แด่ คุณผู้เป็นรอยยิ้มในตอนกลางวัน.
ขอ - Lomosonic  เคยฟังเพลงนี้กันไหม ?

เราชอบพระเอกเอ็มวีเพลงนี้มากเลยนะ จะบอกว่าเป็นผู้ชายในสเปคเลยก็ได้
ตัวสูง  ไม่ผอมมาก ดูกวนๆ ตลกดี  
เวลาฟังเพลงนี้ทีไร เรามองแต่หน้าพระเอกเอ็มวี 5555 

เราก็ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เจอคนในสเปคจริงๆหรอก
คงเหมือนเวลาที่เราแอบชอบพระเอกในหนังสือนิยายที่เราชอบอ่าน
แต่ก็นะ....
ผู้ชายในนิยาย มักจะไม่มีตัวตนในโลกความเป็นจริง

 จนวันหนึ่งเราก็ได้รู้จักคุณในแอพพลิเคชั่นสีเหลือง
กดแอดคุณไปทั้งๆที่คุณไม่ยอมโชว์โปรไฟล์ 
จากนั้นบทสนทนาก็เริ่มขึ้น....

อะไรก็เกิดขึ้นได้บนโลกกลมๆใบนี้
คุณแทบจะตรงสเปคของเราทุกอย่าง  
คิดในใจ หลุดมาจากเอ็มวีหรือป่าววะ 5555

แต่คุณมักจะไม่ค่อยตอบ ส่วนเราก็ไม่ค่อยสนใจคุณด้วยซ้ำ
คำถามก็มักวนๆอยู่แค่ ทำอะไร กินไรยัง และจบลงที่ฝันดีนะ 

จนเดือนที่แล้ว เรารวบรวมความกล้าขอไลน์คุณไป 55555
เราแอบรำคาญที่เข้ามาตอบคุณไม่เคยทันสักที คุณชอบที่จะหายไปนานๆ
หรืออาจเป็นที่เราไม่สนใจจะตอบเองมากกว่า

หลังจากที่ได้ไลน์คุณมา เราคุยกันเกือบจะทุกวันเลยด้วยซ้ำ
เราเริ่มได้รับรู้เรื่องของคุณทีละน้อย เริ่มสนใจคุณมากขึ้น

คุณเป็นโปรแกรมเมอร์ ชอบเล่นบาส ชอบถ่ายรูป และเลี้ยงแมวสองตัว
 
บทสนทนาของเราก็คงเดินไปเรื่อยๆ เป็นแบบนี้มาเกือบเดือนแล้ว
จนวันหนึ่งที่ผ่านมา.....

12.00 น.

คุณ : ส่งรูปภาพ
คุณส่งรูปร้านอาหาร ซึ่งมันอยู่แถวออฟฟิศเรามาให้ดู

เรา : มากินไกลจัง อยากกินมั้ง
โรคชอบของกินกำเริบ.....

คุณบอกว่าแวะมาเอาของพอดี เลยแวะมานั่งกินข้าว
แต่เราแอบสงสัยว่าคุณมาคนเดียวหรือป่าว 
คำตอบที่ได้คือคุณมาคนเดียว 

เรา : หิวหนมอะ
คุณ : เอาไรอะ
เรา : จะเอาเข้ามาให้หรือไง
คุณ : เอาไรว่ามา เดี๋ยวเอาเข้าไปให้

เห้ย เอาจริงดิ....
ที่ผ่านมาเรารู้จักกันแค่บนโลกออนไลน์เท่านั้น 
คุณไม่เคยบอกว่าอยากเจอ ถึงแม้ว่าเราจะอยู่ใกล้กัน
แต่คุณก็ไม่เคยพูดเรื่องการมาเจอกันของเรา

เรา :  งั้นเอาชาเขียวหวานน้อย
คุณ : รอแปบนะ เราเคลียร์งานแปบนึง
เรา : โอเค ตามสบาย

รู้สึกไม่ค่อยสบายแล้ว เราไม่คิดว่าคุณจะมาจริงๆ
ลึกๆก็เกรงใจคุณอยู่เหมือนกัน แต่ก็นะทำใจกล้าๆไว้

คุณ : ส่งรูปภาพ
คุณ : ถึงละ

คุณส่งรูปภาพที่ถ่ายหน้าออฟฟิศเรามาให้ดู 
เราสั่น... ก็ไม่รู้ว่าเคยรู้สึกแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
แต่มันกลัว ตกใจ ปนๆกับดีใจ
กลัวคุณไม่ชอบเรา กลัวคุณผิดหวัง
ได้แต่บอกตัวเอง กล้าๆเข้าไว้

เราเดินไปหยุดตรงฝั่งคนขับ
คุณขับรถสีขาว ใส่เสื้อสีกรม 

วินาทีที่คุณค่อยๆเลื่อนกระจกรถลงมา
วินาทีที่เราสบตาคุณ เหมือนเวลามันหยุดไป

เราสบตาคุณได้ไม่ถึงห้าวินาที ก็ต้องหลบตาแล้ว
เราพยายามมองแก้วชาเขียวในมือที่คุณยื่นมาให้

รู้สึกถึงความร้อนตรงแก้ม มืออีกข้างที่เปียกตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้
แต่ก็ต้องพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอาการออกไป
 
เรา : เท่าไหร่อะ
เราถามคุณถึงราคาชาเขียวที่คุณซื้อมา แล้วยื่นเงินไปให้

คุณ : ไม่เป็นไร ซื้อมาฝาก
ยืนถือเงินรอเก้อเลยเรา....
 
เรา : อ่อ ขอบคุณค่ะ งั้นไปละนะ
เราตอบคุณไปแบบรีบๆ เพราะไม่รู้จะทำตัวแบบไหน
จากนั้นเราก็หันหลังเดินกลับเข้าออฟฟิศทันที
แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างบอกให้เราหันกลับไปมอง

อ้าว มองเหมือนกันนิ แล้วยิ้มไปด้วยขำไปด้วยคือ...
ไอบ้า เอ้ยยย

วันนี้เป็นวันที่ไม่น่าเบื่อจริงๆ อย่างน้อยก็มีคนมายิ้มให้ในตอนกลางวัน  : )

SHARE
Writer
KHUN_ALIEN
BIPOLAR GIRL
I'M ALIEN / BIPOLAR GIRL / I WANT TO GO FAR AWAY.

Comments