัวเองนานมาแล้ว
ตัวตนอยู่ในรูปภาพ ในข้อความสเตตัส ในคำอธิบายรูปหนังสักเรื่อง หรือแอบอยู่ในเนื้อเพลงสักเพลง ซึ่งเราก็บอกเสมอนะ
ว่ารู้จักเราจากสิ่งเหล่านี้เถอะ..

เคยมีครั้งหนึ่งที่เราเปิดเผยตัวเองมากๆ
เราบอกทุกจุดที่เราอยู่ จุดพักที่หลบซ่อน หรือจุดเซฟเวลาตายมาจากเรื่องราวเสียใจ
สิ่งเหล่านี้บางครั้งนั้นสร้างสรรค์อะไรขึ้นมา
แต่บางครั้งก็ทำลายคนที่มาอ่านเจอโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจเช่นกัน ทำให้หลังจากนั้น..
เราลดที่จะแสดงออกหรือปล่อยให้อารมณ์สะเทือนพัดผ่านหายไปอย่างเข้าใจแต่ไม่สัมผัสแตะต้องอะไร 

เหมือนเขียนข้อความลงบนทะเลทรายให้ลมพัดไป แต่โลกออนไลน์บางทีมันเร็วกว่าลมจะพัดเลื่อนลงหายไป ก็เลยพิจารณาละวางไว้กับตัวเอง

เราชอบที่นี่ ที่Story Log
ที่ที่เราจะเป็นใครก็ได้ เขียนถึงใครก็ได้
จะเขียนเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งก็ไม่มีใครรู้ว่าจริงหรือแต่ง บางครั้งเราแต่งด้วยอารมณ์ ณ ขณะนั้น พอเขียนเสร็จความรู้สึกนั้นก็จบไปซะอย่างนั้น

เราเคยคิดว่ารู้จักเราจากมุมแย่ๆก่อนก็ได้นะ
เพราะผ้าที่ขาวสะอาดนั้นไม่มีอยู่จริง
เราว่าคนเราทุกคนต่างมีความเจ็บปวดและอ่อนแอของตัวเอง และต้องข้ามมันไปด้วยตัวเองเสมอ


คนเข้มแข็งอย่างฉันก็มีมุมเจ็บปวด
หรือคนพยายามแข็งแรงก็มีความรู้สึกนึกคิดในชีวิต ทุกครั้งที่หัวใจหยุดเต้นหรือกำลังเต้นอยู่ มันบ่งบอกว่าเรารู้ซึ้งถึงลมหายใจหรือมีลมหายใจอยู่

ถึงหลายครั้งเราจะเอาใจไปวางไว้ที่ใดสักแห่งที่ห่่างไกล หรือใจลอยไปที่ไหนไม่รู้ ซึ่งบางทีมันก็ไม่รู้จริงๆ เหม่อลอย

ถ้าเรารู้ว่าเราจะไปที่ไหน ใจก็คงไม่หลุดลอย
ถ้าเราไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ก็คงได้พบที่ใหม่ให้ม่
ถ้าเรารู้ว่าจะไปที่ไหน ก็คงได้พักหลับตาสักครา
ถ้าเราไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ก็คงไม่มีเรื่องบังเอิญ
ถ้าเรารู้ว่าจะไปที่ไหน จุดหมายก็คงสำคัญ
ถ้าเราไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน คนที่อยู่คงมีความสำคัญ






SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments