ค่อยค่อย
หลังปลายฝนก็เป็นต้นหนาว
ลมหนาวพัดมาเอื่อยๆ เรื่อยๆ ค่อยๆ แรง

หนาวแล้ว เธอรู้สึกได้ ยิ่งหนาวตัวสั่นยิ่งรู้สึกชัดเจน
ตอนนี้เขาอยู่ไกลลมหนาวมากกว่าเธอ
อากาศฝั่งเขาไม่เปียกปอนก็คงร้อนชื้น

วันนี้เธอมีทั้งเวลา มีใจ มานั่งดูพระอาทิตย์ตกและท้องฟ้าเปลี่ยนสี เพื่อนที่นั่งข้างๆบอกเธอว่า "พี่ดีจัง เรามานั่งโง่ๆ ดูภูเขารับลมเย็น"
 ในใจเธอตอบแบบปากเสีย "อยู่ในห้องเรียนเธอก็นั่งโง่เสมอ ตากลมแบบนี้ยังรู้สึกฉลาดกว่าอีก หึหึ" เอาน่าจะโง่อยู่ใต้ชั้นหินหรือฉลาดแบบลอยบนก้อนเมฆก็ไม่เกี่ยว นั่งดูฟ้าไม่ได้ใช้สมอง แต่ใช้ความรู้สึก ฟ้าที่ใช้สายตามองก็เรื่องหนึ่ง ฟ้าที่ใช้ใจมองก็เรื่องหนึ่ง เหตุผลแบบนี้พูดไปเพื่อนเธอคงรับไม่ได้ ป่วยการณ์จะอธิบาย ต่างคนต่างมีใจ ฟ้าของใครก็ของมัน 

พระอาทิตย์ค่อยๆตก สีของฟ้าค่อยๆเปลี่ยน
เธอค่อยๆยิ้ม
การเปลี่ยนแปลงในธรรมชาติ 'ค่อยๆ' เสมอ
อยู่ที่เราจะ 'ค่อยๆ' สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้หรือไม่
เขาและเธอก็ค่อยๆเปลี่ยน เธอและเขาต่่างก็คงเห็น จะดีหรือร้ายเขาทั้งคู่ก็สุดจะตอบ 
แต่ในตอนนี้ขอแค่ใจค่อยๆคิดถึงกันก็พอ

ท้องฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว เธอปล่อยให้ใจค่อยๆคิดถึงเขา ได้แต่หวังว่าลมหนาวจะพัดความคิดถึงไปเกาะกับเม็ดฝนที่ร่วงหล่นใกล้ๆเขา






SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments