จากแมวข้างบ้าน...ถึงความทรงจำที่สวยงาม
เฟซบุ๊คได้แจ้งเตือนว่าฉันมีความทรงจำให้ระลึกถึง ซึ่งเป็นเรื่องเมื่อ 4 ปีที่แล้ว
ฉันลงรูปแมวเปอร์เซียตัวหนึ่ง 
ไม่ใช่แมวฉัน แต่เป็นแมวของคนที่อยู่ถัดไปสองบ้าน
มันชื่อขนฟู
...ไม่รู้หรอกว่าเจ้าของเรียกมันว่าอะไร แต่ฉันตั้งชื่อนี้ให้เอง เพราะขนมันฟูๆ จริงๆ นี่นา
ณ เวลานั้น ขนฟูเป็นแมวที่ฉันเอ็นดูมากๆ อยากเจอ อยากลูบ อยากสัมผัส
แต่ขนฟูไม่ใช่แมวประเภทที่ขี้อ้อน เข้าหาคน ออกจะระแวงคนมากด้วยซ้ำไป
ฉันเจอมันบ่อยๆ จนกระทั่งมีอยู่ช่วงหนึ่งที่รู้สึกว่า ไม่ค่อยเจอมันอีก
ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ที่เจอบ้าง ไม่เจอบ้าง
แล้ววันหนึ่งฉันก็รู้ว่าคนข้างบ้านย้ายได้ออกไปประมาณสองสัปดาห์แล้ว
แต่ทำไมวันก่อนฉันคุ้นๆ ว่ายังเห็นขนฟูอยู่เลยนะ...?
หรือยังย้ายของออกไปไม่หมด เลยยังไม่ได้พาแมวไป

ผ่านไปอีกสักพัก ...เมื่อไร้วี่แววว่าคนบ้านนั้นจะกลับมาแล้ว
ฉันเองก็ไม่แน่ใจหรอกว่า เจ้าของได้พาขนฟูไปพร้อมกันมั้ย
รู้แต่ว่าฉันก็ไม่ค่อยเจอมันอีก

แต่ทำไมก็ไม่รู้...
ที่นานๆ ครั้งจะบังเอิญเจอแมวขนยาวๆ ฟูๆ เปรอะๆ สีครีมปนเทา(แบบฝุ่นเกาะ) เดินหน้าตาหงุดหงิด อยู่ถัดไปอีกซอย

ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกว่าใช่ขนฟูไหม
ถ้าใช่จริงๆ ฉันก็ดีใจมากๆ เลยล่ะ ฉันน่ะ โคตรคิดถึงเลย
แต่ขณะเดียวกัน ก็อดสงสารไม่ได้
แมวที่เคยแววตาสดใส ทำไมวันนี้เจอกันขู่ฟ่อๆ โหดมากมาย
อย่างกับไม่ใช่ตัวเดียวกันแน่ะ

ภาพขนฟูในความทรงจำฉัน ขนสีครีมฟูๆ น่ารักๆ ชอบนอนใต้ท้องรถ โผล่หางสวยๆ ของมันออกมาให้พอได้เห็นแง้มๆ เดินเล่นไปมาในซอย
ใช่...มันสวยงามมากมาย 
แต่ในความจริง ณ ปัจจุบัน กลับไม่เหมือนภาพในอดีตที่เราบันทึกไว้

เหมือนเวลาที่ไม่ได้เจอใครนานๆ
แล้วกลับมาเจอกันอีกที รู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ตอนที่มีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกัน มันก็ดี
และทั้งๆ ที่ตอนห่างกันไปก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรกัน แค่ห่างกันไปเฉยๆ ด้วยหน้าที่การงานต่างๆ

มันเป็นความรู้สึกแบบนึงที่ฉันก็อธิบายไม่ถูก
ตอนนั้นมันมีความสุข แต่ตอนนี้ไม่มีแบบนั้นแล้ว
แต่ก็ไม่ได้เสียใจ ไม่ได้ถึงกับโหยหาช่วงเวลาเหล่านั้น
มันผ่านไปแล้ว และคงไม่กลับมาอีก

แต่ก็ยังดี
อย่างน้อยก็ที่ได้อยู่ในความทรงจำ
ให้เรากลับมานึกถึงแล้วยิ้มได้บ้าง
ก็แค่นั้น
SHARE

Comments