ความทรงจำ ที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน
วันที่เราทั้งคู่ยังเป็นเด็ก
วันที่ฉันอยากไปโรงเรียนทุกวัน
เพื่อตอนเย็นจะได้เห็นเธอซ้อมบาส
วันที่ฉันยอมวิ่งจากตึกที่ตัวเองเรียน
เพื่อไปเดินผ่านห้องเรียนของเธอตอนพักเที่ยง
วันที่ฉันได้นั่งฟังเธอดีดกีตาร์และร้องเพลงที่เธอชอบ
วันที่ฉันโคตรจะมีความสุขแค่รู้ว่าจะได้เจอเธอ
วันที่ฉันสามารถร้องไห้แทบเป็นแทบตาย
เมื่อรู้ว่าคนที่เธอรักมาตลอดไม่เคยเป็นฉัน

ก็ไม่แปลกหรอก เธอไม่เคยพูดซักหน่อยว่าเธอรักฉัน
มันมีแต่ฉันที่แอบรักเธอข้างเดียวมาแต่ไหนแต่ไร
บ้าทุ่มเททุกอย่างอยู่ฝ่ายเดียว บ้าคิดไปเองคนเดียว 
แค่เธอยิ้มให้ 
มันเหมือนเรื่องที่เสียใจทั้งหมดในชีวิตหายไป
แค่เธออยู่ใกล้ 
ฉันอยากจะทำทุกอย่างเพื่อหยุดเวลานั้นเอาไว้

ช่วงเวลาห้าหกปีนั้นที่ฉันแอบรักเธอ ฉันไม่เคยคิดอยากจะลองเสี่ยงบอกรักเธอเลยซักครั้ง เพราะฉันรู้ดี ว่าฉันเองคงไม่ใช่แบบที่เธอชอบ ก็แน่ล่ะ ดูแฟนเธอแต่ละคนสิ สวยอย่างกะนางฟ้า ถ้าคนอย่างฉันไปบอกรักเธอเข้า เธอคงโกรธฉันน่าดู

เวลาผ่านไป เราได้เจอกันน้อยลง ฉันต้องเรียนหนักมากขึ้น ที่โรงเรียนก็มีแต่เรื่อง แต่ฉันยังคิดถึงเธอทุกวันเลยนะ เวลาฉันเห็นเธออยู่ไกลไกล ทุกครั้งฉันไม่อาจละสายตาจากเธอได้ ฉันมองดูเธอเดินผ่านไป จนลับสายตา แค่นั้นแม่งก็ทำให้ฉันร้องไห้ได้ทุกวัน 
ฉันกลัวว่าวันนึงเธอจะหายไป 
วันนึงเราจะไม่ได้เจอกันอีก 
ยิ่งไปกว่านั้น ฉันโคตรกลัว กลัวว่าวันนึงเธอจะลืมฉัน

แต่แล้ววันนึง เหมือนฟ้าเล่นตลก
ทุกอย่างที่ฉันกลัวมันเกิดขึ้นแล้ว
ฉันจำได้ว่าเป็นเวลาหลายสัปดาห์ที่ฉันไม่เห็นเธอเลย ไม่ว่าจะที่ตึกเรียน ที่สนามบาส หรือแม้แต่เวลาที่ฉันเดินผ่านตึกเด็กประจำที่ฉันมักจะเห็นเธอทุกครั้ง แต่เธอก็ไม่อยู่ ความคิดแย่ๆไหลเข้ามาในหัว ความเป็นห่วงมันก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

จนวันหนึ่งเหมือนเธอนึกขึ้นได้ เธอส่งข้อความมาหาฉันว่าเธอลาออกจากโรงเรียนแล้ว แต่ต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น อาจจะกลับมาบ้าง แต่คงนานๆครั้ง มันเป็นคำบอกลาที่ยังอ่านไม่ทันจบ ตัวฉันก็ชาไปหมด เหมือนหัวใจหายไปแล้ว หูอื้อจนไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจาก คำพูดในหัวที่เอาแต่บอกว่าฉันจะไม่ได้เจอเธออีก
ฉันจะไม่ได้เจอเธออีก..
คืนนั้นฉันนอนไม่หลับเอาแต่คิดเรื่องของเธอวนไปมา เธอไม่ได้บอกว่าทำไม เธอแค่บอกว่าเธอต้องไป 
ฉันร้องไห้หนักอย่างที่ไม่เคยร้องมาก่อน ช่วงนั้นหลายๆคนบอกว่าความร่าเริงของฉันหายไปเลย
แน่นอนสิ ก็ความสุขเดียวของฉันมันหายไปแล้ว

เวลาผ่านไปเป็นปี ฉันไม่ได้เจอเธออีก ไม่แม้แต่จะส่งข้อความทักทาย เหมือนกับว่าเธอหายไปจากใจฉันแล้วจริงๆ รอยยิ้มของฉันเริ่มกลับมา ความสุขที่เพื่อนๆมอบให้มันทำให้ฉันกลับมาร่าเริงอีกครั้ง แต่ทุกครั้งฉันก็ยังคงคิดถึงเธอ เวลาที่มีเรื่องดีดี ฉันเอาแต่คิดว่าเธอน่าจะอยู่ตรงนี้ด้วยกัน เวลาที่ฉันยิ้ม ฉันก็เอาแต่คิดว่าตอนนี้เธอจะยิ้มอยู่รึป่าวนะ
ใช่ ฉันไม่เคยลืมเธอเลย แค่ความเจ็บปวดมันน้อยลงจู่ๆวันหนึ่ง ในงานฉลองใหญ่ของโรงเรียน ระหว่างที่เรากำลังเตรียมงาน ฉันรับหน้าที่เป็นนักร้องในงานนี้ฉันต้องมาซ้อมร้องเพลงที่เวทีบ่อยๆ แล้วฉันก็เห็นผู้ชายคนนึงกำลังเดินเข้ามาหาฉัน แล้วเขาก็หยุดอยู่ตรงหน้า แล้วพูดว่า “ยังร้องเพลงเพราะเหมือนเดิมเลยนะ” น้ำตาทั้งหมดที่มีไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว มันน่าอายจนฉันวิ่งหนีออกมา
ใช่เธอ ใช่เธอจริงๆด้วย เธอคนที่ฉันรอคอยมาตลอด 
เธอคนที่ฉันคิดถึง เธอผู้เป็นความสุขที่สุดของฉัน
เธอกลับมาเพราะได้มาเป็นนักร้องรับเชิญ 
เพราะเพลงของเธอมันเพราะจริงๆ

