วันพัง1
วันนี้เป็นวันพังๆวันหนึ่ง
กายละเอียดออกจากร่างไปตั้งแต่ 11.00 น. โดยประมาณ เมื่อกายละเอียดจากไป ประสาทสัมผัสในร่างกายจะทำงานช้าลง 45.89 % (ตัวเลขมั่วขึ้นมาเอง) ร่างกายจะขยับอัตโนมัติบนสภาวะชาของสมองเผลอๆอาจจะชาไปที่จิตใจด้วย

โลกหมุนไปพร้อมกับการทำอะไรไม่ได้ไปทั้งวัน คำถามวิ่งวนในหัวเหมือนนักวิ่งทึ่ช่วยกันส่งไม้ผลัด คำถามนู้นส่งต่อคำถามนี้ ไม่มีสติมากพอที่จะบอกให้คณะวิ่งผลัดในสมองหยุดพัก ทำได้แค่มอง ไม่ไหวก็นอน ดูจะขี้โกงหน่อยๆ ที่เอาชนะด้วยการปิดสวิซต์ความคิด แต่พอเปิดเครื่อง ก็วิ่งเหมือนเคย ดูท่าจะซ้อมมาดี วิ่งเร็วแถมรู้มือกันอย่างดี

จนได้นั่งพักนิ่งๆ ฟ้ามืดลง จึงค่อยๆ ได้สัมผัสถึงลมหนาวที่ปะทะกับผิวหน้า สายตาปะทะกับแสงดาวเต็มฟ้า ค่อยๆเลื่อนมาเห็นแสงไฟของเมืองที่ระยิบระยับที่เรียกร้องความสนใจ มือสัมผัสรั้วที่มีความเย็น แล้วก็รู้สึกตัวว่าตัวเราอยู่ที่ไหน 

มองออกไปรอบข้างย้อนมามองข้างใน สลับไปมา ก็พบว่า ตัวเราช่างเล็กจ้อย ทุกข์ที่มีย่อมเล็กกว่า เราเป็นใครกันในเมืองนี้ ทุกข์แต่พอประมาน เจ็บแบบที่พอเข้าใจ ก็พอ เจ็บปวดอันใดกันกับกระบวนการสร้างตัวตนที่เดี๋ยวสร้างเดี๋ยวก็ถูกทำลาย มันเป็นธรรมชาติ 

บางทีก็ลืมไป โลกนี้กว้างใหญ่ เราก็แค่หนึ่งคนที่พังในวันนี้ ใช่ว่าเราจะพังไปทุกวัน 

มีคนช่วยแชร์ทุกข์ ชีวิตก็ใจดีมากพอแล้ว

กลับไปซ่อมตัวเองสักพักก็คงหายดี 
 


SHARE
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments