จากหิมาลัยกลายเป็นกระท่อมตีนเขา [ความตายของคุณอยู่ไกลแค่ไหน]
ตอนเด็กๆ ก็รู้นะว่าอายุไขเฉลี่ยคนเราประมาณ 80 ปี

.

แต่ในความคิดตอนนั้นมันดูยาวนานเป็นนิรันด์มากๆ แต่ละปีไหลไปอย่างเชื่องช้า พอถึง 10 ขวบก็คิดว่า โอ้โห นี่เกิดมาตั้งนานเวลาผ่านไป 10 ปีเองหรอ ...ความตายเหมือนอยู่ไกลออกไปราวกลับว่าไม่มีจริง

.

ตัดภาพมาที่ตอนนี้ รู้มากขึ้นไปอีกว่าถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุหรือโรคร้ายกะทันหันอย่างมะเร็งหรือหัวใจวายตาย มีโอกาสสูงมากว่าจะอยู่ไปถึง 100 ปี ด้วยพัฒนาการทางการแพทย์ที่ล้ำหน้าเข้าไปทุกที

.

แต่กลับกลายเป็นว่าความรู้สึกว่าชีวิตมนุษย์ช่างแสนสั้นกลับเข้ามาแทน

และที่น่าตกใจคือเราไม่ได้รู้สึกว่ามันสั้นลงนิดหน่อยๆ 2x 3x อะไรอย่างนี้นะ ...ความรู้สึกที่มีต่อการสั้นลงของชีวิตมันเหมือนจาก ภูเขาหิมาลัยกลายเป็นกระท่อมตีนเขาเลย.

.

เรารู้ว่าอายุเราจะยาวขึ้นกว่าตอนที่เราเป็นเด็ก

แต่เรากลับรู้สึกต่อความยาวนั้น สั้นลงเป็นร้อยๆ เท่า

.

ชีวิตคือทุกสิ่งทุกอย่างของคนหนึ่งคน

เป็นตัวประสบการณ์และความหมายของทุกสิ่งอย่าง

.

.

ความรุนแรงของการตระหนักรู้ถึงความสั้นลงนี้มันรุนแรงมาก

คิดว่านะ ถ้าให้ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นข้ามคืนจากวันเกิด 10 ขวบ ไป 11 ขวบ...คงทำให้อกหัก ล่มสลายทางจิตวิญญาน อาจกลายเป็นเด็กบ้าได้เลย

.

แต่นี่เราค่อยๆรู้สึกไปทีละนิดๆ แต่ละขวบปีที่แก่ขึ้นว่า "เออ ชีวิตคนเราแม่งสั้นกว่าที่คิดนะ" มันเลยถัวเฉลี่ยความรุนแรงออกไปได้บ้าง

.

เชื่อว่าปีหน้าตอนวันเกิดครบ 25 ปี...คงรู้สึกว่าชีวิตแม่งสั้นเข้าไปอีก

ไม่ได้สั้นในความหมายของคำว่า "แก่ไปอีกหนึ่งปี" เพราะถ้าชีวิตมันยาวจริง หนึ่งปีที่หายไปมันก็เล็กน้อย...

.

แต่มันจะสั้นลงอีกในแง่ที่ว่า...นับจากวันนี้ไปอีกหนึ่งปี เราจะเห็นคนใกล้ตัวแก่ลงอีกกี่คน จะต้องไปงานศพอีกกี่ครั้ง เห็นข่าวคนดังตายอีกเท่าไหร่

สิ่งเหล่านี้มันหล่อหลอมเราเข้าไปทุกวันว่า...ระหว่างชีวิตกับความตายมันไม่ได้ห่างกันเป็นนิรันด์เหมือนกับย่อหน้าแรกที่เขียนไว้

.

.

ในวันนี้ถ้าบอกเราจะตายปีหน้า เราคงไม่พร้อม...

แต่ก็พอจะเชื่อได้ว่าเมื่อวันเกิดปีที่ 80 มาถึงในซักวัน....เราคงรู้สึกอยู่สองอย่าง คือชีวิตมันโคตรสั้น และนี่คงถึงเวลาของเราแล้ว

.

แต่ละปีที่ผ่านไป...เราจะค่อยๆยอมรับความตายเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ.

.

ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้เราจะตายไม่ได้

เราตายได้ทุกวันในอัตราความเสี่ยงที่ไม่ได้ต่างกันมากมายขนาดนั้นหรอกในแต่ละช่วงวัย.

.

โจทย์ไม่ใช่การทำชีวิตให้สมบูรณ์ เลอเลิศเจริญพัฒนาแต่เพียงอย่างเดียว

แต่อาจวัดได้ในอีกหน่วยหนึ่งที่คนหนุ่มสาวอาจไม่ค่อยได้คิดถึง

.

นั่นคือ...คุณพร้อมที่จะตายแล้วหรือยัง
SHARE
Writer
Nui_Napat
so many role to play
ใกล้เรียนจบแล้ว กำลังแสวงหาโอกาสและคุณค่าของสิ่งที่ทำอยู่และกำลังจะทำต่อไป (ปัจจุบันเรียนจบ รับปริญญามา 2 ปี 8 เดือนแล้ว)

Comments