ฐานโลกถึงดาวหาง
พี่ครับ ผมคงไม่เหมาะกับที่นี่

การเดินด้วยเท้าบนแผ่นดินที่แน่นิ่งไม่อิงไหวไปกับระลอกคลื่นทำผมเวียนเสียน

กลิ่นอายที่ไร้เค็มเกล็ดของแผดเผาแดด เกรียมไหม้ที่เผามือและแขนเราเพียงยื่นหยิบเป็นเล่นล้อกับอาทิตย์

ราวกับว่าผมและพี่ต่างถูกสาปส่งให้ต้องร่อนเร่แต่เพียงในสมุทรสีเข้ม

มีห้องเหลี่ยมเล็กบรรจุเตียงสองชั้นและของใช้ที่พร้อมกระจาดเททุกเมื่อยามทะเลคล้ายรํ่าไห้

ผมคิดถึงว่างเปล่าของท้องฟ้าครั้งที่สนิทแนบไปกับแผ่นนํ้า

เหมือนได้เห็นทั้งจักรวาล

พี่กับผม เราสูบบุหรี่กันชนมวนแลกเรื่องราวเพ้อฝันของคนไร้บ้าน คนบ้าใบ้ไม่มีหลักแหล่งหรือไม่ก็ถูกอัปเปหิจากโยงใยสัมพันธ์

เราผลัดกันเลือกดาวไกลลิบบนฟ้า ตั้งชื่อให้ผิดถูกด้วยนามที่เจ้าตัวคงไม่อยากได้ ใบหน้าเศร้าสลดของพี่เมื่อผมบอกว่าแสงจากดาวดวงนั้นที่พี่รัก เป็นเพียงภาพลวงตาของอดีต

เป็นแสงที่กำลังเดินทางเพื่อตกสะท้อนนัยน์ตาพี่

ดาวนั่นอาจจะไม่มีอยู่แล้ว

พี่ถอนเฮือกหายใจ พี่บอกต่อว่าในท้ายสุด เราก็ยังเลือกจะรักอยู่ดี ต่อให้สิ่งนั้นมันไม่มีอยู่แล้ว

พี่ถามผมว่า ผมมีสิ่งนั้นบ้างไหม บางสิ่งที่รักหรือใครบางคนที่ผมจะรักเหมือนที่พี่รักดาวดวงนั้น

ผมส่ายหน้า สูดเฮือกบุหรี่เข้าจนหมดมวนและต่อมวนใหม่ที่รออยู่แล้วหว่างสอดนิ้ว

พี่ตบหลังผม บีบไหล่ด้วยหนักแน่น ที่นัยน์พี่เจือนํ้าตา

ผมไม่ถามต่อ เราอยู่ในความเงียบของกันอยู่พักใหญ่

ในควันคลุ้งของรู้สึก ผมสนิทใจในเงียบงันแบบนั้น

แบบที่มีพี่อยู่

ก่อนหวอดนั่นจะดังลั่นไปทั่วเรือ ปลุกเราจากภวังค์

เราดับบุหรี่สองมวนสุดท้ายมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มและทำงานของเราต่อ



เวลานี้พี่คงตอบสารพัดคำถามผมได้ หรือไม่ก็แค่อยู่ในความเงียบซักเสี้ยวยามด้วยกัน

และผมก็คงตอบคำถามของพี่ได้ ผมกำลังรัก

รักสิ่งที่จะไม่ได้อยู่ตรงนั้นในท้ายที่สุด

ผมควรทำยังไงครับ เพราะผมทรมานเหลือเกิน พี่คงช่วยผมได้

หรือไม่ก็แค่ตบไหล่ผมและบอกว่ามันจะไม่เป็นไร

มันจะไม่เป็นไรถ้าผมจะรักและทุกข์ทน เพราะมันเป็นแบบนั้น

พี่จะบอกให้ผมมีศรัทธาเข้าไว้ เหมือนที่คนเราเชื่อว่าเราจะเหยียบฝังรอยเท้าไว้บนดวงจันทร์

พี่ครับ เธอคนนั้นคือดวงจันทร์ของผม เหมือนกันกับที่พี่เป็น

เป็นสิ่งที่ผมรักแล้วในท้ายที่สุดจะไม่พบที่ปลายทาง

สำหรับเธอ ผมเป็นเรื่องยากและซับซ้อนเกินไปในชีวิต

และสำหรับพี่ พี่ไม่ได้อยู่ตรงนี้กับผมอีกแล้ว

แม้ขณะที่เขียนถึงพี่ นํ้าตาเหล่านั้นผมก็ไม่สามารถกลั้นมันไว้



พี่ครับ มันโดดเดี่ยวเกินไปสำหรับผม

ที่นี่มันอ้างว้างกว่าในทะเลของเรา

เวิ้งว้างเสียจนผมไม่แน่ใจว่าท่ามกลางขวักไขว่ผู้คน มันยังใช่ที่ที่เรียกว่าบ้านได้อีกไหม

ผมคิดถึงบทสนทนาระหว่างเรา กลิ่นบุหรี่และรสเฝื่อนบาดคอครั้งที่เราสูบกันจนต่อซองที่สอง



พี่ครับ

สักวันคงได้พบกันที่ใดที่หนึ่ง

เราจะนั่งคุยกันถึงโลกใบสีฟ้านี้ พ่นควันกันจนแสบร้อนทะลวงลงอกทรวง

นั่งมองมันหมุนเพื่อสลับคืนเป็นวันบนดาวหางที่พุ่งไปด้วยไร้ทิศทาง



จนกว่าจะได้พบกัน



ฐานเรียกดาวหาง...



ฐานโลกถึงดาวหาง

SHARE
Writer
Strangers1992
Reader
Reader.

Comments