ลืมไปเลยว่าเคยมีความสุข ตอน 1
ตอนนั้น ตอนที่ฉันเดินทางไปกับพ่อ แม่ และอีกหลาย ๆ  คนที่ไปส่งฉันที่มหาวิทยาลัย

ทำไมก่อนหน้าที่จะเข้าไปเรียน ฉันเหมือนเป็นเด็กที่มีความสุขเหลือเกิน

ทุกคนที่เลี้ยงดูฉันมาฉันรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย เมื่ออยู่กับพวกเขา

แต่เมื่อตอนที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย จนถึงตอนนี้

เด็กที่มีความสุขในตอนนั้นได้หายไปแล้ว

เขาเริ่มรับรู้ว่าการเรียนนั้นเพื่ออะไร แล้วจบไปเพื่ออะไร แล้วระหว่างเรียนทำไมค่าใช้จ่ายมันเยอะเสียจริง

ห่างบ้าน ไกลครอบครัว มันเหงา และโดดเดี่ยว

แต่มันก็ไม่ได้แย่ไปทุกอย่างหรอก ฉันเจอเพื่อน เจอกลุ่มเพื่อนที่ดี ได้แลกเปลี่ยนความคิด ได้พบเจออะไรใหม่ ๆ

ในตอนที่ฉันรู้สึกว่าการรอขอเงินจากทางบ้านเพื่อมาใช้จ่ายในชีวิตระหว่างเรียน เริ่มเป็นเรื่องที่ฉันละอายใจ

การกดเงินจากตู้ ATM แต่ละครั้ง ฉันรู้สึกถึงความเหนื่อยล้ากว่าจะได้มันมาของพ่อ และแม่

ฉันได้มันมาอย่างง่ายดายเกินไป ฉันต้องทำอะไรซักอย่าง

ฉันทำข้อตกลงกับทางบ้านว่า ขอค่าใช้จ่ายให้เดือนละ 5000 บาท ก็น่าจะพอ เพราะหอพักก็นอนหอในซึ่งเหมาจ่ายรายเทอมไปแล้ว

ฉันเห็นเพื่อน ๆ ไปเที่ยว ไปกินเหล้า อย่างสนุกสนาน ใจฉันอยากไปแทบใจจะขาด

แต่เงินที่พ่อ กับแม่ ให้มานั้นฉันจะกล้าเอามันไปละลายกับเรื่องแบบนั้นเหรอ

บวกกับข้อจำกัดของหอในที่ต้องกลับเข้าหอก่อน 4 ทุ่ม นั่นทำให้ฉันไม่ได้ออกไปไหนมากนักยามราตรี

แล้วฉันจะทำอย่างไรดีในเมื่อวัยแบบนี้สิ่งของล่อตาล่อใจอยากได้ไปเสียหมดทุกอย่าง

ครั้นจะขอทำงานพาร์ทไทม์กับ 7-11 ทางบ้านก็ไม่ได้เห็นดีงามมากนัก พร้อมกำฉับว่ามีหน้าที่เรียนก็เรียนไป

ในเมื่อทำงานโดยใช้เวลาแบบนี้ไม่ได้ ฉันก็ต้องหาทางที่คิดว่าได้เงินง่าย และนั่งทำที่ไหนก็ได้

และคำว่า Google Adsense ก็เข้ามาในหัว

แค่ทำบลอก แปะมัน ก็ได้เงินแล้วนี่คือคอนเซปท์แรกในหัว หลังจากอ่านหนังสือแนะนำจนจบก็มีไฟที่จะทำสิ่งนี้

แต่ปัญหาคือ เว็บทำยังไง บลอก ต้องสมัครอย่างไหน อะไรคือหน้าบ้าน หลังบ้าน SEO คือ ? แล้ว Google AdWords คือ ?

สุดท้ายฉันก็ต้องหน้าด้านติดต่อผู้รู้เท่าที่รู้จัก และพวกผู้รู้ก็รู้สมชื่อ คือรู้อยู่คนเดียวแบบนั้นแหละ อธิบายอะไรไม่เข้าใจ

จนแล้วจนรอดก็มีบลอกเป็นของตัวเองด้วยบริการของ blogspot ส่วน adsense นั้น ใช้การตามอ่านการสมัครแอคเคานต์ว่าผ่านแน่นอนจนได้มันมา

เอาละความสำเร็จจะมาแล้ว ฉันจะมีเงินใช้เองอย่างภาคภูมิ

เวบบลอกก็ทำข่าวสารหนัฃ ภาพยนตร์ แปลบทความมาใส่ ๆ วันนึง ๆ เคยนั่งแปลลงเวบบลอก ราว ๆ 20 บทความ

แบ่งเวลาเรียน แบ่งเวลาทำ เป็นอยู่อย่างนั้นหลายเดือนเห็นจะได้ จนในที่สุดยอดค่าคลิก adaense ก็ได้มาอย่างเต็มภาคภูมิ

5 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา

ถามว่ายอมแพ้ไหมก็ไม่ยอมมันแค่เริ่มต้นต้องใช้เวลากับมันหน่อยซี กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว กำแพงเมืองจีนก็ด้วย

เริ่มศึกษาเพิ่มขึ้นจนพบว่ากาาใช้เวบบลอกทำให้โอกาสคนเจอนะมันยาก ต้องมีเว็บไซต์ และโดเมน เป็นของตัวเอง

?????

ทำยังไงละ ๆ ๆ เช่าเซิร์ฟเวอร์ แล้วจดโดเมน กว่าจะทำสำเร็จ ต้องควักค่าใช้จ่ายออกมาอีกร่วม 1000 บาท

1000 บาท เยอะนะ แต่เพื่ออนาคต สำหรับเว็บไซต์ก็ใช้ CMS ชื่อ Wordpress ที่ต้องลบลงใหม่จากเซิร์ฟเวอร์เช่าหลายรอบมาก เพราะติดขัดปัญหาหลายอย่าง ในจะการเลือกตีมอีก

และเมื่อทุกอย่างเข้าที่มหกรรมข่าวหนังก็ถูกจับแปลโยนลงเว็บ วันละไม่ต่ำกว่า 20 บทความ

อันดับเว็บเป็นไปได้ดีมาก เคยขึ้นอันดับหนึ่ง Google จากคีย์เวิร์ด "ข่าวหนัง" มาแล้ว

แต่แล้ววันหนึ่งหน้าเว็บก็ไม่เหมือนเดิม มันแจ้งว่ามี malware ก็เลยเก็บข้อมูล แล้วลบลงระบบใหม่

มันกลับมาใช้งานได้ปกติ แต่ไม่เกิน 2 วัน มันก็กลายมาเป็นหน้า Malware เหมือนเดิม

อันดับเว็บเริ่มร่วงเพราะมัวแต่แก้ปัญหา และสิ่งสุดท้ายที่ทำให้กำลังใจหมดไป ล้มเหลวครั้งแรก เจ็บปวดจากการล้มครั้งแรก คือ

บัญชี Google Adsense ถูกระงับ

.........

บทหน้าว่ากันใหม่
SHARE
Writer
Elfman
writer
เอาเรื่องในหัวมาเรียงเป็นข้อความ

Comments