ตอนนั้นความสุขทั้งหมดของฉันมันกลับมา
เราซ้อมร้องเพลงด้วยกันจนดึกดื่น กินข้าวด้วยกัน
เธออยู่กับฉัน ไปส่งฉันที่หอ บอกฝันดีฉันทุกคืน 
เอาแต่หยิกแก้มฉัน เพราะเธอบอกว่าแก้มฉันนิ่มที่สุด
มันเป็นเวลาแค่สองอาทิตย์ 
แต่เธอทำให้ฉันรักเธอได้อีกครั้ง
 ไม่สิเธอทำให้ฉันแน่ใจได้ว่าฉันไม่เคยไม่รักเธอเลย

โคตรจะไม่อยากให้วันงานมาถึง ไม่อยากคิดเลยว่ามันจะมีวันสุดท้าย และใช่ เธอจากฉันไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่มีแม้แต่คำบอกลา ฉันมองดูเธอขึ้นรถไป แล้วค่อยๆไกลออกไปอีกครั้ง เจ็บปวดเหลือเกิน ร้องไห้อีกแล้ว

นับตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย
ฉันเองก็ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพ 
ยิ่งเจอกันยากเข้าไปใหญ่ 
ฉันยังเห็นเธอบ้างตามแอปพลิเคชั่นต่างๆ 
เห็นว่าเธอก็มีความสุขดี มีคนที่ดีคอยดูแล 

จนถึงตอนนี้เวลาผ่านไปหลายปีแล้ว
โรงเรียนของเราเปลี่ยนไปมาเลยนะ
ตึกต่างๆดูเก่าลง 
ศาลาที่เรานั่งร้องเพลงด้วยกันก็หายไปแล้ว
สนามบาสที่ฉันไปแอบดูเธอซ้อมก็เปลี่ยนไป
ทางเดินที่เราเคยเดินด้วยกันก็ถูกทาสีใหม่
ต้นไม้ที่เธอเคยเอาดอกของมันมาทัดหูฉัน
ก็โดนตัดไปเกือบจะหมด

ส่วนเธอเองก็เรียนจบมหาวิทยาลัยไปแล้ว
และฉันก็ใกล้จะเรียนจบเต็มที

ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด ฉันก็มีคนอื่นๆมาให้รัก 
มีความสุขโดยไม่ได้เกิดจากเธอ
แต่เธอรู้มั้ยว่าที่แห่งหนึ่งในความทรงจำส่วนที่ลึกที่สุด
ฉันยังคงเก็บเธอไว้ 
ในหัวใจส่วนที่ลึกที่สุด มันเธอยังเป็นเจ้าของเสมอ

ฉันคิดถึงเธอนะ คิดถึงที่สุด 
แต่มันไม่ค่อยเจ็บปวดเท่าไหร่แล้วล่ะ
ฉันคิดว่าชาตินี้คงเลิกคิดถึงเธอไม่ได้
ขอเธอเก็บเธอไว้ตรงนั้นแล้วกันนะ ตรงที่ลึกสุดใจ
ไม่ไกลไปกว่านั้น ไม่ใกล้ไปกว่าเดิม. 

#iydoo ถ้ามันมีซักวันนึงที่ฉันมีโอกาสได้เจอเธออีก 
ฉันจะลองรวบรวมความกล้า เดินไปบอกรักเธอนะ

...









SHARE
Writer
Muanta__
Writer
Chutjane’s Twitter: @muanta__ IG: muanta__

Comments

PenofWind
20 days ago
สู้ๆนะ

Reply
Muanta__
16 days ago
ขอบคุณนะคะ
Micries
20 days ago
สู้ๆนะคะ
Reply
Muanta__
16 days ago
ขอบคุนน้าาา
neayneay2542
19 days ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ
Reply
Muanta__
16 days ago
เย้เย้ ขอบคุณค่าาา
onne
16 days ago
อ่านแล้วร้องไห้เลยสู้ๆนะ
Reply
Muanta__
16 days ago
ไม่ร้องน้าา ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณค้าบบ
Mylifeis2nd
11 days ago
ความทรงจำสวยงามเสมอจริงๆนะคะ
ถึงวันนี้คนที่ข้างเค้าไม่ใช่เรา แต่อย่างน้อยคนในความทรงจำนั้นก็มีเรา2คนอยู่ด้วยกันตลอดไป
เอาใจช่วยนะคะ ถ้าวันนึงบอกรักเค้าแล้ว มาเล่าให้ฟังบ้างนะ ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง
จะเป็นกำลังใจให้ค่ะ ส่วนของเรามันหมดเวลาที่จะได้บอกเค้าไปแล้ว
Reply
Muanta__
7 days ago
เป็นกำลังใจให้เหมือนกันนะคะ ไม่ว่าจะเจอกับอะไร ขอให้ในทุกๆวันยังมีเรื่องที่ทำให้คุณยิ้มได้นะคะ