คิดถึงความRockของตัวเองจัง
"คิดถึงความRockของตัวเองจัง"
ไม่น่าเชื่อ ว่าอายุบอกให้เราโตขึ้น หรือ
เราคิดไปเองว่าต้องโตกันแน่ ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน


มันคงเหมือนกับวันนั้น ที่ไม่สบาย
แล้วงอแงคนเดียวว่า น่าจะมีใครสักคนมาดูแล
ทั้งที่แค่พักผ่อนให้พอ กินข้าวกินยา ห่มผ้าหนาๆ นอนหลับเท่านั้นเอง

ก็คงไม่แปลกหรอก เราก็คงเป็นธรรมดาในวันที่จิตไม่ปกติ
แปลว่าโตขึ้น เราค่อยๆทำตัวปกติตามที่ใครเขาบอกกันใช่ป่ะ?!?

สิ่งหนึ่ง ที่รู้สึกได้
คือ เรานิ่งขึ้นเว้ย
(มีคำว่าเว้ย เพื่อควบคุมอารมณ์หนักเบาอยู่)
เรานิ่งขึ้น ทำอะไรคิดหน้าคิดหลังมากขึ้น มีความคิดมากขึ้น

เอาจริงๆโชคดีที่เป็นคนไม่คิดเยอะ
ขนาดคนไม่คิดเยอะและไม่มีการครอบงำอะไรอย่างเรา
ยังหวั่นไหวกับคำคมของโลกเลย บางที
มันก็เลยไหลไปมา แต่ยังไงรากก็คือส่วนที่ทำให้ยืนอยู่

"เราคิดถึงความRockของตัวเอง"
วันที่เรากระโดดอยู่หน้าสุดเวที ไปงานดนตรีภายในบรรยากาศแสงไฟห้อยสีเหลือง
เราไม่ได้หลงการมัวเมาในคืนเหล่านั้น แต่เราหลงในเสียงดนตรีที่พาเราไปไกลกว่าโลกที่อยู่
ไม่ใช่หลงติดอารมณ์เหล่านั้นบ่อยๆนะ
แต่การมีสิ่งเหล่านี้อยู่บนโลก ก็ทำให้มีอะไรพิเศษบนชีวิตที่เรียบง่าย

ดนตรีแต่งเติมวันดีดี ด้วยการได้ยินเพลงสักเพลง
ถ้าเคยมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ไร้เสียงเพลงประกอบ
มันจะเฉยๆมาก แม้กระทั่งเสียงที่ทำให้รู้สึกว่ามีอะไรพิเศษ
ก็ยังเป็นเสียงธรรมชาติ ซาวน์เสียงธรรมชาติของสถานที่นั้นจริงๆที่ทำให้นึกภาพออก
หรือวันที่ภาพตรงหน้าไม่โอเคเท่าไร
การได้ยินเพลงสักเพลง หรือใส่หูฟังแล้วมองดูภาพตรงหน้า
ก็ช่วยบรรเทาได้ดีทีเดียว วิธีนี้เราใช้ได้ผลกับตัวเองเสมอ

ในวันที่นอนไม่ค่อยหลับ
ความรู้สึกไม่ค่อยดี เสียงเพลง คือ เพื่อนที่อยู่ไม่เคยหาย

เราว่า เราต้องออกไปอะไรแบบนี้บ้างแล้วล่ะ
งานดนตรีดีดี ที่เสริมพลังใจ 
มันเป็นวิธีเยียวยาตัวเองของเรา
ซึ่งได้ผลมากกว่ายาที่หมอให้กินเสียอีก :D

เมื่อเราตัดสินใจ ทุกอย่างก็พลันสลายไป

SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments

Baggag
1 month ago
แม้เวลาผ่านไปแต่หัวใจของ ฉันนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง
Reply
nicecii
1 month ago
: D