Love yourself

        คิดถึงเนื้อสัมผัส รสจูบ กับสิ่งที่ทำพลาดไป

         ความปรารถนาเหล่านั้นช่างไร้ประโยชน์ ความอ้างว้างและไม่สมบูรณ์ประกอบกันเป็นดวงจิตที่แตกร้าว เฝ้าคะนึงถึงแต่ความเป็นไปไม่ได้ ฉันเตือนตัวเองให้กลับเข้าสู่สำนึกรู้ที่แท้จริง, ทรมานและสูญเสียความเป็นตัวเอง

        ฉันเคยมีเพื่อนในวัยเด็ก เคยมีสถานที่แห่งหนึ่งในความทรงจำ พอมองย้อนกลับไปแล้วนึกเจ็บปวด ยิ่งเค้นหาภาพใบหน้าพวกเขา เสียงพูด หรือรายละเอียดของลานหญ้า กลับไม่แน่ใจว่าสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริงเหรือเป็นเพียงจินตนาการ

        ไร้ซึ่งสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ

        จนวันหนึ่งที่โปสการ์ดแผ่นนั้นถูกยื่นให้ ฉันที่กำลังเร่งรีบเก็บกระดาษรายงานที่ปลิวหล่นรับมาแบบขอไปที คงคิดว่าเป็นใบปลิวหรือโฆษณาอะไรเทือกนั้น พอดูดีๆ แล้วกลับเป็นรูปของอาคารหลังหนึ่ง เป็นสถาปัตยกรรมที่แปลกประหลาด ทั้งสวย รู้สึกคุ้นเคย และลึกลับในคราเดียวกัน ตัวอักษรเลือนรางที่มุมขวาล่างบ่งบอกว่าตึกหลังนี้ตั้งอยู่ที่เมืองหลวงของโซโรมอส

        ฉันมึนงงและสับสน พอเงยหน้ามาอีกทีก็เห็นเพียงแผ่นหลังสูงใหญ่นั่นเดินห่างออกไปอยู่ไหวๆ เสียงเรียกคงจะไกลเกินกว่าเขาได้ยิน จะส่งให้ผิดคนหรือจงใจก็ไม่อาจรู้ได้

        ไม่รู้เช่นกันว่าโปสการ์ดแผ่นนั้นมีเวทมนตร์หรือเป็นเพราะความน่าค้นหาของสถานที่แห่งนี้กันแน่ ฉันเอาแต่จดจ้องและจินตนาการถึงการมีชีวิตอยู่ โหยหาบางสิ่ง แม้กระทั่งรสชาติของผลไม้ผลสีส้มที่ฉันไม่รู้ชื่อ

       นั่นทำให้ฉันตัดสินใจออกเดินทางหาเป้าหมายการดำเนินชีวิต สะพายกล้องฟิล์มคู่กาย กระเป๋าเป้หนึ่งใบ พร้อมหัวใจที่เต็มไปด้วยแรงปราถนา

        ลมอุ่น ๆ พัดเอาเศษฝุ่นผงกระเด็นเข้าตา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบใบหน้า ฉันไอเล็กน้อย วางข้าวของที่หอบลงจากเกวียนไม้ล่ามอูฐลงพื้นทราย คลี่ธนบัตรสี่ใบให้พอดีกับค่าเดินทาง ชายหนวดครื้มค้อมหัวรับค่าแรง ฉันยิ้มตอบ

        เบื้องหน้าเป็นจุดหมายปลายทาง แสงแดดส่องกระทบทั่วเวิ้งน้ำ ผู้คนบางตา โอเอซิสช่างเงียบสงบในช่วงโลว์ซีซั่น เมื่อพอใจกับภาพตรงหน้า ฉันจึงยกกล้องขึ้นบันทึกความประทับใจนั้น ทันที่ที่ดวงอาทิตย์ลับเส้นขอบฟ้า อุณหภูมิก็ลดฮวบลง นั่นเท่ากับเสร็จสิ้นความตั้งใจในวันนี้


        เป็นที่นี่สินะ


        โปสการ์ดขนาดครึ่งเอสี่ถูกยกขึ้นทาบกับอาคารทรงเตี้ยตรงหน้า สิ่งที่ไม่เหมือนมีเพียงลานหญ้าขนาดใหญ่ที่โอบล้อมอยู่ ฉันเปรียบเทียบขนาดของเสาหิน รูปทรงหน้ามุข และป้ายชื่อของอาคารหลังนี้ 


        ดิ แองเจิล พาราไดซ์


        ใช่แล้ว สถานที่ในความทรงจำเหล่านั้นไม่ใช่จินตนาการ ภาพอันเลือนรางถูกเติมเต็มทันที


        “คุณนามิ?”

  
        ฉันหันไปตามเสียงเรียก หัวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน หัวใจที่คิดว่าคงตายซากไปแล้วกลับคล้ายโดนเหวี่ยงไปมาอยู่ในอก ความรู้สึกลิงโลดพาเอามือสั่น 


        “ยินดีต้อนรับกลับมาครับ”


        เพื่อนในจินตนาการที่ไม่มีอยู่จริงคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงและแววตาช่างดูคุ้นเคย ฉันยิ้มกว้าง  โอบกอดความวัยเยาว์นั้นไว้ ความรู้สึกอบอุ่นซึมวาบเข้ามาในกาย ในที่สุดก็จดจำได้เสียที


        ปล่อยวางอดีตมักไม่ง่าย หนีหายไปอาจไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นการกลับสู่ตัวตนที่แท้จริงต่างหากที่ภักดีกับเราเสมอมา

        จงยอมรับในตัวเองและโชคดี











SHARE
Written in this book
In my area
Writer
aortic_hiatus
My mind
Revenclaw / traveling on USS enterprise / member of halfblood camp

Comments