Mood มันก็เป็นแบบนี้แหละ
สุดท้ายโลกได้เหวี่ยงคนที่ใช่เข้ามา แต่ไม่สามารถพัฒนาอะไรต่อได้ สุดท้ายก็เหวี่ยงผ่านเราไปอย่างไร้ตัวตน แล้วไปอยู่กับวงโคจรของคนอื่น...
         คนห่างไกลยังไงก็แพ้คนใกล้ชิดอยู่ดี

นี่สินะ ที่เขาเรียกว่า เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ แต่น่าเสียดาย บางครั้งมันอาจเป็นการเพิ่มกำแพงใจไปในการระวัง ไม่ปล่อยให้ตัวเองรู้สึกอะไรกับใครจริงๆ อาจจะมองความรักเป็นแง่ลบไปเลยด้วยซ้ำ

         “เธอมันบื้อหรือโง่หรือไม่รู้จริงๆวะ! ”เป็นประโยคที่อยากเดินไปแล้ว เอามือจับไหล่ทั้งสอง แล้วเขย่าใส่แก 

เรามันเป็นได้แค่คนที่ปรึกษา ระหว่างเขากับเขา!
SHARE

Comments