กาลครั้งหนึ่ง ณ ดินแดนแห่งรัก
มันคงจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวของฉัน ที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่ารัก อาจจะเป็นเพราะเขาที่สอนฉันให้รู้ความหมายของมัน

ฉันเป็นคนหนึ่งที่เวลาเพื่อนอกหัก ที่มักจะเป็นคนแรกเสมอที่ปลอบมัน อยู่กับมัน กอดมัน จนมีประโยคหนึ่งที่มันพูดขึ้น "เรื่องแบบนี้ไม่เจอกับตัวคงไม่รู้" จนถึงตอนนี้จึงได้รู้ความหมาย

ไม่แปลกเลย ที่ในตอนนั้นฉันมีแค่ความรู้สึกที่ต้องปลอบเพื่อนให้หายเศร้าให้ได้ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอินกับเหตุการณ์นั้นเลยแม้แต่น้อย รู้แค่ว่าฉันต้องอยู่กับมัน
เพื่อที่มันจะได้ไม่คิดทำร้ายตัวเอง

พอคิดย้อนกลับไป คงจะจริงกับประโยคที่ว่า "เรื่องแบบนี้ไม่เจอกับตัวคงไม่รู้" เวลาก็ไม่ได้ช่วยอะไร ยิ่งเวลาผ่านไปนาน ยิ่งทำให้ฉันจำเรื่องราวในตอนนั้นได้ดี เหมือนพึ่งเคยเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่บทเรียนในครั้งนั้นก็สอนอะไรฉันไว้หลายอย่างเหมือนกัน

สอนให้ฉันแกร่งขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น รู้จักมองโลก ช่วยคัดกรองคนที่จะเข้ามา ทั้งความคิด ทัศนคติ การคบใคร มันอาจจะเป็นข้อดีสำหรับฉัน แต่ก่อนคือโทษเขาทุกอย่าง
เป็นเพราะเขา ฉันถึงต้องมาเป็นแบบนี้
เป็นเพราะเขา ฉันถึงต้องมานั่งร้องไห้อยู่แบบนี้
เป็นเพราะเขา ฉันเลยอ่อนแอ
เป็นเพราะเขา ฉันถึงต้องฟังเพลงเศร้าแล้วน้ำตาไหล
ทุกๆ อย่าง ฉันโทษเขาหมดเลย...

ถึงตอนนี้...ฉันก็อยากขอโทษเขา ที่โยนความผิดไปให้เขาหมดเลย ทั้งที่ฉันเองก็เป็นคนผิดเหมือนกัน แต่ที่จริงมันไม่มีใครถูกใครผิดหรอก เพราะกับเรื่องความรัก มันมีแค่ "เราไปกันไม่ได้" ก็หยุดแค่นี้พอแค่นี้

อ้วนมีอะไรจะบอกพี่ อ้วนขอโทษนะที่ทำให้ลำบากใจตลอดเวลาที่เราคบกัน อ้วนอยากบอกพี่ว่า พี่เป็นคนดี พี่ต้องเจอคนดีดีกว่าอ้วนแน่นอน

ขอบคุณที่ทำให้อ้วนรู้จักคำว่า "รัก"
คิดถึงทุกครั้งที่นึกถึง อยากเจอสักครั้ง...
จากอ้วน... ถึงแนะนำ...
SHARE
Written in this book
aprilnewstory
Writer
MMaysa
404 not found
What's past of past.

Comments